Artykuły — Miasto Jest Nasze

Mamy sukces! Osiedle Szwoleżerów zostanie ujęte w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków! Plany dewelopera pokrzyżowane.

Miasto Jest Nasze — Mon, 02 Nov 2026 20:24:02 +0000

Sukces w walce o ochronę Osiedla Szwoleżerów! Osiedle autorstwa Haliny Skibniewskiej i Aliny Scholtz zostanie ujęte w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków.

Osiedle autorstwa Haliny Skibniewskiej i Aliny Scholtz zostanie ujęte w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków! To istotny krok w kierunku ochrony całego historycznego założenia, o którą zabiegał członek MJN i SOAP Eryk Baczyński wraz mieszkańcami.

‍

Szczególnie ważne jest to, że ochroną objęto również trzy działki: nr 15/11, 15/14 oraz część działki nr 15/9. To właśnie tereny, których przyszłość budziła nasze największe obawy i wobec których pojawiały się plany zabudowy.

‍

mat. konserwatora: W pracowni urbanistycznej „Powiśle”, dobiega końca praca nad projektem, fot. H. Jurko, Dodatek KD PZPR Śródmieście i Prezydium DRN Śródmieście

‍

Co istotne, konserwator wprost wskazał w karcie obiektu zagrożenia związane z wprowadzaniem dodatkowej zabudowy i wydzielaniem działek budowlanych. Co więcej, jako jeden z najpilniejszych postulatów konserwatorskich wskazał niewydzielanie nowych działek budowlanych. To bardzo ważne potwierdzenie, że zagrożenia, na które zwracaliśmy uwagę, mają ważne uzasadnienie konserwatorskie.

‍

mat. konserwatora: Widok od strony wewnętrznego parku

‍

Konserwator docenił przede wszystkim wyjątkową, zachowaną do dziś koncepcję osiedla, opartą na idei tzw. jednostki sąsiedzkiej. Zwrócił uwagę na spójność układu urbanistycznego, czytelne relacje przestrzenne i osie widokowe, powiązanie zabudowy z zielenią oraz unikatową architekturę budynków z charakterystycznymi, przesuniętymi względem siebie segmentami i zewnętrznymi galeriami. To sukces i ważny argument w dalszej walce o zachowanie Osiedla Szwoleżerów.

‍

Przed nami kolejny krok. Między innymi pod wpływem presji mieszkańców i złożonego przeze nas wniosku Stołeczny Konserwator Zabytków wystąpił do Mazowieckiego Konserwatora Zabytków o rozważenie wpisania całego osiedla nawet do REJESTRU ZABYTKÓW czyli objęcia go jeszcze silniejszą ochroną. W tej sprawie czekamy obecnie na opinię Narodowego Instytutu Dziedzictwa.

‍

mat. konserwatora: „Teren ogródków przy mieszkaniach w parterze“

‍

Wpis do wojewódzkiej ewidencji to również konkretne korzyści: pozwoli wspólnotom i spółdzielniom ubiegać się o dotacje na prace konserwatorskie, a przede wszystkim będzie ważnym narzędziem ograniczającym możliwość niekontrolowanej zabudowy terenów osiedla.

‍

Pokazujemy, że wspólnym działaniem można skutecznie chronić nasze wspólne dziedzictwo.

Kościół pozwał Miasto Jest Nasze za ochronę dawnego cmentarza!

Miasto Jest Nasze — Tue, 27 Oct 2026 14:35:38 +0000

Ledwie wygraliśmy w I instancji sprawę z Dom Development, a już musimy szykować się na kolejną batalię prawną. Tym razem chodzi o publikacje dotyczące historycznego Cmentarza Świętokrzyskiego, rozkopanego podczas budowy nowej plebanii przy ul. św. Barbary.

Parafia św. Barbary żąda od nas przeprosin i sprostowań za informacje publikowane w pierwszych dniach po ujawnieniu sprawy. Chodzi o inwestycję realizowaną w ramach szerszej transakcji powiązanej z deweloperami planującymi budowę wieżowca Roma Tower.

‍

Nasza organizacja, opierająca swoją działalność aktywistyczną na wolontariacie, której roczny budżet jest mniej niż promilem wartości pobliskiej parafii i inwestycji Roma Tower, jest znów pozwana przez silną, bogatą instytucję w związku ze swoją działalnością społeczną. Tym razem tą instytucją jest Kościół, ale w dość oczywisty sposób chodzi tu również o interesy deweloperów. - mówi Aleksandra Lelito, przewodnicząca Miasto Jest Nasze

‍

Nie pisaliśmy o tej sprawie bez powodu. Przeanalizowaliśmy dokumentację archeologiczną, z której wynika, że podczas prac związanych z podłączeniem nowego budynku do sieci mediów odkryto cmentarz, na którym znajdują się szczątki co najmniej 4242 osób, a także liczne zachowane pochówki. Nasze wątpliwości dotyczyły przebiegu inwestycji, nadzoru nad nią i ochrony historycznej nekropolii oraz ludzkich szczątków.

‍

Sam Stołeczny Konserwator Zabytków złożył zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na zniszczeniu zabytku. Sprawa budzi więc poważne pytania o odpowiedzialność instytucji za podejmowane decyzje.

‍

Dokumenty, które uzyskaliśmy w maju tego roku, wskazują, że podczas prac związanych z doprowadzeniem mediów do plebanii natrafiono nie tylko na pozostałości po cmentarzu, ale na historyczny cmentarz z 4200 pochówkami, który, dobrze zachowany, przetrwał pod ziemią ponad 150 lat. Wcześniejsze ekshumacje objęły tylko niewielką część pochowanych osób. - mówi Eryk Baczyński, członek stowarzyszenia

‍

Cmentarz Świętokrzyski powstał pod koniec XVIII wieku, a jego poświęcenie odbyło się w 1783 roku. Początkowo chowano tam głównie mieszkańców miejskich przytułków, jednak z czasem nekropolia stała się jednym z najważniejszych miejsc pochówku w Warszawie. Spoczywali tam m.in. uczestnicy insurekcji kościuszkowskiej oraz powstania listopadowego.

‍

Nie zamierzamy rezygnować z zadawania pytań o to, co dzieje się z historycznym dziedzictwem Warszawy. Prawo do krytycznego opisywania spraw publicznych nie powinno zależeć od tego, jak silna instytucja lub jaki podmiot stoi po drugiej stronie.

‍

Ale niezależność kosztuje. Szacujemy, że pomoc prawna w tej sprawie może pochłonąć nawet 40 000 zł. Dlatego prosimy o wsparcie. Każda wpłata pomoże nam bronić prawa do patrzenia władzy, instytucjom i wielkiemu biznesowi na ręce.

‍

Link do zrzutki: https://zrzutka.pl/w5jzet

‍

Nie możemy oprzeć się wrażeniu, że jest to działanie mające na celu nie tyle rzekomą obronę dobrego imienia parafii, co uciszenie nas, wymierzenie nam kary za interesowanie się tym, co dzieje się wokół budowy plebanii i Roma Tower. - mówi Aleksandra Lelito, przewodnicząca MJN

‍

Jeśli uważacie, że o takich sprawach trzeba pisać, pomóżcie nam robić to dalej. Udostępnijcie ten artykuł i wesprzyjcie naszą walkę.

Inwestycja przy ul. Ficowskiego: działania MJN

Miasto Jest Nasze — Mon, 26 Oct 2026 12:50:28 +0000

Pozwolenie na budowę Zespołu Przedszkolno-Żłobkowego przy ul. Ficowskiego na Żoliborzu Południowym było wydane, zanim weszliśmy do Zarządu Dzielnicy. Postanowiliśmy więc szukać rozwiązań, żeby poprawić tę inwestycję i dostosować do bieżących potrzeb. Z kilkumiesięcznych rozmów z KO wyszliśmy z konkretnymi zmianami. Popierają je nasi koalicjanci, także Razem.

Niż demograficzny jest faktem. To moment, żeby poprawiać sieć i jakość placówek tam, gdzie powstały nowe osiedla i brakuje usług publicznych zamiast oddawać ten rynek prywatnym podmiotom. Choć Żoliborz nie jest duży, to nawet do przedszkoli oddalonych o 1,5 kilometra dzieci są często wożone samochodami – chcemy temu zapobiegać i tworzyć publiczną, darmową oświatę, która jest blisko.

‍

Żadna inwestycja w usługi publiczne nie jest neutralna dla środowiska, ta też nie. Jako MJN uważamy, że wycinka drzew jest ostatecznością i może być uzasadniona w niewielu przypadkach. Jednym z nich jest budowa placówek publicznych tam, gdzie ich dostępność jest znikoma. Czujemy odpowiedzialność za to, żeby straty przyrodnicze były jak najmniejsze, a korzyści z budowy wymierne. Poniżej przedstawiamy wyniki naszej pracy, które pozwolą nie tylko poprawić jakość inwestycji, ale też zminimalizować skalę wycinki.

‍

Parking mniejszy o dwie trzecie. Zamiast 44 naziemnych miejsc parkingowych przy przedszkolu wywalczyliśmy, że będzie ich maksymalnie 15, w tym 12 miejsc ogólnodostępnych do obsługi placówki oraz 3 dla osób z niepełnosprawnościami. To znacząca zmiana i co najmniej 375 m2 więcej powierzchni biologicznie czynnej.

‍

Poradnia. Całe drugie piętro zajmie poradnia psychologiczno-pedagogiczna dla dzieci, filia placówki z ul.Felińskiego 8. Nasze pierwsze stanowisko w tej sprawie trafiło do Rady Dzielnicy rok temu. W obliczu ostatnich zajść w szkołach wynikających m. in. ze szkodliwego wpływu mediów społecznościowych na rozwój dzieci i młodzieży, funkcjonowanie poradni jest więcej niż uzasadnione. Budynek, który był przeskalowany jak na samo przedszkole i żłobek dostanie dodatkową funkcję publiczną, której brakuje w skali całej Warszawy. Na wizytę u psychologa dziecięcego w stolicy czeka się dziś miesiącami.

‍

Mniej wyciętych drzew. Decyzja o wycince pod budynek obecnie obejmuje 190 drzew, ale już wiemy, że około 30 z nich uda się ocalić. Teren ocenia dwóch dodatkowych ekspertów, ornitolog i specjalista od remediacji, drzewo po drzewie – to po naszych interwencjach odbywa się dodatkowa, drobiazgowa inwentaryzacja. Remediację ograniczyliśmy do absolutnego minimum i miejsc, gdzie jest naprawdę konieczna.

‍

Co dalej?

‍

Park Kaskada. Najstarszy warszawski park, dzięki staraniom MJN, przejdzie rewitalizację. Na sesji z 26 sierpnia br zostały zabezpieczone środki w wysokości 2,7 mln na wykonanie projektu rewitalizacjil. W przyszłym roku rozpoczną się prace projektowe, których celem będzie zwiększenie wartości przyrodniczej terenu oraz retencję wody na tym obszarze. Obejmą one także odnowienie skweru sportowego oraz zagospodarowanie nowej, północnej części Parku.

‍

Skwer Kaliny na sesji rady dzielnicy z 26 sierpnia br Radni Dzielnicy jednogłośnie podjęli stanowisko zaproponowane przez MJN o zachowaniu ogólnodostępnego terenu zieleni skweru Kaliny. W tej sprawie w porozumieniu z mieszkańcami dalej działają nasi radni.

‍

Teren przylegający do budynków Wojskowego Instytutu Higieny. Wciąż zabiegamy o otwarcie dla mieszkańców terenów przylegających do Wojskowego Instytutu Higieny i Epidemiologii im. Generała Karola Kaczkowskiego i o ochronę jak największej liczby drzew w planie zagospodarowania terenu. Trwają uzgodnienia co do sposobu i formy przekazania tego terenu pod administrację miasta, Instytut sprzyja tej inicjatywie. O postępach będziemy Was informować na bieżąco.

Piaskarnia na Siekierkach nielegalnie drenuje Wisłę! Nasi radni interweniują w Ratuszu i Wodach Polskich

Miasto Jest Nasze — Thu, 22 Oct 2026 18:11:35 +0000

Niski stan Wisły z roku na rok coraz bardziej niepokoi. Tymczasem okazuje się, że wielki biznes nie tylko się tym wcale nie przejmuje, ale żeruje na naszej rzece zupełnie bezprawnie.

Dzięki mieszkańcom i naszym radnym mamy dowody, że na Siekierkach w nocy kursują ciężarówki z piaskiem wydobywanym prosto z dna Wisły – mimo, że firma, która go wydobywa, nie ma niezbędnych zgód od Ratusza i Wód Polskich!

‍

Nasi radni – Zofia Jaworowska, Jacek Grzeszak i Jan Mencwel – zostali zaalarmowani przez mieszkańców Siekierek, że w ich sąsiedztwie trwa proceder wydobycia piasku z Wisły. W tej sprawie zorganizowaliśmy w czerwcu protest, walcząc o zakaz kursowania ciężarówek w godzinach nocnych umożliwiający mieszkańcom spokojny sen. Zakaz nadal nie jest respektowany.

‍

Protest mieszkańców przeciwko piaskarni 24 czerwca 2026

‍

Nadużycia gonią nadużycia. Jak ustalił Jan Mencwel, tamtejszej kopalni pozwolenie na wydobycie wygasło latem tego roku. Nowego jeszcze nie uzyskała, a w ich dokumentacji od miesięcy są braki formalne. Mimo to proceder wydobycia trwa w najlepsze. Prywatna firma bogaci się na Wiśle nielegalnie.

‍

Co dalej? Radny Jan Mencwel na Komisji Ochrony Środowiska w Radzie Warszawy zaapelował o pilną kontrolę do Wód Polskich. Otrzymał zapewnienie, że taka kontrola będzie. Ale jak to możliwe, że w środku Warszawy, w trakcie największej suszy, można nielegalnie niszczyć rzekę?

‍

Będziemy niezmiennie zabiegać o zakaz wydobycia piasku z dna Wisły na wysokości Warszawy i apelować do władz miasta o zakończenie polityki rabunkowej wobec naszych najcenniejszych zasobów.

Wygraliśmy w sądzie z Dom Development, największym deweloperem w Polsce!

Miasto Jest Nasze — Thu, 22 Oct 2026 18:11:35 +0000

Sąd I instancji oddalił powództwo Dom Development przeciwko Miasto Jest Nasze! Sprawa dotyczyła naszych działań związanych z Kamionkowskimi Błoniami Elekcyjnymi – zabytkowym terenem zieleni wpisanym do rejestru zabytków w 1993 roku.

Działacze MJN z Pragi-Południe ujawnili, że zabytkowy teren został sprzedany spółce Leoset bez wymaganej zgody konserwatora zabytków. Następnie część działki przejęła firma Dom Development, która prowadziła tam prace bez uiszczenia wymaganych opłat za zajęcie pasa drogowego.

‍

Po nagłośnieniu przez nas tej sprawy miasto nałożyło na Dom Development rekordową karę – ponad 36 milionów złotych. W odpowiedzi 15 grudnia 2021 r., po tym jak nagłośniliśmy inną aferę związaną z Dom Development, deweloper skierował do nas wezwanie przedsądowe, zarzucając nam naruszenie dóbr osobistych. Imienne wezwanie otrzymał również nasz działacz, Stefan Gardawski, który był jedną z osób zaangażowanych w nagłaśnianie sprawy.

‍

Kamionkowskie Błonia Elekcyjne, fot. Kuba Czajkowski

‍

Pozew Dom Development oceniamy jako klasyczny przykład powództwa mającego na celu ograniczenie działalności kontrolnej organizacji pozarządowej oraz swobody debaty publicznej. Wielomilionowa spółka zaangażowała wszelkie dostępne środki, by uwikłać MJN w wieloletnie postępowanie sądowe i odciągnąć organizację od jej bieżącej działalności. Tym większe znaczenie miały profesjonalna pomoc naszych pełnomocników oraz wsparcie mieszkańców.

‍

Wyrok sądu to wyraźny sygnał dla branży deweloperskiej, by stronę społeczną traktować poważnie oraz nie stosować prób zastraszania zbędnymi pozwami. Dziękujemy wszystkim darczyńcom, którzy wpłacili nawet najmniejszą kwotę na pomoc prawną niezbędną w zmaganiach z deweloperem!

Koniec hulajnóg zastawiających warszawskie chodniki? Rada Miasta przyjęła stanowisko.

Miasto Jest Nasze — Fri, 16 Oct 2026 17:17:23 +0000

Od 2019 roku jako MJN apelujemy o regulacje prawne w sprawie e-hulajnóg. Lobby, które skutecznie wpłynęło na rządy PiSu sprawiło, że nie możemy wzorem innych europejskich miast poradzić sobie z tym narastającym problemem.

Nie ma miejsca na chodnikach na sprzęty pędzące po 50km/h, stwarzając zagrożenie dla pieszych, dzieci i osób starszych.

‍

Wczoraj Rada Miasta przyjęła stanowisko autorstwa Pawła Lecha, z apelem do władz o uzupełnienie brakujących przepisów. Nasi radni głosowali oczywiście za!

‍

Czego według nas brakuje?

‍

1. Jasnych zasad i parametrów – precyzyjnych definicji e-hulajnóg i e-rowerów, aby służby mogły od razu odróżnić je od nielegalnych motorowerów.

‍

2. Zakazu poruszania się e-hulajnogami po chodnikach – pełnej ochrony dla pieszych.

‍

3. Kary za modyfikowanie sprzętu – surowych sankcji za zdejmujących blokady prędkości i mocy oraz za sprzedaż takich usług.

‍

4. Konfiskaty nielegalnych pojazdów – przepadku sprzętu nieposiadającego homologacji, rejestracji czy OC, zamiast samych mandatów.

‍

5. Odpowiedzialności platform dostawczych – egzekwowania prawa od firm zlecających kursy kurierom na przerobionych pojazdach.

‍

6. Uporządkowania wypożyczalni – możliwości limitowania liczby hulajnóg przez gminy i nakazu parkowania wyłącznie w wyznaczonych miejscach pod groźbą odholowania na koszt operatora.

‍

7. Obowiązkowego OC i weryfikacji wieku – większego bezpieczeństwa i ubezpieczenia dla użytkowników.

‍

8. Narzędzi dla Policji i Straży Miejskiej – odpowiedniego sprzętu pomiarowego oraz uprawnień do skontrolowania prędkości i mocy.

‍

Z całością stanowiska możecie zapoznać się w załączniku widocznym powyżej.

Komu nie zależy na fotoradarach akustycznych? Odpowiadamy: Sejmowi

Miasto Jest Nasze — Thu, 08 Oct 2026 21:14:10 +0000

Przypomnijmy, że 2 lipca udało nam się przekonać wszystkich posłów i posłanki Komisji ds. Petycji, by naszą petycję o wprowadzenie do polskiego prawa fotoradarów akustycznych procedować w Sejmie dalej.

Niestety od tego momentu Komisja Infrastruktury, której przewodzi poseł Mirosław Suchoń (Centrum), nawet nie zaplanowała pierwszego spotkania w tej sprawie. Przyglądamy się pracom tej komisji i z posiedzenia na posiedzenie nasza petycja jest ignorowana. Nikt z tej komisji nawet się z nami nie skontaktował.

‍

Zwracamy uwagę, że prace nad legislacją z pewnością będą trwały bardzo długo, dlatego nie rozumiemy, dlaczego nie zaczynamy bezzwłocznie! Przecież każdego dnia pojazdy ze zmodyfikowanymi silnikami i tłumikami terroryzują mieszkańców – nie tylko Warszawy – a całej Polski! Wiemy wszyscy, że Policja zupełnie nie radzi sobie z problemem. Słychać to na co dzień, a widać w liczbach – polska Policja ma w całym kraju tylko 80 mierników poziomu dźwięku do kontroli takich pojazdów (w tym 12 w Warszawie).

‍

Problem jest przez polityków całkowicie zbagatelizowany od dawna i najwyraźniej nie chcą, by to się zmieniło. A musi się zmienić! Nie możemy żyć dalej w tym całkowicie zbędnym hałasie wytworzonym przez małą, ale głośną grupkę miłośników pierdzącego tłumika! Każdy miesiąc zwłoki w legislacji fotoradarów akustycznych, to niepoliczalna liczba takich ogłuszających przejazdów.

‍

W międzyczasie zdążył powstać już nawet polski prototyp takiego urządzenia, więc może koledzy i koleżanki z Komisji Cyfryzacji, Innowacyjności i Nowoczesnych Technologii zmotywują Komisję Infrastruktury do pracy?

‍

PS. Nie, nie wyprowadzimy się na wieś – zostajemy w Warszawie. ;)

‍

PS. 2 Na wsi też spotkacie miłośników pierdzących tłumików. ;) ;)

W obronie sceny niezależnej! Pismo do MKiDN

Miasto Jest Nasze — Thu, 08 Oct 2026 21:14:10 +0000

Z niepokojem przyjęliśmy informację o rozmowach Ministry Kultury i Dziedzictwa Narodowego Marty Cienkowskiej dotyczących przyszłości rynku muzycznego, prowadzonych z przedstawicielami Rady Polskiego Rynku Muzycznego — bez udziału małych i średnich klubów, niezależnych promotorów, lokalnych organizatorów i artystów. Dlatego wysłaliśmy list do ministerstwa!

Nie kwestionujemy znaczenia dużych podmiotów. Sprzeciwiamy się sytuacji, w której ich perspektywa zaczyna być traktowana jako głos całej branży.

‍

Małe kluby są ważną częścią miasta jako miejsca spotkań i budowania lokalnych społeczności. To tam debiutują artyści, powstają kolektywy i rozwija się pasja młodych ludzi, którzy później tworzą kulturalną tożsamość miasta.

‍

Tymczasem takie miejsca znikają przez rosnące czynsze, koszty działalności i presję większych podmiotów. W Warszawy w ostatnich latach zamknęły się m.in. kultowe Pogłos, Eufemia czy Powiększenie.

‍

Nie zgadzamy się na to by dobrze radzące sobie na rynku podmioty takie jak Progresja były pierwsze w kolejce po ministerialne wsparcie oraz na pozbawianie głosu przedstawicieli scen lokalnych i niezależnych. Polityka kulturalna nie może patrzeć wyłącznie na frekwencję i liczbę koncertów. Musi uwzględniać także oddolną kulturę i debiutujących artystów - szczególnie w czasach wzmożonej izolacji społecznej - oraz wpływ takich miejsc na tkankę miejską. Bez małych i niezależnych klubów nasze miasto i młodość nie byłyby tak barwne.

‍

Pełną treść naszego listu do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego znajdziesz do pobrania w linku po lewej stronie nad zdjęciem.

Mała grupa – wielka szansa! Złożyliśmy petycję o 15-osobowe grupy dla 3-latków

Miasto Jest Nasze — Wed, 30 Sep 2026 14:56:52 +0000

27 sierpnia złożyliśmy w Ratuszu petycję z podpisami 2250 Warszawianek i Warszawiaków, którzy nie zgadzają się z polityką cięcia kosztów w przedszkolach publicznych. Zaapelowaliśmy o zgodę na tworzenie 15-osobowych grup dla 3-latków, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe!

Wszystko po to, by wykorzystać obecny niż demograficzny do poprawy jakości edukacji i do zatrzymania w zawodzie świetnych pedagożek przedszkolnych, które są obecnie zwalniane z pracy.

‍

27 sierpnia na konferencji Jacek Grzeszak i Agnieszka Krzyżak-Pitura tłumaczyli z perspektywy radnych Mokotowa i rodziców, dlaczego mniej liczne grupy są optymalnym rozwiązaniem. Jacek opowiedział o historii przedszkola na ul. Portofino, gdzie siedemnaścioro 3-letnich dzieci została odesłana z kwitkiem, a rodzice mieli się z tego cieszyć. Agnieszka zwróciła uwagę na to, jak trudna jest praca w grupie z 25 dzieci i jak absurdalne jest to, że politycy KO utrzymują, iż skoro kiedyś tak było, to “młodzi nie powinni narzekać”.

‍

Przewodnicząca MJN, Aleksandra Lelito zwróciła uwagę, że Kraków zmniejszył liczebność grup przedszkolnych podejmując wyzwanie zaadaptowania do nowej rzeczywistości demograficznej. Zaapelowała do prezydenta Warszawy o podjęcie podobnych działań.

‍

Nie rozumiemy, dlaczego Ratusz wciąż trzyma się kurczowo górnego limitu dzieci w grupie - 25 osób i czemu dyrektorki przedszkoli zmuszane są do łączenia dzieci między rocznikami i do zamykania rekrutacji mimo tego, że w wielu miejscach zebrało się po 15-20 chętnych 3-latków. Oraz dlaczego Ratusz tak bardzo upiera się na przepełnione - 25-osobowe - grupy, skoro jednocześnie finansuje hojnie przedszkola prywatne (ponad miliard rocznie!) gdzie mniejsze grupy są standardem.

‍

Raz jeszcze mówimy: Mała grupa to wielka szansa dla dzieci. Publiczna edukacja to nie jest miejsce na oszczędności - to inwestycja w młode pokolenia. Liczymy na otwartość na rozmowę nowej wiceprezydent odpowiedzialnej za oświatę Karoliny Bober.

‍

Zobacz historię naszej batalii o mniejsze grupy przedszkolne: [TUTAJ]

‍

Trwają konsultacje uchwały krajobrazowej. Przygotowaliśmy dla Was gotowe uwagi do zgłaszania!

Miasto Jest Nasze — Mon, 28 Sep 2026 15:01:09 +0000

Czy jesteśmy skazani na wszechobecne reklamy i chaos? Nie! Dowiedz się, jak możesz wpłynąć na brzmienie warszawskiej uchwały krajobrazowej.

Do 15 października trwają konsultacje społeczne uchwały krajobrazowej – uchwały, która zlikwiduje nielegalne reklamy oraz uporządkuje szyldy, plakaty i ekrany. To szansa dla Warszawy na estetyczne ulice i wprowadzenie ładu przestrzennego. Zapoznaliśmy się z projektem uchwały i przygotowaliśmy zestaw uwag. Znajdziesz je poniżej. Możesz z nich skorzystać i zgłosić je jako swoje. Poniżej znajdziesz instrukcję, jak to zrobić.

‍

Pamiętajcie, że w konsultacjach wezmą też udział firmy z branży reklamowej – nie zostawiajmy decyzji w ich rękach. To wybór między przyjazną przestrzenią miasta a chaosem.

‍

1) Jak wziąć udział w konsultacjach?

‍

1. Treść projektu uchwały krajobrazowej i szczegóły dot. konsultacji znajdziesz tutaj: [KLIKNIJ TU]. Zapoznaj się z nimi wedle woli.

‍

2. Na stronie z linku powyżej jest sekcja "Na tej stronie możesz:". Kliknij tam na punkt "Zgłosić uwagi do projektu" LUB od razu [KLIKNIJ TU].

‍‍

3. Jest tam specjalny formularz online. Wypełnij go. Jeśli skorzystasz ze ŚCIĄGAWKI poniżej, zgłaszanie uwag zajmie ci kilka minut!

‍

2) Nasze uwagi do uchwały krajobrazowej [czyli ŚCIĄGAWKA dla Ciebie]

‍

Uwagi do poszczególnych części uchwały:

‍

Nie zgadzam się z ust 10 § 6 pkt 7, który zezwala na umieszczanie szyldów na obiektach małej architektury. Nie widzę potrzeby, by na ławkach czy koszach na śmieci znajdowały się szyldy. Obecne zapisy zezwalają, żeby takie szyldy znalazły się np. na kapliczce, która również jest małą architekturą.

Definicja formy ażurowej z § 2 ust. 8 wymaga poprawy, obecna daje pole do nadużyć.

Wnioskuję o rezygnację z zapisów dla strefy „C”, opisanej w załączniku nr 1 i załącznikach graficznych nr 1 i nr 2, oraz rozciągnięcie strefy „B” na obecną strefę „C”. Na terenie obecnej strefy „C” znajdują się w planie ogólnym obszary zabudowy śródmiejskiej, na których nie powinny obowiązywać tak mało rygorystyczne zapisy.

Apeluję o dodanie w § 8 ust. 3 pkt 3 obiektów o walorach zabytkowych. Tego rodzaju obiekty są uznane za wyjątkowo wartościowe, niedozwolone powinno być umieszczanie na nich reklam.

W Rozdziale 4, § 11 ust. 1 pkt 2 odległości nośników reklamowych od dróg powinny być zwiększone do 100 m. Reklamy przy drogach są zagrożeniem i nie powinny występować w ich pobliżu. Wzajemna odległość między nośnikami określona w ust. 2 powinna wynosić min. 100 metrów. Obecne zapisy zezwalają na duże zagęszczenie nośników reklamowych.

W Dziale IV, § 12 pkt 1 niezrozumiałe jest zawężenie dopuszczalnych materiałów dla obiektów małej architektury dla strefy „C”, katalog standardów jakościowych i materiałowych powinien być taki sam dla całej Warszawy.

W Dziale V dotyczącym ogrodzeń brakuje przepisów regulujących stawianie ogrodzeń tymczasowych. Ust. 9 zwalnia je z zasad i warunków sytuowania. Ważne jest jednak, aby była również określona ich estetyka i wygląd: maksymalna powierzchnia, jaką mogą zająć reklamy, oraz czas ich ekspozycji.

W § 14 ust. 3 pkt 2 należy wprowadzić nakaz otwierania ciągów komunikacyjnych w już istniejących obszarach ogrodzonych, np. na osiedlach, które przerwały i utrudniły przebieg ciągów komunikacyjnych.

10.

W § 9 ust. 2 wysokość budynków niemieszkalnych, na których dopuszcza się sytuowanie tablic i urządzeń reklamowych, powinna być zwiększona do 50 m.

11.

Dział VI § 14: Apeluję o skrócenie okresu przejściowego dla nośników reklamowych. Prace nad uchwałą trwają od 2017 roku, dlatego branża reklamowa jest świadoma nadchodzących zmian. Zapisy uchwały powinny być wprowadzone jak najszybciej, okresy podane w projekcie są zbyt długie. Całość okresu dostosowania powinna zakończyć się w ciągu 3 lat.

12.

W § 4 ust. 3 pkt 1) jest „10 sztuk” szyldów. W innych miastach przyjęto od 1 do 4 szyldów na podmiot. Obecny zapis powoduje, że Warszawa może zostać zalana szyldami. Proponuję zmniejszyć dopuszczalną liczbę szyldów do 2 na podmiot.

Rozdział 4, § 11, pkt 1: Niezbędne jest wprowadzenie maksymalnej luminacji świecących ekranów. Zgodnie z „Oceną zagrożeń występujących w ruchu drogowym powodowanych przez wielkopowierzchniowe reklamy z diodami świecącymi”, opracowaną dla Urzędu Miasta Poznania w 2010 roku, oraz „Badaniem wpływu wielkopowierzchniowych reklam z diodami świecącymi na warunki widzenia kierowców w ruchu drogowym” (projekt badawczy nr N N510 666140 zlecony przez Narodowe Centrum Nauki, Poznań 2013), maksymalna bezpieczna luminacja ekranów w ciągu dnia to 5 000 cd/m², a po zmroku powinna być ona zmniejszona do 400 cd/m². Dla bezpieczeństwa oraz komfortu snu mieszkańców i mieszkanek Warszawy, ale również mieszkających w Warszawie owadów, którym brak naturalnej ciemności zaburza system nawigacji, zachowania rozrodcze czy strukturę oczu, domagam się wyłączenia świateł przy reklamach w godzinach 22.00 – 6.00.

‍

Uwagi ogólne:

‍

Przede wszystkim chcę wyrazić poparcie dla wprowadzenia uchwały krajobrazowej. Warszawa jej bardzo potrzebuje. Mam nadzieję, że zostanie ona uchwalona jak najszybciej. Liczę również na to, że miasto przygotuje się do jej wprowadzenia organizacyjnie przez inwentaryzację reklam.
Apeluję o wprowadzenie zakazu reklamy na przyczepach pojazdów. Taki pojazd mogący parkować w przestrzeni miejskiej stanowi niekontrolowany nośnik reklamowy.

‍

Północny Kamionek rośnie bez szkoły. Chcemy analizy dodatkowej placówki przy Siennickiej

Miasto Jest Nasze — Wed, 16 Sep 2026 14:42:31 +0000

Na północnym Kamionku w ostatnich latach powstały i nadal powstają tysiące nowych mieszkań. Aleje Praskie, MetroArt oraz kolejne inwestycje przy Żupniczej, Chrzanowskiego, Siennickiej, Drwęckiej czy Podskarbińskiej przyciągają nowych mieszkańców, w tym wiele rodzin z dziećmi. Za rozwojem zabudowy nie nadąża jednak infrastruktura edukacyjna.

Dzieci z nowych osiedli mają dziś daleko do najbliższych szkół podstawowych. Z centralnej części rozwijającego się obszaru do Szkoły Podstawowej nr 255 przy Kamionkowskiej jest ponad kilometr, a do szkoły SP 72 przy ul. Paca niewiele mniej. Jeszcze gorzej wygląda sytuacja mieszkańców osiedli położonych bliżej torów kolejowych.

‍

W wielu krajach osiedla mieszkaniowe powstają równolegle z infrastrukturą publiczną. Na Pradze-Południe jest niestety odwrotnie. Postulat zabezpieczenia terenu przy ul. Żupniczej pod budowę szkoły dla północnego Kamionka pojawia się już od 2011 roku. Dopiero teraz miasto zbliża się do finalizacji zakupu działki. Nawet jeśli uda się go zakończyć w przyszłym roku, nadal pozostanie przygotowanie projektu, zabezpieczenie finansowania i sama budowa szkoły. Oznacza to kolejne lata oczekiwania - burmistrz Kucharski na sesji mówił o 8 latach.

‍

Miejskie standardy mówią jasno: szkoła powinna być blisko

‍

Warszawa sama określiła standardy dostępności szkół. W miejskim dokumencie Szkoła dobrze zaprojektowana wskazano, że szkoła podstawowa powinna obsługiwać teren znajdujący się w odległości około 500-800 metrów, liczonej po rzeczywistej drodze dojścia pieszego.

‍

Podobną zasadę przyjęto w warszawskich lokalnych standardach urbanistycznych dotyczących inwestycji realizowanych w trybie lex deweloper. Także tam 800 metrów stanowi maksymalną odległość nowej zabudowy mieszkaniowej od szkoły podstawowej.

‍

To dobrze współgra z deklarowaną przez Warszawę ideą „wygodnej lokalności” - miasta, w którym podstawowe usługi są dostępne blisko miejsca zamieszkania. Szkoła podstawowa jest jednym z najbardziej oczywistych przykładów takiej usługi.

‍

Mińska nie rozwiązuje problemu

‍

Jednym z pomysłów Zarządu Dzielnicy na ograniczenie problemu przepełnienia szkół i ryzyka dwuzmianowości jest przystosowanie na potrzeby edukacyjne budynku Centrum Kształcenia Ustawicznego przy ul. Mińskiej.

‍

Nasze analizy dostępności pieszej pokazują jednak, że takie rozwiązanie nie poprawia w żaden sposób sytuacji mieszkańców nowych osiedli. Duża część zabudowy pomiędzy Mińską, Chrzanowskiego, Chodakowską i Siennicką nadal pozostawałaby poza zasięgiem 800 metrów dojścia pieszego, a dla wielu rodzin droga do szkoły przekraczałaby kilometr.

‍

To odległości, przy których coraz więcej rodziców zaczyna rozważać codzienne podwożenie dzieci samochodem. Tak duży rejon szkoły utrudnia również budowanie lokalnych więzi - dzieci z jednej części dzielnicy chodzą do placówki oddalonej od miejsca, w którym mieszkają i spędzają większość czasu.

‍

Żupnicza jest potrzebna. Ale może nie wystarczyć

‍

Planowana szkoła przy ul. Żupniczej zdecydowanie poprawiłaby sytuację mieszkańców osiedli położonych w rejonie Mińskiej, Żupniczej i kompleksu SOHO. Nowoczesna szkoła, podobna do nowych placówek budowanych na Ursusie czy Pradze-Północ, jest na Kamionku bardzo potrzebna. Jednak nie jest to lokalizacja wystarczająca.

‍

Mieszkańcy Alei Praskich oraz nowych inwestycji przy Drwęckiej, Iławskiej czy Siennickiej nadal będą mieli do szkoły stosunkowo daleko. Dlatego chcemy, aby Urząd Dzielnicy przeanalizował również możliwość przywrócenia funkcji szkolnej przy ul. Siennickiej - na przykład w formie filii przyszłej szkoły przy Żupniczej.

‍

W budynku przy Siennickiej szkoła już kiedyś funkcjonowała. Została wygaszona w okresie wcześniejszego niżu demograficznego. Lokalizacja ma również istotny atut w postaci istniejącej bazy sportowej.

‍

Z punktu widzenia mieszkańców szybko rozwijającej się części Grochowa i Kamionka taki wariant byłby znacznie korzystniejszy niż adaptacja budynku przy Mińskiej. Pozwoliłby objąć szkołą położoną blisko domu także dzieci z osiedli znajdujących się dalej od Żupniczej.

‍

Szkoła podstawowa powinna być pod domem

‍

Chcemy, aby przyszłość szkoły przy Żupniczej oraz możliwość utworzenia dodatkowej placówki przy Siennickiej zostały przeanalizowane wspólnie, w oparciu o rzeczywiste dojścia piesze, liczbę mieszkańców nowych osiedli i prognozy demograficzne.

‍

Będziemy wracać do tego tematu na posiedzeniach Komisji Oświaty oraz podczas sesji Rady Dzielnicy Praga-Południe.

‍

Rozwój miasta nie może kończyć się na wydawaniu pozwoleń na kolejne mieszkania. Za nowymi osiedlami muszą nadążać szkoły, przedszkola i pozostałe usługi publiczne. Jeżeli Warszawa sama przyjmuje standard, zgodnie z którym szkoła podstawowa powinna znajdować się w zasięgu krótkiego spaceru od domu, ten standard nie może pozostawać wyłącznie na papierze.

Zapraszamy na projekcję filmu „neoSzmalcownictwo” Piotra Gozdowskiego!

Tue, 15 Sep 2026 00:00:00 +0200

Miasto Jest Nasze zaprasza na krótkometrażowy dokument „neoSzmalcownictwo” w reżyserii Piotra Gozdowskiego oraz towarzyszący mu panel dyskusyjny poświęcony warszawskiej reprywatyzacji i jej skutkom. 24 września (czwartek), godz. 18:00 na Adzie Puławskiej!

W filmie (26’) poznamy historię zreprywatyzowanych budynków oraz kulisy procederu reprywatyzacji. Poznamy perspektywę osób poszkodowanych i działaczy lokatorskich, którzy od lat są zaangażowani w walkę o prawa mieszkańców.
‍

Podczas panelu dyskusyjnego reżyser oraz eksperci opowiedzą więcej o reprywatyzacji i jej skutkach, które są widoczne do dziś.

‍

Wydarzenie jest darmowe. Więcej informacji na wydarzeniu na Facebooku.

‍

Film jest częścią cyklu filmowego "W Kadrze: miasto", w ramach którego pokażemy filmy głównie zrealizowane przez Was!

Dziękujemy za tak liczne zgłoszenia na nasz Open Call filmowy, nie możemy się doczekać aż pokażemy Wasz talent szerszej widowni. Wpadajcie!

‍

Autorką Plakatu jest Katarzyna Brzozowska.

#presjamasens. Rząd w końcu daje mieszkańcom narzędzia kontroli nad AirBnb, ale widzimy wciąż luki.

Miasto Jest Nasze — Thu, 10 Sep 2026 12:27:04 +0000

Po raz pierwszy w rządowym projekcie pojawia się decyzyjność wspólnot i spółdzielni! Jest to kwestia kluczowa dla zatrzymania niekontrolowanego rozwoju airbnb. Dla nas to oczywiste, że mieszkańcy powinni decydować o tym, czy chcą, żeby w ich sąsiedztwie ktoś prowadził psuedohotelarski biznes, w wielu przypadkach bardzo uciążliwy dla stałych mieszkańców.

ALE! Na poziomie wspólnot i spółdzielni mamy duży problem systemowy z aktywnością właścicieli mieszkań – w wielu budynkach spora część mieszkań jest wynajmowana, a zbieranie podpisów pod uchwałami / uzyskiwanie zgody zgromadzenia SM to prawdziwa droga przez mękę. Żeby mieszkańcy faktycznie mieli sprawczość w temacie najmu krótkoterminowego należy uprościć procedurę i wprowadzić głosowanie zwykłą większością.

‍

Ustawa powinna też wprowadzać specjalną procedurę dla spółdzielni mieszkaniowych, tak by decyzje mogli podejmować mieszkańcy poszczególnych budynków a nie gremialnie wszyscy członkowie spółdzielni (przypominamy, że przykładowo SM Bródno ma 26 tys. członków).

‍

Poza tym autopoprawka zakłada mechanizm wprowadzenia zakazu prowadzenia najmu krótkoterminowego a nie konieczność uzyskania zgody. Obawiamy się, że w takiej sytuacji skutki wejścia w życie ustawy będą dużo bardziej ograniczone niż w przypadku mechanizmu zaproponowanego w poselskim projekcie PL2050.

‍

Aktualna wersja projektu rządowego daje właścicielom airbnb aż pół roku na zakończenie biznesu po podjęciu uchwały przez wspólnotę / SM – w tym zakresie również niestety widzimy pole do nadużyć.

‍

Ola Lelito i Kuba Czajkowski w czwartek 3 września w Sejmie

‍

Wracają uprawnienia dla samorządów! W pierwotnej wersji przygotowanej przez ministra Rasia samorządy miały prawo ustanawiania stref z zakazem airbnb. Takie rozwiązanie było na tyle zero-jedynkowe, że nie wierzyliśmy, że będzie realnie stosowane przez samorządy, które np. w Warszawie lepiej rozumieją interesy biznesmenów niż mieszkańców (przypominamy o współpracy na linii Airbnb – Warszawa za pośrednictwem Warszawskiej Organizacji Turystycznej). Przepisy znajdujące się w autopoprawce dają szersze możliwości, w tym ustanowienie limitów czasowych, co wydaje się bardzo sensownym rozwiązaniem.

‍

Najlepiej byłoby pójść jeszcze krok dalej i dać samorządom prawo do wprowadzania systemów licencyjnych i pobierania z tego tytułu opłat. Nie satysfakcjonuje nas też data wejścia w życie najważniejszych przepisów, czyli tych dotyczących wspólnot i samorządów, tj. 1 stycznia 2028 r. Już teraz problem najmu krótkoterminowego jest na tyle duży, że będziemy domagali się przesunięcia tego terminu na wyraźnie wcześniejszy.

‍

Przy wszystkich zastrzeżeniach kierunek zmian oceniamy pozytywnie. Cieszy nas, że jeszcze raz się okazało, że #presjamasens.

Dziękujemy Wam za tak liczny udział w piątek!

Miasto Jest Nasze — Thu, 10 Sep 2026 12:27:04 +0000

W ostatni piątek licznie zjawiliście się na naszym proteście "Ciszej, proszę!". Razem możemy zawalczyć z niepotrzebnym hałasem w Warszawie! To jednak nie jest nasze ostatnie słowo w sprawie hałasu. Wzywamy decydentów do działania na szczeblu krajowym i samorządowym.

Adresujemy nasz ostatni protest "Ciszej, proszę!" bezpośrednio do decydentów na szczeblu krajowym oraz samorządowym:

‍

Ministry Klimatu i Środowiska Pauliny Hennig-Kloski, Ministry Zdrowia Jolanty Sobierańskiej-Grendy, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Marcina Kierwińskiego, Komendanta Stołecznego Policji mł. insp. dr. Krzysztofa Ogrońskiego oraz Prezydenta m.st. Warszawy Rafała Trzaskowskiego, marszałka Struzika.

‍

Do Ministry Klimatu i Środowiska Pauliny Hennig-Kloski:

‍

Brak odpowiednich norm na hałas impulsowy czy niskotonowy oraz brak regulacji dla imprez masowych i zgromadzeń stanowi ogromną lukę w prawie. Doszliśmy do punktu krytycznego – rozwój technologii w motoryzacji (zmodyfikowane układy wydechowe samochodów i motocykli) oraz potężne nagłośnienia pozwalają na bezkarne przekraczanie norm dźwiękowych. Państwo nie chroni nas przed fizyczną krzywdą, jaką jest hałas.

‍

Konieczne jest realne wsparcie i reformy instytucji takich jak Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska (WIOŚ), Sanepid czy Państwowy Nadzór Budowlany (PINB). Te podmioty mają dbać o czystość naszego środowiska, tymczasem przy obecnym prawie pozostają bezradne i nie działają efektywnie.

‍

fot. Gosia Romanowska

‍

Do Ministry Zdrowia Jolanty Sobierańskiej-Grendy:

‍

Brak umieszczenia kwestii hałasu na mapie zapotrzebowań zdrowotnych skutecznie blokuje kluczowe badania naukowe, profilaktykę i edukację zdrowotną. Mówiąc wprost: choroby układu krążenia, choroby autoimmunologiczne, depresja, ubytki słuchu czy choroby neurodegeneratywne są bezpośrednio powiązane z przewlekłą ekspozycją na hałas. Państwo polskie ignoruje ten problem, zapominając o podstawowej zasadzie: taniej jest zapobiegać, niż leczyć.

‍

fot. Gosia Romanowska

‍

Do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Marcina Kierwińskiego oraz Komendanta Stołecznego Policji mł. insp. dr. Krzysztofa Ogrońskiego:

‍

Doskonale wiemy, że stołeczny garnizon wymaga wzmocnienia kadrowego, co leży po stronie MSWiA i ministra Kierwińskiego. Jednak w temacie hałasu drogowego działania policji są dziś niewidoczne i nieskuteczne. Jesteśmy zmęczeni i zniesmaczeni tym, jak bezkarni są kierowcy terroryzujący miasta ryczącymi wydechami i nielegalnymi wyścigami, podczas gdy patroli i realnych kontroli brak.

‍

fot. Gosia Romanowska

‍

Do Prezydenta m.st. Warszawy Rafała Trzaskowskiego:

‍

Apelujemy do warszawskiego samorządu o podjęcie aktywnej postawy. Od lat od władz miasta słyszymy jedynie narrację „nie da się”:

‍

• Nie da się mierzyć hałasu podczas imprez masowych ani odmówić wydania zgody na wydarzenie, nawet gdy z góry wiadomo, że zaszkodzi mieszkańcom i przyrodzie.

• Nie da się poprawić akustyki tras zarządzanych przez Zarząd Dróg Miejskich (ZDM).

• Nie da się egzekwować wymogów akustycznych od lokali gastronomicznych i klubów, mimo że większość z nich wynajmuje miejskie lokale (Stołeczne ZGN-y i ZDM w znikomym stopniu rozumieją tematykę hałasu).

• Nie da się efektywnie współpracować z rządem ani występować na drodze administracyjnej do sądów, gdy jest to konieczne do zapewnienia mieszkańcom zdrowego środowiska.

• Nie da się rozwiązać zgromadzenia nawet jeśli zagrożone jest czyjeś zdrowie tak jak ma to miejsce na ul. Wiejskiej.

‍

Ciszej proszę z tym nie da się!

‍

Za zdjęcia dziękujemy Gosi Romanowskiej.

"Wandal" to komplement? Odpowiedź na argumenty warszawskich grafficiarzy.

Thu, 10 Sep 2026 00:00:00 +0200

Przeczytałem tekst Rafała Górskiego dla Wyborczej pt. “Dla niektórych grafficiarzy słowo “wandal” to komplement. Nocny Marek radzi: “Nabierz dystansu”” z poczuciem, że w ważnej sprawie zachwiane zostały proporcje. Artykuł poświęca zbyt wiele miejsca tłumaczeniu stanowiska osób, które malują bez zgody na cudzych ścianach, a zbyt mało prostemu pytaniu: kto dał im prawo decydować za właściciela, mieszkańca i przechodnia, że ich ekspresja ma znaleźć się właśnie tutaj?

W Warszawie nie mamy dziś problemu z tym, że społeczeństwo „nie rozumie graffiti”. Mamy problem z tym, że ogromna liczba ludzi musi codziennie patrzeć na cudze napisy i malunki, których nie zamawiała ani nie akceptowała, a za których usunięcie musi zapłacić. Właśnie dlatego warto odpowiedzieć na argumenty przywołane w artykule.

‍

Autor artykułu na samym początku zadaje pytanie w kontekście osoby, która chowa się za pseudonimem Tope - “wandal czy artysta?” Moim zdaniem, przede wszystkim egoista. Bo jak inaczej nazwać osobę, która własną potrzebę ekspresji stawia ponad prawem innych do decydowania o wyglądzie ich własności i przestrzeni, w której żyją? Jak inaczej nazwać osobę, która ma w głębokim poważaniu fakt, że na usuwanie jej prac inni ludzie muszą wydawać dziesiątki tysięcy złotych?

‍

Czy istnieje granica?

‍

W artykule Tope stwierdził, że “nie ma żadnej granicy pomiędzy street artem a wandalizmem. To tylko ludzie wyznaczają sobie granice w swoich łebkach”.

‍

Moim zdaniem można zdefiniować dwie takie granice - konserwatywną i trochę bardziej liberalną. Pierwsza jest bardzo oczywista i jasna z punktu widzenia prawa. Jeśli chcesz, aby twoje graffiti było sztuką, musisz je umieścić w miejscu, na które masz zgodę właściciela. Jeśli robisz to bez zgody, wbrew woli właściciela, to jesteś po prostu wandalem i egoistą. Druga granica jest bardziej liberalna i wytłumaczę ją na przykładzie prac artystki Berri Blue. Tworzy ona street art w formie ceramicznych płytek, na które nakłada pastelowe glazury wedle wypracowanej przez siebie techniki, a następnie wypala je w piecu. Jest to bardzo czasochłonny proces i wymaga dużych umiejętności. Co ważne, nie traktuje ona kafla jak zwykłego obrazu: projektuje go z myślą o konkretnym miejscu, a później montuje w przestrzeni miejskiej.

‍

Jej prace są zupełnym przeciwieństwem bohomazów, które tworzy Tope. On zamiast wielu godzin poświęca na nabazgranie graffiti 2 minuty. Zamiast własnej, wypracowanej indywidualnej techniki ma puszkę z farbą w sprayu. Zamiast tworzenia unikatowych prac, które pasują do otoczenia, tworzy ciągle dokładnie te same powtarzalne bohomazy. Berri Blue podpisuje swoje prace, pokazuje swoją twarz w internecie i mediach. Udziela wielu wywiadów, w których opisuje swoje procesy twórcze. Topa działa anonimowo, najczęściej w nocy, z kapturem na głowie.

‍

“Mam ogromny szacunek dla architektury i bardzo starannie wybieram ściany, na które montuję kafle. Staram się nie sprawiać nikomu przykrości. Ważne jest dla mnie, aby praca dobrze współgrała z otoczeniem. Zazwyczaj przycinam elementy tak, aby pasowały, więc najczęściej są one dostosowane do konkretnego miejsca.” mówi Berri Blue, i otwarcie przyznaje, że działania streetartowe są nielegalne, i jest gotowa ponieść tego konsekwencje. Tego samego nie można powiedzieć o Topie - on za to nazywa ludzi niezgadzających się na niszczenie ich własności “ludźmi wyznaczającymi sobie granice w swoich łebkach”.

‍

Prace Berri Blue można spotkać w prawie całej Warszawie. Jej kafle można obejrzeć między innymi na murku przy Dolince Szwajcarskiej. Umieściła je tam trochę ponad rok temu. W tym czasie służby miejskie usuwały bohomazy i graffiti z tego samego murku kilkukrotnie. Jej kafle nie zostały usunięte.

‍

Warto przy tym zaznaczyć, że nie stawiam Berri Blue za wzór i nie uważam, że jej działania zawsze są usprawiedliwione. Niektóre z jej prac również ingerują w przestrzeń bez zgody właściciela. Przywołuję ją jednak z innego powodu: żeby pokazać, że trudno wrzucić do jednego worka bezmyślne bohomazy malowane farbą w sprayu i ceramiczne prace Berri Blue. A jednak zarówno jedne, jak i drugie przyjęło się określać mianem street artu

‍

^{Praca Berri Blue na ul. Chopina w Warszawie.}

Badacz od usprawiedliwiania przestępstw.

‍

Chciałbym również odpowiedzieć na kilka tez postawionych przez pana Marcina Rutkiewicza. W artykule zostaje przedstawiony jako “badacz miejskiej sztuki”. Moim zdaniem powinno się go nazwać osobą, która usprawiedliwia grupę społeczną popełniającą przestępstwa i wykroczenia. Mowa bowiem o osobach, które dopuściły się czynów zabronionych. Artykuł 288 Kodeksu karnego dotyczy zniszczenia lub uszkodzenia cudzej rzeczy. Nie chodzi więc o stygmatyzowanie ludzi ze względu na ich zainteresowania czy formę ekspresji artystycznej, lecz o nazwanie wprost konsekwencji prawnych ich działań. Fakt, że ktoś określa swoje działania mianem sztuki, nie powoduje automatycznego wyłączenia odpowiedzialności za zniszczenie cudzej własności.

‍

Trzeba również dodać, że oprócz bycia “badaczem miejskiej sztuki” pan Marcin sam należy do tego środowiska i tworzy graffiti oraz murale. Trudno więc mówić o jakimkolwiek obiektywizmie w jego wypowiedziach.

‍

W artykule, na który odpowiadam, pan Marcin Rutkiewicz stwierdził, że „W Warszawie graffiti ma naturalne miejsce, bo miasto ma tragiczną historię”. Tak, ale pod warunkiem, że tym naturalnym miejscem jest muzeum, a nie zabytkowy budynek. Napis „Precz z komuną” na murze w państwie autorytarnym może być aktem sprzeciwu wobec władzy. Ale zamalowanie dziś odnowionej zabytkowej kamienicy albo tablicy upamiętniającej cywilne ofiary wojny nie staje się aktem wolności tylko dlatego, że również użyto farby i ściany. Nie można porównywać współczesnych grafficiarzy z ludźmi, którzy ryzykowali represje, walcząc o podstawowe wolności. Dawne graffiti opozycyjne były komunikatami w warunkach braku wolności słowa. Dzisiejsze „tagi” na elewacjach w demokratycznym mieście nie są jego kontynuacją.

‍

Następnie pan Marcin powiedział, że tagowanie jest jądrem street artu i nie można mieć jednego bez drugiego. Jeżeli środowisko grafficiarzy uważa tagowanie za niezbędny element swojej kultury, może go praktykować tam, gdzie ma do tego prawo. Nie możemy się zgadzać na udostępnianie każdej ściany miasta jako pola treningowego. Nie można też przedstawiać mieszkańcom fałszywej alternatywy: albo zaakceptujemy tagi na budynkach albo nie będzie sztuki ulicznej. Oczywiście, że można rozwijać graffiti legalnie. Wystarczy korzystać z wyznaczonych miejsc free graffiti. Istnienie takich możliwości nie odbiera graffiti „autentyczności”. Odbiera tylko argument, że twórca potrzebuje koniecznie cudzej elewacji.

‍

„Ludzie nie lubią graffiti, bo go nie rozumieją”. Naprawdę nie trzeba rozumieć kodu literowego, historii writerów ani estetyki tagów, żeby mieć prawo nie chcieć ich na swoim budynku. Niezrozumienie może tłumaczyć różnicę gustów. Nie tłumaczy sprzeciwu wobec niszczenia cudzej własności. Mieszkaniec może doskonale rozumieć, czym jest tag, jakie ma znaczenie dla środowiska i skąd się wywodzi - a mimo to mieć pełne prawo powiedzieć: nie chcę tego na swojej kamienicy.

‍

Kłamstwa Nocnego Marka

‍

Człowiek, który chowa się za pseudonimem Nocny Marek, wiele razy skłamał w swoich wypowiedziach dla Wyborczej. “Podkreśla, że inaczej podchodzi do zabytkowych kamienic oraz istotnych budynków, szczególnie tych po renowacji.- “Staram się je uszanować i pozostawić w takim stanie, do jakiego zostały doprowadzone”.” Dodatkowo stwierdził on, że zamiast zabytków woli zamalowywać apartamentowce, które kosztują milion złotych za metr.

Brzmi pięknie i niezwykle szlachetnie. Nasz warszawski Robin Hood! Szkoda tylko, że nic z tego nie jest prawdą.

‍

Krótki spacer po Warszawie wystarczył, żeby zobaczyć charakterystyczne graffiti tego człowieka na świeżo wyremontowanych kamienicach.

‍

Kamienica przy Mokotowskiej 54, znajdująca się w gminnej ewidencji zabytków, przeszła duży i bardzo kosztowny remont w ubiegłym roku. Nocny Marek potrzebował zaledwie kilku tygodni, aby zniszczyć elewację tej kamienicy swoją pseudosztuką. Nie uszanował mieszkańców tego budynku, którzy wydali dziesiątki tysięcy złotych na ten remont. Jego graffiti pojawiło się jako pierwsze na tym wyremontowanym zabytku. Kolejni wandale kontynuowali to co zaczął Nocny Marek, więc mieszkańcy tego budynku będą musieli wydać kolejne kilkanaście tysięcy złotych na wyczyszczenie elewacji. Jak to się ma do “podchodzenia inaczej do zabytkowych kamienic, szczególnie po renowacji”?

‍

^{Graffiti Nocnego Marka przy ul. Mokotowskiej 54.}

Nie musimy iść daleko, aby znaleźć kolejny przykład kłamstw Nocnego Marka. Na zabytkowej kamienicy przy Mokotowskiej 48, która jest jednym z najstarszych budynków w tej części śródmieścia, umieścił dokładnie to samo graffiti. W momencie, kiedy to zrobił, jego bohomaz był jedynym na tym budynku. Dzisiaj, zgodnie z teorią zbitej szyby, jego graffiti przyciągnęło kolejnych wandali i na tej kamienicy znajdują się już 3 kolejne tagi.

‍

^{Graffiti Nocnego Marka przy ul. Mokotowskiej 48.}

Na budynkach MDM (cały MDM jest wpisany do rejestru zabytków), które chyba najbardziej w Warszawie cierpią z powodu graffiti, naliczyłem kilkanaście bohomazów Nocnego Marka. Na niektóre z nich można przymknąć delikatnie jedno oko. Na przykład na budynku przy Marszałkowskiej 34/50 graffiti jest już tak dużo, że kolejne niewiele zmieni. Ale budynek naprzeciwko, pod numerem 45/49 to już zupełnie inna sprawa. Wspólnota wyremontowała ten budynek w 2019 roku i od tego czasu regularnie usuwa nowe graffiti. Nie powstrzymało to jednak naszego bohatera od zniszczenia również tego budynku. Umieścił swoje graffiti w takim miejscu, w którym nie było jeszcze innego graffiti.

‍

^{Graffiti Nocnego Marka przy ul. Marszałkowskiej 45/49.}

Na Starym Mokotowie wszystkie jego graffiti znajdują się na zabytkowych kamienicach. A zniszczył ich bardzo dużo. Część z tych kamienic nie miała żadnych innych graffiti oprócz Nocnego Marka.

Żałuję tylko, że dziennikarz, który umieścił wypowiedzi Nocnego Marka w swoim artykule, nie zweryfikował tak podstawowych faktów.

‍

Nasz bohater stwierdził też, że „pustostan jest pustostanem - nikomu nie przeszkadza, że coś się na nim pojawi”. Tyle że pustostan pustostanowi nierówny. W Warszawie jest ich bardzo dużo. Część to zabytkowe kamienice, które czekają na remont. Niektóre są w lepszym stanie, inne zaś są bliskie katastrofy budowlanej. Jeśli budynek świeci gołą cegłą, można przymknąć oko na umieszczanie na nim graffiti (na przykład na kamienicy przy Kruczej 3). Ale weźmy pod uwagę zabytkową kamienicę przy Placu Zbawiciela (Marszałkowska 41). Od wielu lat jest pustostanem, więc graficiarze pokryli jej cały parter graffiti. Ponownie, można by na to przymknąć oko, gdyby nie fakt, że graffiti ma to do siebie, że szybko rozlewa się na sąsiednie budynki, które pustostanami nie są. Zabytkowa kamienica przy Marszałkowskiej 43 jeszcze w 2019 roku nie miała na swojej elewacji ani jednego taga. Dzisiaj jest równie okropnie zniszczona przez wandali jak pustostan, z którym sąsiaduje.

‍

Dołączam do tekstu zdjęcia graffiti wykonanych przez Nocnego Marka. Są to wyłącznie zdjęcia zabytkowych budynków, których elewacje zniszczył krótko po ich renowacji, a także takich, na których jego graffiti było pierwszym i jedynym.

‍

Dołączam również dwa zdjęcia graffiti, które umieścił w ciągu ostatniego tygodnia na rusztowaniach przy Marszałkowskiej 28 i Mokotowskiej 29. Oba te budynki są obecnie w renowacji, a ich elewacje są czyszczone z graffiti. Umieszczenie przez niego graffiti w tych miejscach traktuję jako swoisty sygnał skierowany do wspólnot tych budynków: „Na nic wasza ciężka praca i ogromne pieniądze — jak tylko znikną rusztowania, znowu zniszczę elewację waszego budynku”.

‍

Gdybym miał dołączyć do tego tekstu zdjęcia wszystkich graffiti Nocnego Marka, które znajdują się na zabytkowych budynkach w Warszawie, nie starczyłoby na nie miejsca w artykule.

‍

Koszt graffiti

‍

W trakcie II wojny światowej w Warszawie zniszczono około 75–80% wszystkich budynków. Po wojnie miasto było odbudowywane ogromnym wysiłkiem kolejnych pokoleń, a zachowane i odtworzone kamienice, detale architektoniczne oraz fragmenty przedwojennej zabudowy stały się częścią wspólnego dziedzictwa. Dlatego szczególnie trudno zaakceptować argument, że przypadkowe malowanie po elewacjach jest jedynie niewinnym elementem miejskiej kultury.

Warszawa jest miastem, które i tak straciło ogromną część swojej historycznej tkanki. Każda zachowana kamienica, przedwojenna fasada czy detal architektoniczny ma przez to większą wartość niż w mieście, które nie doświadczyło takiej skali zniszczeń. Nanoszenie farby na takie budynki jest więc szczególnie haniebne.

‍

W Warszawie bardzo dużo zabytkowych budynków ma elewację wykonaną z piaskowca. W szczególności socrealistyczne budynki, takie jak te tworzące MDM. To materiał szlachetny, ale jednocześnie szczególnie wymagający w czyszczeniu. Usunięcie z niego farby nie jest tak proste jak zmycie graffiti z gładkiej, współczesnej ściany. Nie można takich bohomazów po prostu zamalować. Nieumiejętne czyszczenie może uszkodzić powierzchnię kamienia, a profesjonalne usunięcie zabrudzeń wymaga czasu, specjalistycznych metod i pieniędzy. Czasami bywa tak, że farba wejdzie tak głęboko w strukturę kamienia, że pełne przywrócenie go do stanu poprzedniego jest niemożliwe. Kilka miesięcy temu na kamienicy przy Alei Niepodległości 151, której cała elewacja pokryta jest właśnie piaskowcem, pojawiło się bardzo duże graffiti. Mieszkańcy po kilku tygodniach zlecili czyszczenie tej ściany profesjonalnej firmie. Mimo że graffiti zniknęło, to sprawne oko nadal zauważy ciemniejszy kontur tego “dzieła”, który nadal jest widoczny. Piaskowiec na tej kamienicy przetrwał wojnę, powstanie i wiele lat późniejszych zaniedbań. Ale przegrał z wandalami.

‍

W momencie pisania tego tekstu trwa usuwanie graffiti z budynku przy Marszałkowskiej 28. Przez ostatnie kilkanaście lat wandale systematycznie niszczyli ten zabytek, pokrywając go kolejnymi warstwami farby. Malowidła nawarstwiały się latami, bezpośrednio na kamiennych okładzinach lub na kolejnych warstwach farby, którą były zamalowywane. Obecnie większość z nich jest usuwana laserem, gorącą parą wodną, chemicznie oraz szlifowana ręcznie. Długotrwałe wiązanie barwników z farb w sprayu i markerów spowodowało, że miejscami wniknęły one w strukturę kamienia na znaczną głębokość i nie da się ich bezpiecznie usunąć dostępnymi metodami. Pozostaje wówczas wymiana całego zniszczonego elementu kamiennego. Chciałbym to podkreślić - wandale bezpowrotnie zniszczyli oryginalne elementy elewacji zabytkowego budynku. Dzisiaj, kiedy mieszkańcy w końcu zdecydowali się na wyczyszczenie elewacji, musieli wydać na ten cel kwotę 250 000 zł. 80% tej kwoty pokrywa miasto, więc za usuwanie skutków zabawy z puszką farby niewielkiej grupy osób płacą wszyscy mieszkańcy Warszawy. Jeśli chcielibyśmy wyczyścić z graffiti wszystkie budynki w Warszawie, zarówno te zabytkowe, jak i nie, trzeba by na to poświęcić kilkanaście lub kilkadziesiąt MILIONÓW złotych.

‍

Co więcej, w dniu, w którym oryginalnie miał zostać opublikowany ten artykuł, spacerowałem po Starym Mokotowie i natrafiłem na dwa nowe graffiti Nocnego Marka, które pojawiły się właśnie tego dnia. Pierwsze z nich znalazło się na kamienicy przy Alei Niepodległości 157 - wyjątkowym budynku w stylu wczesnego funkcjonalizmu, który za surową elewacją z szarej cegły kryje luksusowe wnętrza. Budynek znajduje się w rejestrze zabytków i jest przykładem modernistycznej architektury unikalnej w skali Warszawy. Jego elewacja była zadbana i całkowicie wolna od graffiti. Nocny Marek nie wybrał więc ściany pokrytej już dziesiątkami bohomazów - postanowił zniszczyć czystą, zadbaną i zabytkową kamienicę.

‍

^{Graffiti Nocnego Marka na al. Niepodległości.}

Drugie graffiti pojawiło się na budynku przy ulicy Batorego 39 - modernistycznym Pawilonie Spółdzielni „Mokotów”, zbudowanym w 1971 roku. Zaledwie miesiąc wcześniej budynek przeszedł duży i bardzo kosztowny remont. Usunięto z niego graffiti, pozbyto się niepotrzebnych reklam i przywrócono mu pierwotny charakter. Przez miesiąc mieszkańcy okolicy mogli zobaczyć, jak pięknie może wyglądać modernistyczna architektura, kiedy zostanie odpowiednio odnowiona i zadbana. Ten efekt niestety nie trwał długo. Nocny Marek postanowił po raz kolejny, w sposób skrajnie egoistyczny, postawić własną potrzebę ekspresji ponad pracą, pieniędzmi i staraniami ludzi, którzy ten budynek wyremontowali.

‍

‍
Tekst autorstwa Mikołaja Olejnika.

Nowy Teatr w Warszawie. Międzynarodowy sukces, hybrydowa instytucja i lokalna wspólnota

Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0200

W Polsce mamy niezwykły przywilej dotowanej kultury - jest ona finansowana z budżetu państwa, jako dobro wspólne. To dzięki temu mogą rozwijać się, a czasem kwitnąć, radykalne i niekomercyjne zjawiska artystyczne. Polska kultura może pozwolić sobie na tworzenie poza obiegiem komercyjnym, na artystyczne ryzyko, niezbędne także do rozwoju społecznego.

I choć problemów w funkcjonowaniu polskiej kultury co niemiara, to jednak system ten mieści korzyści zarówno dla artystów, jak i odbiorców. Zapewnia ciągłość funkcjonowania obiegu kultury i (dość) przystępny próg uczestniczenia w życiu kulturalnym. Mówiąc bardziej przyziemnie – instytucje kultury nie utrzymują się z biletów, nawet drogich. Miejmy tego świadomość za każdym razem, kiedy przekraczamy próg publicznego teatru - narodowego, miejskiego czy samorządowego. W teatrze jesteśmy, de facto, u siebie. I mamy prawo oczekiwać zachowywania pewnych standardów, ale przede wszystkim reguł i zwyczajnej przyzwoitości.

Mało kto zdaje sobie sprawę, że bilety do teatru rzadko kiedy pokrywają koszty eksploatacji sztuki. Nie tylko jej wystawienia, czyli: prób, projektowania i budowy scenografii, projektowania i szycia kostiumów, opłacenia umów kompozytora, scenografa, reżysera, asystenta reżysera itp. Kosztowna jest też obsługa widowni, opłaty licencyjne, wreszcie wynagrodzenia twórców (czyli wieloobsadowe sztuki są droższe). Co prawda istnieją teatry, jak np. Bagatela w Krakowie, które potrafią na spektaklach zarabiać, ale wiąże się to ściśle z linią programową i tzw. “lżejszym repertuarem”.

‍

W Warszawie, wyprawa do teatru to raczej przywilej bogatszych lub zdeterminowanych odbiorców kultury, a i tak sale często pękają w szwach, co jest powodem do dumy. Tak jest w przypadku spektakli Krzysztofa Warlikowskiego wystawianych na deskach Nowego Teatru w Warszawie. Bilety na przedstawienia w jego reżyserii wyprzedają się błyskawicznie. “Nowy” to silna artystyczna marka, i jest to tak oczywiste, jak niepodważalne.

Natomiast w tym tekście spróbujemy przyjrzeć się bliżej pewnym niejasnościom w kwestiach organizacyjnych funkcjonowania Nowego Teatru, bo jest ich co najmniej kilka.

‍

fot. fotopolska.eu

CZY NOWY TO TEATR?

Staraniem samego Warlikowskiego i zespołu skupionych wokół niego aktorów (m.in. części zespołu aktorskiego pracującego wcześniej w TR Warszawa za dyrekcji Grzegorza Jarzyny), finansowany z pieniędzy publicznych, miasta i państwa, plus niemałych swego czasu środków z funduszy norweskich i EOG (Europejskiego Obszaru Gospodarczego) w sezonie 2008/2009 rozpoczął działalność Nowy Teatr. Jest to jedyna instytucja teatralna w Polsce poświęcona żyjącemu twórcy, Krzysztofowi Warlikowskiemu, który jest wpisany do jej statutu. Osobą, która przez lata spinała sprawy organizacyjne i przede wszystkim budowała teatr, była Karolina Ochab, dyrektorka instytucji.

‍

Nowy początkowo funkcjonował bez własnej sceny, grając spektakle gościnnie, m.in. na scenie w hali ATM, zlokalizowanej na Wale Miedzeszyńskim, a od 2016 ma własną siedzibę w dawnej hali MPO przy ul. Madalińskiego. Obecnie podlega pod stołeczne Biuro Kultury, czyli organizatorem finansującym działalność jest miasto stołeczne Warszawa. Jego roczna dotacja to ponad 16 mln zł (w tekście wrócimy jeszcze do tego wątku).

Uchwałą Rady Miasta w 2019 r. Nowy Teatr został przemianowany na Międzynarodowe Centrum Kultury Nowy Teatr. Od tego momentu jest to instytucja kultury, ale nie jest to teatr, którego jedyną działalnością statutową byłoby wystawianie sztuk i przygotowywanie premier. Według zaktualizowanego statutu „zakres działalności MCK obejmuje m.in. przygotowywanie i prezentowanie różnorodnych form artystycznych (...)” oraz: „MCK Nowy Teatr to nowoczesna, artystyczna i autorska instytucja kultury, tworzona przez zaangażowany zespół pasjonujący się sztuką, skupiony wokół Krzysztofa Warlikowskiego. Nowy Teatr chce nadawać sztuce i estetyce należne im miejsce w życiu społecznym i indywidualnym.” Mamy więc w kalendarium instytucji prezentacje spektakli tanecznych, koncerty, performanse, spotkania wokół literatury czy różnego typu warsztaty.

‍

Od 2008 roku dyrektorem ds. artystycznych, zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę, jest Krzysztof Warlikowski. W październiku 2025 roku na etatach artystycznych było zatrudnionych w sumie 21 osób (19,5 etatu), z czego 16 to etaty aktorskie. Tu małe wyjaśnienie odnośnie etatów aktorskich i wynagrodzenia; otóż składa się ono z dwóch części, tzw. podstawy (i jest to stała, comiesięczna kwota) oraz z kwoty za zagrane spektakle; czas pracy aktora nie jest jednakowy w każdym miesiącu i zależy od tego, czy jest w próbach do nowej premiery oraz czy spektakle z jego udziałem są w repertuarze. Łącznie, w Nowym pracuje ponad 80 osób (w 2024 roku było to 85 osób, w 2025 r. 86 osób). Mamy więc ciekawą hybrydę - struktura zatrudnienia podobna jest do teatru instytucjonalnego (kierownictwo, zespół artystyczny, pracownicy merytoryczni, administracja, pracownicy techniczni, obsługa), ale celem instytucji nie jest jedynie wystawianie sztuk teatralnych.

Na przestrzeni 17 lat instytucja skupiona wokół twórczości Warlikowskiego wystawiła 9 premier reżysera: (A)pollonię, Francuzów, Kabaret Warszawski, Koniec, Odyseję, Historię dla Hollywoodu, Opowieści afrykańskie, Wyjeżdżamy, Elisabeth Costello, Europę.

‍

To dużo, czy mało? Pytanie może nie jest zbyt fortunnie zadane, bowiem kultury nie powinno przeliczać się jedynie na liczby, ulegając neoliberalnej presji produkowania ciągle nowego. Kultura to przeżycie, a nie liczba produktów. Ale jak, w takim razie, w powołanej do życia instytucji mającej za cel kultywowanie twórczości artysty teatru, ze sporą dotacją z publicznych środków, patrzeć na działalność placówki bez odniesienia do realnej dostępności tej twórczości dla mieszkanek i mieszkańców miasta?

‍

Zróbmy więc inne zestawienie.

‍
Od 2008 roku Warlikowski zrealizował 11 premier na scenach europejskich teatrów operowych (m.in. w Operze Paryskiej, Bayerische Staatsoper w Monachium czy w Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu). We wszystkich tych przedstawieniach operowych autorką scenografii jest Małgorzata Szczęśniak, czyli osoba także zatrudniona na etacie w MCK Nowy Teatr.

Czy możliwe jest łączenie etatu w instytucji w Warszawie z taką ilością pracy za granicą, w zupełnie nowych produkcjach?

‍

W jaki sposób Warlikowski realizuje swoje stanowisko dyrektora artystycznego, skoro albo reżyseruje swój spektakl w swoim teatrze, albo jest na próbach poza Polską? Tajemnicą poliszynela jest to, że Warlikowski mieszka w Palermo i w Nowym bywa rzadko.

‍

fot. fotopolska.eu

‍

KALENDARZ, REPERTUAR I PYTANIE O ETATY

Kolejną zawiłą sprawą jest funkcjonowanie kalendarza instytucji. Kalendarium jest częściej zapełnione wydarzeniami innymi niż spektakle teatralne. Przykładowo, na 14 pozycji w styczniu 2025 zagrano łącznie 4 spektakle teatralne (“Francuzów” Warlikowskiego), natomiast 6 razy prezentowano performanse Igora Shugaleeva. W grudniu 2025 zagrano na scenie performans Katy Bird “Get off” (2 razy), “Gdzie się kryją zmysły” (wydarzenie również dla dzieci, 4 razy, w tym 3 jednego dnia; w kalendarium w opisie wydarzenia w obsadzie są zatrudnione performerki, nie aktorzy), “Ich heisse Frau Trofea” (3 razy, spektakl/performans, grany w ramach świetlicy, wykonanie Igor Shugaleev) i “Ziemia oskalpowana” teatru Teraz Poliż! (3 razy). Niemal brak w repertuarze spektakli z udziałem zatrudnionych na etacie aktorów Nowego – jedynym wyjątkiem jest tu właśnie Shugaleev.

‍

Uściślijmy: spektakle są grane, ale poza Warszawą, m.in. na festiwalu “Boska komedia” w Krakowie (trzy tytuły: “Threesome” i “Teach me not”, czyli spektakle taneczne Wojciecha Grudzińskiego, które powstały w koprodukcji z Nowym, oraz “Kofman. Podwójne wiązanie” w reż. Katarzyny Kalwat) i na Węgrzech (“Fobia” w rez. Markusa von Ohrna). Po co ta szczegółowa rozpiska? Otóż wynika z niej, że w grudniu 2025 dla mieszkańców Warszawy był dostępny jeden repertuarowy performans Nowego Teatru i grał w nim jeden zatrudniony w tej instytucji na etacie aktor (a również tancerz i performer w jednej osobie). We wrześniu 2026 na macierzystej scenie zagranych zostanie 7 spektakli - “Kofman. Podwójne wiązanie” (3 razy) oraz “Europa” Warlikowskiego (4 razy), natomiast 4 tytuły będą prezentowane w ramach festiwali czy gościnnie na innych scenach (“Pulverkopf” K. Kalwat, “Costello” i “Europa” Warlikowskiego oraz “Threesome” Grudzińskiego). Będzie to łącznie 10 pokazów poza Warszawą.

‍

Trudno nie zadać pytania - jak jest z dostępnością twórczości Warlikowskiego i jego aktorów dla Warszawy, która de facto utrzymuje tę instytucję? Czy mieszkańcy nie mają prawa oczekiwać, że będą mogli pójść do Nowego, na który łożą, a bilety nie będą trudno dostępne, bo spektakli w repertuarze będzie więcej?

Weźmy jedną z ostatnich premier, czyli “Elisabeth Costello” (premiera kwiecień 2024). Do września 2026 wyjedzie w tournee łącznie 14 razy; od premiery ten tytuł był już grany 65 razy, z czego 25 razy na macierzystej scenie, a reszta wystawień to wyjazdy polskie i zagraniczne. Z kolei “Europa” (premiera styczeń 2026) do września 2026 będzie łącznie 6 razy w tournée. Na macierzystej scenie od premiery do września 2026 spektakl zostanie zagrany łącznie 17 razy (razem z wyjazdami 30 razy).

Zróbmy niedoskonałe porównanie, ale jednak pokazujące funkcjonowanie podobnych instytucji, tj. teatrów repertuarowych z etatami aktorskimi. Przykładowo, w Teatrze Współczesnym, również podlegającym miastu, w którym na etatach aktorskich jest 30 osób, w styczniu 2026 zagrano łącznie 32 spektakle (12 różnych tytułów; w Nowym 9 spektakli, 3 różne tytuły), a we wrześniu 2026 planowanych jest 25 spektakli. Dotacja na Współczesny to ponad 13 mln zł. W Ateneum (37 etatów aktorskich) we wrześniu także 25 spektakli (dotacja ok. 13,5 mln zł). Najskromniejsze finansowanie mają teatry lalkowe,np. Teatr Lalek Guliwer ma ponad 7 mln dotacji (15 etatów aktorskich, we wrześniu planowanych jest tu 26 spektakli). Wychodzi na to, że Nowy ma w tym zestawieniu jedną z większych dotacji (inne teatry repertuarowe mieszczą się w podobnych widełkach, więcej dostaje jedynie Teatr Dramatyczny, ponad 20 mln zł), kameralny zespół aktorski i gra dość rzadko.

‍

fot. fotopolska.eu

‍

Dla jasności przekazu niniejszego tekstu - opisujemy sytuację, która jest o tyle trudna, że dotyczy właściwej idei (tj. finansowania twórczości teatralnej uznanego twórcy), która zdaje się wymykać spod łatwo zrozumiałych reguł. Jak wiadomo, wiele teatrów i innych instytucji kultury boryka się z niedofinansowaniem; praca w nich nie jest gwarancją przyzwoitych zarobków, zwłaszcza w administracji czy innych nieartystycznych pionach, ale zespoły artystyczne również bywają opłacane niewystarczająco, szczególnie w teatrach lalkowych.

‍
Pytanie więc, czy problemem w Nowym są pieniądze, tj. brak funduszy na eksploatację spektakli? Czy może terminy aktorów, którzy często grają w filmach i serialach i tam mają swoje zajętości? Tu przypomnijmy deklarację Michała Merczyńskiego, następcy Karoliny Ochab, z koncepcji programowej, która została opublikowana wraz z jego bezkonkursową nominacją na dyrektora:

‍

„Przede wszystkim myślę o znakomitym zespole aktorskim Nowego Teatru. Zamierzam omówić z wszystkimi artystami ich bardzo indywidualną sytuację w teatrze. Często śledzę i uczestniczę w wydarzeniach współtworzonych przez aktorów/ki, w których Nowy Teatr nie jest zaangażowany. Nie chcę ograniczać aktywności zewnętrznej zespołu.”

Niejasności jest więcej, bowiem na etatach artystycznych są też zatrudnione 2 inne osoby, na stanowiskach: kierownik muzyczny oraz specjalista ds. scenografii i aranżacji wnętrz. Najprawdopodobniej chodzi tu o Pawła Mykietyna (kompozytor) i Małgorzatę Szczęśniak (scenografka). W praktyce ciężko wyobrazić sobie, że ci artyści pracują w Nowym w większym zakresie niż przygotowywanie scenografii i muzyki do spektakli Krzysztofa Warlikowskiego, czyli raz na sezon lub parę sezonów. Co prawda, Mykietyn w 2025 roku przygotował koncert ‘Nightfall’, a w listopadzie 2026 odbędzie się w Nowym premiera jego opery ‘Czarodziejska góra’, natomiast sama opera miała już swoją prapremierę w 2015 roku na Festiwalu Malta (dyrektorem “Malty” był wówczas również Merczyński). Na stronie Nowego, w sylwetkach twórców jest opisana część bardzo bogatego portfolio Mykietyna. To płodny i zdolny kompozytor, co do tego nie ma wątpliwości. Pytanie jest inne – jak ma się kodeks pracy do rzeczywistego wykonywania zakresu zapisanych, etatowych obowiązków?

‍

Każdy spektakl innego reżysera niż Warlikowski ma swoich twórców odpowiedzialnych za scenografię i muzykę. I nie są to wtedy ani Mykietyn, ani Szczęśniak. Sama Szczęśniak, jak już tu wspomniano, współpracuje z Warlikowskim również przy operach realizowanych poza Nowym.

‍

Dlaczego więc te etatowe stanowiska? Co prawda, na papierze jest opisany wykaz obowiązków (kompozytor ma tu m.in. “koordynowanie harmonogramu nagrań muzycznych i ustalanie zadań realizacyjnych dla muzyków i wykonawców”, bez uściślenia jakich produkcji to dotyczy; specjalista ds. scenografii zaś ma w umowie “współpracę z działami technicznym, artystycznym i administracyjnym”, czyli również sformułowanie bardzo ogólne i bezpieczne). Zaś według dostępnej nam wiedzy, osoby te rzadko kiedy bywają w Nowym Teatrze.

‍

fot. fotopolska.eu

‍

BRAK KONKURSU NA DYREKTORA

W październiku 2024 roku Karolina Ochab, dyrektorka naczelna Nowego, zapowiedziała, że nie jest zainteresowana dalszym pełnieniem swojej funkcji. Wywołało to niemałe poruszenie w środowisku, bo jest to jedna z osób, której Nowy zawdzięcza najwięcej.

‍

„Zdecydowaliśmy o nie ogłaszaniu konkursu na stanowisko dyrektora Międzynarodowego Centrum Kultury Nowy Teatr” – przekazała „Wyborczej" Monika Beuth, rzeczniczka Ratusza.

‍

Przypomnijmy, dla porządku, że osobami odpowiedzialnymi wtedy za kulturę w mieście byli: niedawno zdymisjonowana w zw. z aferą w Szpitalu Południowym wiceprezydentka Aldona Machnowska - Góra oraz Artur Jóźwik, Dyrektor Biura Kultury (dalej pełniący tę funkcję).

‍

Przywołajmy w tym kontekście inne słowa Moniki Beuth:

„Transparentny i przemyślany proces zmiany instytucji może być realizowany tylko w formule otwartej na nowe idee i rozwiązania. Przedłużenie kadencji (...) dyrektora bez konkursu zamknęłoby tę możliwość” (za GW, artykuł o Staromiejskim Domu Kultury). Choć te słowa padły kilka miesięcy po bezkonkursowej nominacji Michała Merczyńskiego na dyrektora Nowego, to warto, żeby wybrzmiały. Doszło bowiem do znaczeniowego fikołka i rozkroku – oficjalnie Biuro Kultury promuje konkursy (i kilka z nich wyszło całkiem nieźle, m.in. w Teatrze Ochoty) - no, chyba że przyjdą aktorzy Nowego (skądinąd, wybitni artyści) i zadeklarują, że konkurs to zagrożenie dla instytucji powołanej dla Krzysztofa Warlikowskiego. List wystosowany do Ratusza i ówczesnej ministry Hanny Wróblewskiej podpisał zespół artystyczny Nowego, a reszta zatrudnionych w teatrze osób nie wyraziła otwartego poparcia dla tego rozwiązania i oczekiwała konkursu.

‍
Sytuacja tym dziwniejsza, że Merczyński, ze swoim doświadczeniem i kompetencjami, mógłby konkurs bez problemu wygrać. Ale oszczędzono mu procedury składania aplikacji konkursowej, dzięki czemu nie musiał m.in. pisać wymaganej w przypadkach konkursów koncepcji zrównoważonego rozwoju instytucji.

Co bardzo symptomatyczne, Społeczna Rada Kultury, działająca przy prezydencie Warszawy, Rafale Trzaskowskim, rekomendowała rozpisanie konkursu na dyrektora. Jej stanowisko w tej sprawie było jasne: „brak konkursu w czołowym teatrze w stolicy będzie złamaniem dobrych zwyczajów panujących w warszawskich instytucjach”.

‍

Według dostępnych nam informacji, Merczyński w Teatrze pojawia się rzadko. Za to często udaje się w polskie i zagraniczne wyjazdy służbowe z budżetu Nowego Teatru.

‍

fot. fotopolska.eu

‍

CZY NOWY JEST CIĄGLE ...NOWY?

Od lat trzonem zespołu Nowego są gwiazdy Warlikowskiego: Cielecka, Poniedziałek, Ostaszewska, Popławska. Zmiany w zespole są niewielkie, czasem wymuszone przez smutne odejścia: śmierć wspaniałych aktorów, jak Ewy Dałkowskiej, Jadwigi Jankowskiej-Cieślak czy Zygmunta Malanowicza. Maciej Stuhr, odchodząc z Nowego, nie informował o powodach rozstania ze sceną, natomiast Jaśmina Polak trochę wyjaśniła w wywiadzie dla czasopisma Teatr (tytuł tekstu ‘W teatrze byłam w żałobie’).

‍

Najmłodszym zaś członkiem zespołu Nowego jest Bartosz Bielenia, aktor urodzony w 1992 roku, czyli obecnie mający 34 lata. Niewiele jest nazwisk reżyserów młodego pokolenia w repertuarze (Magdalena Szpecht reżyserowała tu w 2022 r., Grzegorz Jaremko w 2023 r., Katarzyna Minkowska w 2025 r.).

Sam Merczyński w wywiadzie z Tomaszem Platą dla pisma Teatr mówi tak:

‍

„Młodych w Nowym było i jest sporo. Pracowali tutaj i będą pracować. Ale to nie jest takie miejsce, jak poznański Teatr Polski Maćka Nowaka, który co chwila znajduje jakąś perłę.”

W tym samym wywiadzie pojawia się też pytanie o politykę dotyczącą mobbingu:

„TP: Planuje Pan wprowadzenie dodatkowych zapisów w umowach z aktorami, którzy w przeszłości sprawiali kłopoty?

MM: Czego miałyby dotyczyć?

TP: Choćby odpowiedzialności finansowej za straty poniesione przez instytucję. Np. w sytuacji, kiedy agresja jednego z aktorów podczas prób wywołuje atak paniki u scenicznej partnerki, co powoduje konieczność nagłego zastępstwa. Produkcje filmowe i serialowe już wprowadziły podobne zabezpieczenia, co działa ponoć niezwykle dyscyplinująco.

MM: Nie wydaje mi się, by to był dobry kierunek. Absolutnie czegoś takiego nie będę robił. Gdyby doszło do konfliktu, to będziemy się zastanawiać. Mamy regulaminy, całe oprzyrządowanie w teatrze już jest (...) myślę, że teatr jest dobrze zabezpieczony.”

‍

Dochodzą nas jednak inne głosy. Wymieniony w książce Igi Dzieciuchowicz “Teatr. Rodzina patologiczna” Jacek Poniedziałek, mający problem z zachowaniami przemocowymi, zostaje w kwietniu 2026 roku odznaczony przez ministrę Martę Cienkowską srebrnym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Czy działalność twórcza powinna być oddzielana od zachowań antypracowniczych? Czy rzeczywiście chcemy społecznie nagradzać osoby, które mają problem z poszanowaniem praw współpracowników?

‍

fot. fotopolska.eu

‍

O CO PYTA NAS SCENA NA MOKOTOWIE

‍

Pora na kolejny cytat ze statutu instytucji:

‍

„MCK Nowy Teatr jest miejscem artystycznego poszerzenia pola walki. Polega ono na odważnym stawianiu pytań o naturę i kondycję ludzką, oraz o kształt wspólnoty, jaką chcemy tworzyć.”

‍

W świetle niektórych przywołanych faktów warto podkreślić to pytanie: jakiej wspólnoty chcemy? Społecznie coraz mocniej wybrzmiewa potrzeba transparentności i wydaje się, że funkcjonowanie Nowego na tę potrzebę nie odpowiada.

‍

Mało granych spektakli, nieobecności kadry zarządzającej, (niektóre) etaty-widma. Nie-teatr, dla którego Warszawa bywa bazą wypadową na międzynarodowe festiwale. Niska eksploatacja premier, nie tylko Warlikowskiego.

‍

Czy jest prawdopodobne, w świetle choćby wymuszenia nominacji dyrektorskiej, by Rafał Trzaskowski, który przejął stery nad warszawską kulturą po zwolnieniu Aldony Machnowskiej - Góry, miał potrzebę i energię do reformowania lub chociaż kontroli tej instytucji? Trzymajmy za to kciuki.

‍

Disclaimer: Dziękujemy wszystkim sygnalistkom i sygnalistom zwracającym się do nas na przestrzeni ostatnich miesięcy o pomoc w nagłaśnianiu nieprawidłowości w miejskich instytucjach kultury w Warszawie. Jedynie tak można zmieniać stan rzeczy: upublicznianiać nieprawidłowości i zmuszać organizatora instytucji do działań dyscyplinujących i naprawczych. Każdej sprawie wolontariuszki i wolontariusze naszego stowarzyszenia starają się poświęcić należytą uwagę, na miarę naszych sił przerobowych. Walczcie o swoje, informujcie nas, jak i inne media, dalej! Jesteśmy z Wami.

"Młode małżeństwo kupi mieszkanie za gotówkę...". Ulotki przeciwko najmowi pod Airbnb.

Miasto Jest Nasze — Tue, 25 Aug 2026 18:08:13 +0000

Na mieście pojawiły się dziwne ulotki upominające się o regulacje najmu krótkoterminowego. Zachęcają do dzwonienia do ministra Rasia.

Na pewno kojarzycie ulotki mówiące o tym, że młode małżeństwo kupi mieszkanie w Waszym bloku za gotówkę. Wezmą dwa, trzy czy cztery pokoje, w stanie do remontu bądź z nieuregulowanym stanem prawnym – nie ma to dla nich znaczenia. Oczywiście nikt nigdy nie widział takiego małżeństwa.

‍

Za to flipperów i inwestorów, którzy za gotówkę skupują mieszkania, żeby szybko sprzedać je z zyskiem albo przeznaczyć na wynajem, już trochę łatwiej spotkać. Wygląda na to, że ktoś postanowił wreszcie „poprawić” te ulotki i stworzyć ich szczerą wersję ;)

‍

Być może są to mieszkańcy, którzy mają już dość zamieniania ich sąsiedztwa w bazę noclegową. A może po prostu ktoś, kto uznał, że o problemie trzeba zacząć mówić wprost?

‍

Na ulotkach pojawił się numer telefonu do biura poselskiego ministra Ireneusza Rasia, który blokuje wprowadzenie regulacji mających unormować najem krótkoterminowy i ograniczyć jego negatywny wpływ na centra miast - między innymi zgody wspólnot mieszkaniowych na najem krótkoterminowy oraz prawa gmin do wyznaczania stref wolnych od takiego najmu.

‍

Bo trudno udawać, że problem nie istnieje, kiedy młodych ludzi coraz częściej nie stać na mieszkanie, a kolejne kamienice i mieszkania w centrach miast zamieniają się w hotele. Jeśli też uważacie, że najem krótkoterminowy powinien być bardziej uregulowany, możecie zadzwonić/napisać do ministra i powiedzieć, co o tym myślicie!

‍

Przyczółek Grochowski: zatrzymaliśmy plany rozbiórki pawilonu!

Miasto Jest Nasze — Tue, 25 Aug 2026 18:00:56 +0000

Zastanawiacie się, co dalej ze sprawą Przyczółka Grochowskiego? Otóż zatrzymaliśmy plany rozbiórki zabytkowego pawilonu i wciśnięcie deweloperki wewnątrz osiedla - pomnika!

Od ponad roku działamy na rzecz zachowania tego wyjątkowego miejsca. Sprawę podjęliśmy po tym, jak dotarły do nas alarmujące informacje o planach zabudowy prowadzonej dewelopera, która zakładała zburzenie pawilonu – obiektu istniejącego od początków funkcjonowania osiedla. Wspólnie ze Stowarzyszeniem Ochrony Architektury Powojennej złożyliśmy m.in. wniosek o wpis osiedla wraz z pawilonem do rejestru zabytków.

‍

Dziś możemy przekazać ważną informację.

‍

Wojewódzki Mazowiecki Konserwator Zabytków poinformował o sporządzeniu karty zabytku oraz o zamiarze włączenia Osiedla Przyczółek Grochowski wraz z pawilonem do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków (WEZ).

‍

To wspaniała wiadomość! Po rozmowach z konserwatorem uzgodniliśmy, że objęcie osiedla, wraz z pawilonem, ochroną w ramach WEZ, to na tym etapie rozwiązanie wystarczające i właściwe.

‍

Dlaczego?

‍

WEZ nie jest zwykłą „listą zabytków”. W przypadku wpisania całego założenia jako zespołu budowlanego powstaje karta zabytku, która pozwoli szczegółowo opisać wartościowe elementy osiedla – w tym poszczególne obiekty, ich charakter, relacje między budynkami oraz najważniejsze elementy historycznego układu przestrzennego. Dzięki temu możliwe będzie precyzyjne określenie, co dokładnie powinno być chronione i w jaki sposób.

‍

Objęcie ochroną w ramach WEZ oznacza również, że pozwolenia na budowę dotyczące obiektów objętych ewidencją podlegają uzgodnieniom konserwatorskim. WEZ daje więc realne narzędzia wpływania na przyszłe przekształcenia chronionych obiektów. Właśnie dzięki temu udało nam się zatrzymać zagrożonie rozbiórki pawilonu handlowego i skutecznie wywrzeć presję na deweloperów, którzy planowali jego zabudowę.

‍

fot. Eryk Baczyński

‍

Ochrona ewidencyjna może mieć również bardzo praktyczny wymiar finansowy. W przypadku ujęcia obiektu w gminnej ewidencji zabytków możliwe jest ubieganie się o miejskie dotacje na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane. Nabory i obsługę wniosków prowadzi Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków. To oznacza, że ochrona zabytkowych elementów Przyczółka może w przyszłości wiązać się nie tylko z ochroną przed niepożądanymi przekształceniami, ale również z możliwością pozyskania publicznych środków na ich zachowanie.

‍

fot. Eryk Baczyński

‍

Co ważne, WEZ nie jest obciążona problemami wskazywanymi przez Trybunał Konstytucyjny w odniesieniu do dotychczasowych regulacji dotyczących ochrony zabytków. Jest to odrębna forma ochrony, oparta na szczegółowym rozpoznaniu wartości obiektów.

‍

Jednocześnie do momentu formalnego dokonania włączenia osiedla wraz z pawilonem do WEZ nie wycofujemy naszego wniosku o wpis do rejestru zabytków. Jest to świadoma decyzja wynikająca z przyjętej przez nas taktyki postępowania. Chcemy mieć pewność, że uzgodniona forma ochrony zostanie rzeczywiście sfinalizowana.

‍

fot. Eryk Baczyński

‍

Warto też doprecyzować kwestię działań Spółdzielni „Przyczółek Grochowski”.

‍

Pod naszą presją Spółdzielnia złożyła do konserwatora wniosek o sporządzenie karty zabytku, co umożliwiło rozpoczęcie obecnego etapu procedury. Jednocześnie jednak Spółdzielnia zerwała z nami dialog dotyczący przyszłości pawilonu i ochrony całego założenia. Wcześniej deklarowała zgodę na objęcie obiektu ewidencją, sprzeciwiając się jednocześnie ochronie całego zespołu budowlanego. Obecnie nie prowadzimy już ze Spółdzielnią rozmów w tej sprawie.

‍

Dla nas najważniejsze jest jednak to, że ochrona Przyczółka Grochowskiego posuwa się do przodu.

‍

Będziemy monitorować proces włączenia osiedla i pawilonu do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków i pozostawać w kontakcie z Wojewódzkim Mazowieckim Konserwatorem Zabytków.

‍

Dziękujemy wszystkim, którzy nas wspierają i podpisali petycję – to już prawie 5 tysięcy osób. Dzięki Waszemu zaangażowaniu temat ochrony Przyczółka Grochowskiego nie znika z debaty publicznej.

"CISZEJ, PROSZĘ" - Marsz przeciwko nadmiernemu hałasowi

Miasto Jest Nasze — Tue, 11 Aug 2026 13:34:50 +0000

Już 4. września o godz. 18:00 ulicami Warszawy przejdzie marsz przeciwko nadmiernemu hałasowi. Wychodzimy by zawalczyć o prawo do zdrowia, odpoczynku i swobody we własnym mieszkaniu!

Kiedy?

4 września 2026 (piątek), godzina 18:00

Gdzie?

Start: Plac Centralny w Warszawie

Meta: Komenda Stołeczna Policji, ul. Nowolipie 2

‍

LINK DO WYDARZENIA NA FB: https://fb.me/e/3V31L0Ern

.......................................................................................................................................................................................................................................‍

‍

Wielu z nas wychodzi z założenia, że życie w mieście musi wiązać się z obecnością ciągłego hałasu.

To nie jest prawda. Oczywiście szum aut i tramwajów, gwar rozmów, muzyka, czy sygnały pojazdów uprzywilejowanych są częścią brzmienia miasta, ale nie musimy zgadzać się na nadmierne zanieczyszczenie hałasem, którego możemy uniknąć.

‍

Jesteśmy w stanie regulować wiele źródeł hałasu, szczególnie tych patologicznych takich jak pęd ścigających się aut i motorów oraz nadmierny hałas z imprez masowych.

‍

To nie jest tylko kwestia komfortu. Hałas odbiera nam spokój, zdrowie i poczucie bezpieczeństwa. Nieprzespane noce to wstęp do kaskadowej utraty zdrowia, zmęczenie w pracy i podczas czasu z bliskimi, brak możliwości skupienia i kreatywności. Dlatego już drugi raz wychodzimy na ulice – by zawalczyć o prawo do zdrowia, odpoczynku i swobody we własnym mieszkaniu!

‍

Marsz “Ciszej, proszę!” to pokojowa manifestacja, której celem jest zwrócenie uwagi władz i opinii publicznej na konieczność:

‍

- usunięcia luk prawnych umożliwiających funkcjonowanie nadmiernie hałaśliwych pojazdów i imprez masowych,

- opowiedzenia się polityków, urzędników oraz policji za stroną społeczną i podjęcia pilnych działań/kontynuowania prac w związku z nieregulowanymi imprezami i wyścigami na drogach,

- skutecznego egzekwowania już obowiązujących przepisów,

- kontynuowania prac w Sejmie nad inicjatywą MJN dotyczącą fotoradarów akustycznych bez zbędnej zwłoki.

‍

Jeżeli masz dość niepotrzebnego hałasu – dołącz do nas. Zabierz rodzinę, znajomych i pokaż, że prawo do ciszy i spokoju jest ważne. Zapewniamy muzę, transparenty i doborowe towarzystwo!

‍

Ciszej, proszę! To nie jest prośba – to postulat mieszkańców, którzy mają już dość!

‍

Mozaiki na Śródmieściu zabezpieczone!

Miasto Jest Nasze — Tue, 11 Aug 2026 13:34:50 +0000

W 2024 roku zwróciliśmy uwagę PKP, że zabytkowe mozaiki autorstwa Wojciecha Fangora znajdujące się na Dworcu Warszawa Śródmieście są w tragicznym stanie. Po wymianie korespondencji i włączeniu się w sprawę Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wreszcie mamy pierwsze efekty!

Niektóre dekoracje mozaikowe umieszczone na suficie dworca zostały zabezpieczone specjalną siatką. To dopiero pierwszy krok, część paneli zostanie zdjęta, by mogły bezpiecznie doczekać konserwacji i remontu dworca. Cieszymy się jednak, że nasze działania wreszcie przyniosły efekty. Liczymy, że wkrótce nastąpią dalsze prace mające ochronić zabytkowe mozaiki!

‍

Koncepcja wnętrz dworca została stworzona przez interdyscyplinarny zespół Zakładów Doświadczalnych Akademii Sztuki Pięknych, pod kierownictwem Jerzego Sołtana i z udziałem Wojciecha Fangora. Mamy nadzieję, że PKP doceni ten niezwykle kompleksowy projekt i przywróci stacji dawny wygląd, usuwając szpecące ekrany i kioski, zasłaniające dekoracje mozaikowe.

Oświadczenie ws. inwestycji przy Ficowskiego

Miasto Jest Nasze — Fri, 07 Aug 2026 08:32:00 +0000

Dwa lata temu Miasto Jest Nasze zdecydowało się na ważny krok w naszej historii na Żoliborzu. Postanowiliśmy ponownie przejść z pozycji organizacji-recenzenta do roli współodpowiedzialnych za zarządzanie częścią miasta. Chcieliśmy pokazać sobie i innym, że Warszawę można rozwijać z poszanowaniem potrzeb mieszkańców i przyrody. Chcieliśmy pokazać, jak można prowadzić inwestycje w zgodzie z ideą miasta dostępnego, dostosowanego do zmian klimatu i mądrze zaplanowanego.

Właśnie dlatego nasz przedstawiciel, Tomasz Mielcarz, został Zastępcą Burmistrza Żoliborza, przejmując obowiązki zarządzania Wydziałem Infrastruktury oraz nadzór nad budową przedszkola przy ul. Ficowskiego. Inwestycja miała już wówczas wydane pozwolenie na budowę, a urząd był prawnie zobowiązany do przeprowadzenia remediacji terenu (czyli usunięcia zanieczyszczeń z gruntu) do końca 2026 roku. Wcześniej, przez kilka lat próbowaliśmy drogą administracyjną zmienić tę inwestycję; badaliśmy możliwość zmiany miejscowego planu zagospodarowania oraz zmianę decyzji RDOŚ o konieczności wykonania remediacji i związanej z tym wycinki drzew.

‍

Jednocześnie nasz koalicjant, Koalicja Obywatelska, był i jest zdeterminowany, aby projekt doprowadzić do końca. Prowadziliśmy rozmowy z radnymi i Zarządem Dzielnicy, wysyłaliśmy pisma do Zarządu Miasta - wszędzie słyszeliśmy, że nie ma mowy o zmianie kursu. W końcu przestaliśmy widzieć realne szanse na zatrzymanie inwestycji na tym etapie.

‍

Postanowiliśmy przekierować naszą energię tam, gdzie mogliśmy istotnie coś zdziałać. Dzięki kilkumiesięcznej pracy Tomasza i naszych radnych oraz kilku wymagającym rozmowom z KO, udało nam się wynegocjować sensowne zmiany w projekcie:

‍

Zmieniliśmy przeznaczenie budynku, żeby lepiej odpowiadał na potrzeby Żoliborza. Zamiast pierwotnych 200 miejsc w przedszkolu i 125 w żłobku, w budynku powstanie 125 miejsc przedszkolnych i 50 żłobkowych, a całe drugie piętro zajmie poradnia psychologiczno-pedagogiczna, filia placówki przy ul. Felińskiego. Poradnia jest dziś szczególnie potrzebna. W dobie kryzysu zdrowia psychicznego wśród dzieci i młodzieży takich placówek w Warszawie brakuje, a na wizytę u psychologa dziecięcego czeka się nierzadko miesiące.
Ograniczyliśmy wycinkę i wprowadziliśmy realny nadzór przyrodniczy. Decyzja o wycince obejmuje 190 drzew. Dzięki działaniom Tomasza już dziś wiemy, że ok. 30 z nich uda się ocalić. Wywalczyliśmy zatrudnienie dodatkowych ekspertów – ornitologa i eksperta od remediacji, którzy analizują cały teren pod kątem konieczności wycinki. Drzewo po drzewie. Jedna trzecia działki to place zabaw; w ich pobliżu pozostawione zostaną wszystkie bezpieczne drzewa.
Zadbaliśmy o to, żeby nowa roślinność na terenie inwestycji realnie służyła ptakom i zwierzętom. Zamiast pierwotnie planowanego doboru postawiliśmy na odmiany drzew i krzewów, w tym owocowych, które będą jak najlepiej służyć ptakom i zwierzętom, mimo zmiany otoczenia, jaka tu zajdzie.

‍

Pozostałe wycinki będą zależały od projektu zagospodarowania terenu, który zostanie zlecony w przyszłym roku i który ma maksymalnie chronić istniejące, nadające się do zachowania drzewa. Zamierzamy aktywnie uczestniczyć w dalszym procesie inwestycyjnym na każdym jego etapie, biorąc za niego odpowiedzialność i minimalizując wpływ na środowisko.

‍

O co dalej walczymy i co wymaga czasu:

‍

Walczymy o maksymalną dostępność terenów zieleni wokół planowanej inwestycji - chcemy doprowadzić do otwarcia dużego, zamkniętego do tej pory terenu wojskowego dla mieszkańców. Odbyły się już pierwsze spotkania w tej sprawie.
Dążymy do tego, by zastąpić parking naziemny przy inwestycji garażem podziemnym, co pozwoli na zachowanie jak największej powierzchni biologicznie czynnej.
Budynek zaprojektowany wiele lat temu jest duży. Jego dach musi być zielony lub służyć jako miejsce na odnawialne źródła energii, aby choć w części sprostać warszawskiemu standardowi zielonego budynku.
Chcemy zabezpieczyć Skwer Kaliny przed zabudową. Zabiegamy, aby został zwrócony dzielnicy oraz by został zmieniony dla niego plan miejscowy i projekt planu ogólnego (obecnie zezwalający na zabudowę deweloperską).
Zamierzamy doprowadzić do rozpisania konkursu na rewitalizację Parku Kaskada i finalnie realizacji zwycięskiej koncepcji.

‍

Żadnego z tych punktów nie możemy Wam dziś obiecać jako pewnik, ale to właśnie na tych działaniach koncentrujemy teraz naszą energię. Jesteśmy zdeterminowani by nasze cele osiągnąć i będziemy Was informować o postępach. Naszym priorytetem jest zapewnienie mieszkańcom jak najwięcej dostępnej, różnorodnej zieleni publicznej w obliczu kontynuowania inwestycji przy ul. Ficowskiego.

‍

To, czego dziś żałujemy najbardziej to tego, że nie informowaliśmy Was o naszych działaniach na bieżąco. Tego, że przez cały ten czas, kiedy próbowaliśmy zmienić kształt tej inwestycji, zabrakło z naszej strony dialogu z Wami - spotkań, rozmów, wspólnego szukania rozwiązań. Ta praca powinna być prowadzona od samego początku razem z Wami. Wasze zaangażowanie w obronę Ptasiego Zakątka budzi nasze uznanie i mobilizuje nas do poprawy transparentności naszych działań. Wyciągamy z tego wniosek na przyszłość - dalszą walkę o zmianę kształtu inwestycji przy ul. Ficowskiego będziemy prowadzić w stałym kontakcie z Wami, nie zza biurka.

‍

Inicjatywa uchwałodawcza, pod którą zebraliście prawie 2000 podpisów, powinna zostać uszanowana i poddana pod głosowanie. Sprzeciwiamy się jej odrzuceniu bez poddania pod dyskusję na Sesji Rady Dzielnicy z udziałem inicjatorów uchwały.

‍

Jako MJN współrządzimy dzielnicą, żeby wpływać na to, jak ta i kolejne inwestycje w dzielnicy będą wyglądać. Rozwój dobrych, dostępnych usług publicznych zawsze był i będzie dla nas równie ważny jak przyroda. Budowa publicznej placówki przedszkolno-żłobkowej oraz poradni, dostępnej dla wszystkich mieszkańców, niezależnie od zasobności portfela, jest zgodna z tym, o co jako MJN walczymy od lat. Wiemy też, że ta inwestycja dzieje się kosztem środowiska, o które troszczymy się od samego początku działania Stowarzyszenia i dlatego do końca kadencji zrobimy na Żoliborzu wszystko, żeby o tę zieleń mocniej zadbać.

‍

Skoro przejęliśmy część odpowiedzialności za zarządzanie dzielnicą, bierzemy też odpowiedzialność za finalny kształt omawianej inwestycji i za to, żeby komunikować kolejne kroki dużo bardziej transparentnie. Jesteśmy tu po to, żeby zostawić Żoliborzowi coś dobrego. Chcemy to robić w dalszym porozumieniu z Wami.

‍

Podpisano,

‍

Aleksandra Lelito, Przewodnicząca Stowarzyszenia Miasto Jest Nasze
Tomasz Mielcarz, Zastępca Burmistrza dzielnicy Żoliborz
Barbara Jędrzejczyk, Łukasz Porębski, Konrad Smoczny, Radni dzielnicy Żoliborz
Marta Szczepańska, Radna m.st. Warszawy

‍

FAQ: Budowa przedszkola i poradni przy ul. Ficowskiego

‍

Sprawa budowy przedszkola i poradni przy ul. Ficowskiego wzbudziła w dzielnicy Żoliborz ogromne emocje. Przy okazji tej inwestycji dochodzi do wycinki drzew, a to uzasadniony powód do niepokoju, a nie coś, co można zbyć wzruszeniem ramion.

‍

Miasto Jest Nasze jest częścią koalicji rządzącej w dzielnicy Żoliborz, więc jesteśmy Wam winni pełną informację i przejrzystość w tej sprawie. Wiemy też, że wcześniej zawiedliśmy komunikacyjnie nie informując Was na bieżąco o tym, co się działo. Dlatego przygotowaliśmy odpowiedzi na najczęstsze pytania i wątpliwości.

‍

To nie jest zamknięty dokument: jeśli macie pytania, na które tu nie odpowiedzieliśmy, będziemy uzupełniać go na bieżąco.

‍

Dlaczego to przedszkole w ogóle powstaje w tym miejscu?

‍

Ten teren jest przeznaczony pod oświatę od 2012 roku. Wtedy Rada Warszawy uchwaliła dla niego plan zagospodarowania. Prace nad samym projektem ruszyły w 2019 roku, a pozwolenie na budowę zostało wydane, zanim MJN w ogóle weszło do zarządu dzielnicy w 2024 roku. Teren przy ul. Ficowskiego jest jedynym dostępnym w tym rejonie Żoliborza terenem przeznaczonym pod inwestycję oświatową. Nie było i nie ma dziś innej lokalizacji, w której taka placówka mogłaby powstać.

‍

Czy MJN mogło zatrzymać tę inwestycję, wchodząc do zarządu dzielnicy?

‍

Nie mogliśmy. Kiedy Tomasz Mielcarz przejmował obowiązki zarządzania Wydziałem Inwestycji i Remontów pozwolenie na budowę już było wydane. Gdybyśmy się z tego wycofali, groziłby nam zarzut naruszenia dyscypliny finansów publicznych, a dzielnicy znaczne straty finansowe. Nie znaleźliśmy w Polsce ani jednego przypadku, gdzie samorząd odstąpił od takiej inwestycji budynku użyteczności publicznej, mając już pozwolenie i zabezpieczone pieniądze. Próbowaliśmy przekonywać władze Warszawy i Radę Miasta, aby odstąpili od inwestycji, ale nikt nie chciał zatrzymania budowy przedszkola. Otrzymaliśmy kategoryczny komunikat, że opuszczenie przez nas koalicji tej inwestycji nie zatrzyma.

‍

Co się zmieniło w projekcie dzięki naszej pracy?

‍

Trzy najważniejsze rzeczy:

Zmieniliśmy przeznaczenie budynku. Miało być 200 miejsc przedszkolnych i 125 żłobkowych. Wynegocjowaliśmy 125 przedszkolnych, 50 żłobkowych, a całe drugie piętro zajmie poradnia psychologiczno-pedagogiczna. Dzięki temu jeden budynek będzie odpowiadał na wiele potrzeb.
Ograniczyliśmy wycinkę: decyzja na wycinkę obejmuje 190 drzew. Już dziś wiemy, że uda się ocalić około 30 z nich. Ponadto zatrudniliśmy dodatkowych ekspertów przyrodniczych: ornitologa i eksperta od remediacji, którzy analizują cały teren pod kątem konieczności wycinki. Drzewo po drzewie.
Zredukowaliśmy remediację gruntu tylko do tych fragmentów działki, gdzie to naprawdę konieczne, zamiast robić ją na całym terenie.

‍

Dlaczego w ogóle trzeba wycinać drzewa? Na czym dokładnie polega remediacja tego terenu?

‍

Remediacja to oczyszczenie gruntu z zanieczyszczeń. Na części działki grunt jest skażony metalami ciężkimi: ołowiem, kadmem, cynkiem, w stężeniach wyraźnie przekraczających normy. Te zanieczyszczenia same nie znikną, dlatego trzeba wywieźć skażoną ziemię na głębokość od pół metra do metra, a wcześniej wyciąć rosnące na niej drzewa. Na innej części terenu są prawdopodobnie inne zanieczyszczenia, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA). Tam wciąż trwa sprawdzanie, czy remediacja w ogóle jest konieczna; nie chcemy prowadzić prac ziemnych tam, gdzie nie ma takiej potrzeby. Dlatego wywalczyliśmy zatrudnienie dodatkowego eksperta od remediacji, który razem z wykonawcą i urzędem bada grunt fragment po fragmencie, żeby zakres wywożonej ziemi i tym samym wycinki był jak najmniejszy.

‍

Jaki jest harmonogram realizacji?

‍

Do końca 2026 roku ma się skończyć remediacja, czyli oczyszczenie ziemi z zanieczyszczeń, w tym metali ciężkich. Wykonawca ma potem 18 miesięcy na wybudowanie samego budynku. Dochodzi jeszcze etap wykończenia i wyposażenia, więc realistycznie pierwszy nabór dzieci odbyłby się w 2029 roku. Szczegółowego harmonogramu kolejnych etapów jeszcze nie ma, wciąż nad nim pracujemy.

‍

O co jeszcze jako MJN walczymy?

‍

Kluczowe zmiany w dzielnicy, które zamierzamy wywalczyć to:

Maksymalna dostępność terenów zielonych, które znajdują się wokół planowanej inwestycji. Staramy się o otwarcie zamkniętego do tej pory terenu wojskowego. Odbyły się już pierwsze spotkania w tej sprawie.
Zmiana zagospodarowania terenu parkingu, tak żeby jak najmniej negatywnie oddziaływał na otoczenie. Planowane jest jego całkowite ukrycie w zieleni. My walczymy o parking podziemny po to, by odzyskać jak największą część powierzchni biologicznie czynnej.
Zielony dach lub przeznaczenie jego powierzchni pod OZE.
Zabezpieczenie Skweru Kaliny przed zabudową.
Rozpisanie konkursu na rewitalizację Parku Kaskada.

‍

Żadnej z tych rzeczy nie możemy Wam dziś zapewnić jako gwarantowanych. Ale właśnie na ich realizacji się teraz skupiamy po to, by by zapewnić mieszkańcom jak najwięcej dostępnej, różnorodnej zieleni publicznej w obliczu kontynuowania inwestycji przy ul. Ficowskiego. Będziemy Was informować o postępach.

‍

Dlaczego zależy Wam na tym, żeby parking był podziemny?

‍

Z dwóch powodów. Po pierwsze, dzięki temu na powierzchni zostanie więcej miejsca na zieleń. Zamiast asfaltu, więcej drzew i terenów zielonych wokół budynku. Po drugie, podziemny parking może pełnić funkcję miejsca schronienia dla mieszkańców w przypadku zagrożenia wojną. Warszawa, podobnie jak większość polskich miast, ma dziś bardzo słabo rozwiniętą infrastrukturę obrony cywilnej. Brakuje miejsc, gdzie mieszkańcy mogliby się realnie schronić w razie zagrożenia. Nowa inwestycja to okazja, żeby to zmienić chociaż w jednym miejscu na Żoliborzu. To jest jednak wciąż postulat, o który walczymy, nie zaś gwarant.

‍

Czy Żoliborz w ogóle potrzebuje tego przedszkola?

‍

Z danych meldunkowych (stan na 13 kwietnia 2026 r., dzieci urodzone w latach 2019–2025, zameldowane w obwodach szkół podstawowych na Żoliborzu) widać, że liczba dzieci rodzących się tutaj od trzech lat utrzymuje się na dość stabilnym poziomie:

‍

Rok urodzenia	Liczba dzieci
2023	381
2024	348
2025	361

‍

To tylko dzieci zameldowane w dzielnicy. Na Żoliborzu Południowym mieszka sporo rodzin niezameldowanych, które też posyłają dzieci do publicznych przedszkoli. Realnie dzieci jest więc więcej niż pokazują dane w tabeli.

‍

Aktualnie do przedszkoli na Żoliborzu chodzi 1470 dzieci, z czego 725 pochodzi z Żoliborza Południowego i Artystycznego. Co roku dzielnica dopłaca ze środków publicznych około 11,5 mln do miejsc w prywatnych placówkach na Żoliborzu Południowym i Artystycznym. Na Artystycznym nie ma żadnego publicznego przedszkola, a na Południowym są tylko dwa, do których łącznie chodzi dziś 205 dzieci. To znaczy, że około 500 dzieci z tych rejonów jest codziennie wożonych do przedszkoli w innych częściach dzielnicy, często samochodem. Wśród nich są też dzieci, których rodzice płacą kilka tysięcy złotych miesięcznie za miejsce w placówce prywatnej, bo w publicznej po prostu miejsc zabrakło.

‍

Dlaczego poradnia psychologiczno-pedagogiczna, a nie po prostu więcej miejsc przedszkolnych?

‍

Żoliborz ma dziś jedną poradnię, przy ul. Felińskiego, obsługującą około 3000 dzieci z całej dzielnicy, a potrzeby rosną. Placówka działa w okrojonym zakresie, bo brakuje jej sal, a te istniejące często nie spełniają wymogów. To około 10 etatów, których nie ma gdzie obsadzić.

‍

Od kwietnia 2026 r. obowiązują nowe przepisy, które wzmacniają rolę poradni w wydawaniu orzeczeń – zespoły orzekające mają opierać decyzje nie tylko na dokumentach od rodziców, ale też na własnej diagnozie poradni. Od 1 września dochodzi jeszcze obowiązkowa ocena funkcjonalna dziecka. W praktyce oznacza to więcej badań i realne ryzyko dłuższych kolejek, tym bardziej że warszawskie poradnie już dziś mają mnóstwo zgłoszeń związanych z podejrzeniem spektrum autyzmu, ADHD czy potrzebą orzeczeń o kształceniu specjalnym.

‍

Nowa placówka na Ficowskiego będzie filią poradni z Felińskiego, drugim punktem dla Żoliborza. Znajdzie się w niej m.in.:

gabinet do pracy z małym dzieckiem,
gabinet wyciszony do terapii Biofeedback i treningów słuchowych,
gabinet do diagnozy testem ADOS,
sala do integracji sensorycznej,
gabinet logopedyczny,
gabinet do psychoterapii,
gabinety psychologiczno-pedagogiczne,
sala do zajęć grupowych.

‍

Warszawa ma niż demograficzny - po co więc kolejne przedszkole?

‍

Owszem, w całej Warszawie liczba dzieci w wieku przedszkolnym ma spaść z prawie 70 tysięcy w roku szkolnym 2024/2025 do około 49,5 tysiąca w 2028/2029. Ale to dane dla całego miasta, a Żoliborz Południowy rozrasta się, wciąż przybywa tu nowych mieszkań i młodych rodzin. W rekrutacji do trzech najbliższych przedszkoli złożono niedawno 439 podań na 111 wolnych miejsc. Spadek demografii w skali Warszawy nie zmienia tego, że akurat tu miejsc brakuje już dziś.

‍

Skoro na Żoliborzu działają prywatne przedszkola, dlaczego MJN tak zależy na kolejnej placówce publicznej?

‍

Prywatne przedszkola w rejonie Żoliborza Południowego w 2025 roku dostały nieco ponad 11,5 mln dotacji z budżetu Miasta. Był to wzrost o 30% w stosunku do roku 2024. To pokazuje, jak duże jest zapotrzebowanie, ale też każe zapytać, czy te pieniądze nie powinny wspierać rozbudowy infrastruktury publicznej zamiast sektora prywatnego. Od lat stoimy za mocnym rozwojem usług publicznych, dostępnych dla każdego, niezależnie od zasobności portfela. Przedszkole, żłobek i poradnia w jednym budynku przy ul. Ficowskiego to krok w stronę mniejszej zależności dzielnicy od prywatnych placówek i odpowiedź na potrzeby, które dziś częściowo zaspokaja rynek, kosztem publicznych pieniędzy. To też szansa dla dzieci na edukację w świetnych warunkach – w nowoczesnym budynku, z ogródkiem skąpanym w zieleni, z dala od ruchliwych dróg.

‍

Ile tak naprawdę drzew zniknie: 98, 190, czy 400, jak mówią protestujący?

‍

Rozumiemy, skąd bierze się ta różnica i chcemy ją wyjaśnić. 98 drzew to już pewna wycinka pod sam budynek. Do tego dochodzą drzewa kolidujące z drogami dojazdowymi i miejscami parkingowymi, stąd wyższe liczby, które pojawiają się w debacie. Będziemy podawać pełne, zweryfikowane dane dla całego terenu, żeby nikt nie mógł zarzucić nam zaniżania skali wycinki. Nie ma decyzji o masowej wycince całego terenu, reszta zależy od finalnego projektu zagospodarowania terenu wokół inwestycji. Plan zagospodarowania zieleni, który będzie zlecony w przyszłym roku ma za zadanie ochronić jak najwięcej drzew, których usuwanie, ze względów bezpieczeństwa, nie okaże się konieczne. Jedna trzecia działki to place zabaw – wszystkie drzewa, których stan na to pozwala, zostaną zachowane.

‍

Jakie nasadzenia zastępcze są planowane w zamian za wycięte drzewa?

‍

Zadbaliśmy o to, żeby nowa roślinność na terenie inwestycji realnie służyła ptakom i zwierzętom. Zamiast pierwotnie planowanej roślinności, postawiliśmy na zróżnicowane odmiany drzew i krzewów, w tym owocowych, które będą dawać ptakom i innym zwierzętom schronienie i pokarm, mimo zmiany otoczenia, jaka tu zachodzi.

‍

Co z ochroną krogulca?

‍

Krogulec, chroniony ptak drapieżny, zagnieździł się tuż obok terenu inwestycji, nie na samej działce należącej do dzielnicy ani na terenie przyszłego przedszkola. Mimo to, z uwagi na ochronę gatunku, część prac budowlanych została wstrzymana na czas trwania okresu lęgowego. Budowa może ruszyć dopiero, gdy ornitolodzy potwierdzą, że ptak opuścił teren, oraz nie ma tam innych lęgów.

‍

Skoro krogulec wstrzymał budowę, dlaczego potem wnioskowano o jego „spłoszenie"?

‍

Kontrola przyrodnicza zlecona przez Tomasza Mielcarza znalazła w pobliżu terenu gniazdo krogulca, co wstrzymało prace na czas lęgu. Późniejszy wniosek dotyczył legalnej procedury administracyjnej, zgodnej z przepisami – chodziło o to, żeby móc przeprowadzić inwestycję po zakończeniu okresu lęgowego, nigdy w jego trakcie. Taką decyzję wydaje RDOŚ, który odpowiada za ochronę gatunkową w Warszawie.

‍

Sami nie komunikowaliśmy tej sprawy na bieżąco, dopiero gdy temat trafił do mediów i wywołał niepokój. To był błąd – powinniśmy byli wyjaśnić tę procedurę od razu, zamiast czekać, aż zrobi się z tego temat medialny.

‍

Radni MJN, Marta Szczepańska i Jan Mencwel, przeprowadzili kontrolę w urzędzie w temacie krogulca. Jakie są efekty tej kontroli?

‍

Dotychczasowa kontrola w urzędzie nie wykazała nieprawidłowości. Czekamy jeszcze na jedną ekspertyzę ornitologiczną. O ostatecznym wyniku kontroli niezwłocznie poinformujemy.

‍

Co z inicjatywą uchwałodawczą mieszkańców?

‍

Uważamy, że inicjatywa uchwałodawcza w sprawie Ptasiego Zakątka powinna zostać uszanowana i poddana pod głosowanie w Radzie Dzielnicy. Sprzeciwiamy się jej odrzuceniu bez rzetelnego rozpatrzenia. Wyraziliśmy to podczas Nadzwyczajnej Sesji Rady Dzielnicy 3 sierpnia.

‍

Tomasz Mielcarz w kampanii mówił co innego, niż robi teraz jako wiceburmistrz. Dlaczego podpisał umowę na tę inwestycję?

‍

Walcząc o mandat postulowaliśmy ochronę Ptasiego Zakątka. Wchodząc do urzędu, zorientowaliśmy się, że w tym momencie nie da się tego już prawnie zrobić – i to błąd, do którego się przyznajemy. Nie mieliśmy wtedy wystarczającej wiedzy o stanie tej inwestycji ani o tym, na jakim etapie prawnym już się znajduje. Gdybyśmy wiedzieli, że pozwolenie na budowę jest już wydane, nie obiecywaliśmy zatrzymania inwestycji w kampanii.

‍

Kiedy Tomasz obejmował stanowisko, pozwolenie na budowę było już wydane – decyzja o tej inwestycji zapadła, zanim on i radni MJN mieli na nią jakikolwiek wpływ. Jako wiceburmistrz Tomasz ryzykował konsekwencje prawne z powodu opóźniania inwestycji. Wobec braku realnych możliwości jej zatrzymania ostatecznie przystąpił do wykonywania swoich obowiązków: rozpisał przetarg i podpisał umowę z wykonawcą. Wziął odpowiedzialność za tę trudną dla niego decyzję, mająca na celu zminimalizowanie strat przyrodniczych spowodowanych budową przedszkola.

‍

Co udało Wam się osiągnąć jako członkom koalicji rządzącej na Żoliborzu?

‍

Zieleń i odbetonowania. Wywalczyliśmy zwiększenie finansowania dla żoliborskiej zieleni. Wydział Ochrony Środowiska i Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami dostały dodatkowe setki tysięcy złotych. Dzięki temu na Żoliborzu pojawią się tysiące nowych krzewów, w tym w miejscach, gdzie udało nam się odbetonować zbędne powierzchnie, m.in. na ul. Wyspiańskiego, ul. Boguckiego i placu przed halą Marymoncką. To działania, których przez lata nie mogliśmy wymusić na Wydziale Infrastruktury, a teraz wiele z nich nabiera rozpędu.

‍

Infrastruktura i przestrzeń publiczna. Ruszamy z przebudową ulicy Dymińskiej – przetarg na remont ma się rozpocząć na przełomie roku. Powstaje chodnik pod Arhelanem. Remontujemy plac zabaw przy parku Kaskada. Wspieramy mieszkańców przy remoncie podwórek na ul. Krajewskiego, tak żeby ich głos był w pełni wysłuchany, a same prace odbyły się z poszanowaniem przyrody.

‍

Inwestycje, które utknęły na lata. Ruszyła budowa Środowiskowego Domu Samopomocy, wcześniej temat ciągnął się dekadę, oraz Domu Kultury na Śmiałej. Powstanie też nowy oddział biblioteki na ul. Rydygiera, w Instytucie Chemii Przemysłowej.

‍

Blokowanie złych inwestycji. Konsekwentnie blokujemy na Żoliborzu złe projekty realizowane w trybie lex deweloper.

‍

Projekty ogólnomiejskie, w które się zaangażowaliśmy. Budowa dróg dla rowerów na ul. Mickiewicza wraz z placem Wilsona i na ul. Krasińskiego, a także sfinansowanie defibrylatorów (AED) dla całej Warszawy.

‍

To nie jest pełna lista, ale pokazuje, że współrządzenie dzielnicą to dla nas coś więcej niż jedna trudna inwestycja przy ul. Ficowskiego. O trwających i planowanych działaniach, w które się angażujemy, będziemy was konsekwentnie informować.

Trzaskowski nie popiera prawa mieszkańców do decydowania w sprawie Airbnb

Miasto Jest Nasze — Fri, 07 Aug 2026 08:32:00 +0000

Trzaskowski stawia interes partyjny ponad interesem warszawiaków. Zamiast poprzeć prawo mieszkańców do decydowania o Airbnb w ich budynkach, nie chce publicznie sprzeciwić się linii swojej partii i unika jasnej deklaracji.

Na temat najmu krótkoterminowego w blokach wypowiedziało się w ostatnich dniach wielu polityków i mieszkańców Warszawy. Tym bardziej nienaturalnie wyglądało więc milczenie Prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego.

‍

Dziś rano Prezydent na konferencji prasowej uroczyście otworzył świeżo wyremontowaną ulicę Złotą. Czy z powodu braku regulacji dla biznesu typu Airbnb zamieni się w "Strefę wolną od mieszkańców"? W trakcie konferencji został zapytany przez dziennikarzy oraz członków MJN co sądzi na ten temat?

‍

Czy Prezydent stolicy jest za tym, by samorządy mogły regulować ten biznes? Po raz pierwszy usłyszeliśmy, że tak! A czy jest za tym, by wspólnoty mogły decydować, czy mieszkania zamieniane są na hotele? Niestety, zamiast jasno odpowiedzieć na to pytanie Prezydent Trzaskowski pospiesznie się oddalił...

‍

Czy macie wrażenie, że Prezydent Trzaskowski jest gospodarzem tego miasta? Że troszczy się o jakość waszego codziennego życia i jest ambasadorem interesów zwykłych mieszkańców w rządzie? My niestety mamy nieodparte wrażenie, że Warszawianki i Warszawiacy w sprawie regulacji Airbnb muszą walczyć sami.

‍

Dlatego też stworzyliśmy stronę stopairbnb.pl, gdzie można wysłać wiadomość do posła z prośbą o zajęcie się tym tematem!

‍

🔗‍ Wyślij pismo do swojego lokalnego posła lub posłanki

Nepobabies cz. 3: Domy Kultury

Miasto Jest Nasze — Fri, 31 Jul 2026 14:27:07 +0000

Zapraszamy do kolejnej odsłony naszego cyklu #nePObabies, w którym pokazujemy, jak wyglądają polityczne nominacje i dobrze opłacane stanowiska w warszawskich spółkach miejskich i wojewódzkich. Czas na edycję Dom Kultury!

Zastanawialiście się kiedyś, co po zakończonej kadencji dzieje się z posłami, wiceburmistrzami czy kandydatami z list wyborczych? Spoiler: Warszawskie Domy Kultury stały się dla nich (i ich rodzin!) wymarzoną, bardzo dobrze płatną przystanią.

‍

Jak ujawnia Gazeta Wyborcza, lokalni radni KO traktują instytucje publiczne jak swoje lenno, dzieląc się nimi jak łupem. Jeden z dyrektorów wyznaje wprost: radni przychodzili z nazwiskami i grozili, że jeśli kogoś nie zatrudni, to się go pozbędą.

‍

A koszty tej zabawy są ogromne – dyrektorzy instytucji na Ursynowie czy Targówku swoją pensją wyprzedzają zarobki samego Prezydenta Rafała Trzaskowskiego! Gdy stanowiska są rozdawane za lojalność, cierpią na tym mieszkańcy. Ambitne projekty są blokowane, a zamiast żywej kultury dostajemy bezpieczną, mało wymagającą masówkę.

‍

Konsekwentnie żądamy ODPARTYJNIENIA miejskich instytucji i JAWNYCH, TRANSPARENTNYCH KONKURSÓW, a tymczasem zapraszamy do sprawdzenia, kto dołączył do naszej listy #nePObabies.

‍

Jak powinny działać warszawskie Domy Kultury?

‍

Domy kultury to kluczowe miejsca dla lokalnych społeczności, dlatego powinny być tworzone przez niezależnych pasjonatów, animować sąsiedzkie życie, wspierać ambitnych artystów i reagować na realne potrzeby mieszkańców. Dlatego wydawać by się mogło, że miasto ma obowiązek dbać o najwyższą jakość lokalnej kultury. Oznacza to jawne, transparentne i bezpartyjne konkursy, zatrudnianie osób z realnym doświadczeniem oraz otwartą przestrzeń dla każdego, bez względu na układ sił w dzielnicowym urzędzie.

‍

A jak działają warszawskie Domy Kultury?

‍

Warszawskie Domy Kultury nie skupiaja się na realizowaniu swojej roli, a stanowiska dyrektorskie oraz etaty są obsadzane bez sprawdzenia kompetencji merytorycznych. O zatrudnieniu decydują układy i znajomości, a do instytucji zaciągane są całe rodziny. W efekcie poziom placówek spada, a ambitne projekty są blokowane, dominuje tania masówka.

‍

Wszystko za ogromne pieniądze z naszych podatków – pensje dyrektorów instytucji dochodzą nawet do 250–284 tys. zł rocznie!

‍

Myślicie, że to koniec nadużyć? Do listy możemy dopisać:

‍

Maria Pszczółkowska (wicedyrektorka Bemowskiego CK) - jej córka jest szefową wydziału kultury w Śródmieściu
Iwona Maciąg (była kandydatka KO) teraz jest dyrektorką CK Ursus
Piotr Królikiewicz – Wicedyrektor Domu Kultury Śródmieście, a w latach 2006–2012 wiceburmistrz Śródmieścia
Katarzyna Moskalewicz – Wicedyrektorka w Staromiejskim Domu Kultury, kandydatka KO do rady dzielnicy Targówek w 2024 r., wcześniej wieloletnia pracowniczka miejskiego biura kultury).
Katarzyna Kordowiak-Zdunek – Wicedyrektorka Domu Kultury Świt na Targówku, startowała z list KO do rady Targówka w 2024 r., brała udział w wyborach samorządowych
Mariusz Krasuski – Zastępca dyrektorki Wolskiego Centrum Kultury, do lutego bieżącego roku; były radny miejski KO, wcześniej pracownik gabinetu politycznego ministra cyfryzacji Andrzeja Halickiego z PO)
Córka Marii Pszczółkowskiej – Szefowa wydziału kultury w Urzędzie Dzielnicy Śródmieście.

‍

Chcesz wiedzieć więcej o kolejnych miejskich spółkach i osobach w nich zasiadających?

Kolejne odcinki #nePObabies już wkrótce!

‍

110 000 zł ekwiwalentu za urlop? Nasz radny Jan Mencwel złożył zawiadomienie do PIP

Miasto Jest Nasze — Fri, 31 Jul 2026 14:17:36 +0000

Jeśli byliście wstrząśnięci aferą warszawskiej KO w Szpitalu Południowym, to posłuchajcie tego.

Przez blisko osiem lat jedno z najważniejszych stanowisk w warszawskim ratuszu było obsadzane bez otwartego konkursu. Zamiast przeprowadzić nabór, dyrektorka magistratu otrzymywała kolejne umowy na zastępstwo. Zamiast transparentnej procedury zastosowano rozwiązanie, które, jak wskazują eksperci, może stanowić obejście przepisów dotyczących zatrudniania pracowników samorządowych.

‍

Po co? Aby Rafał Trzaskowski miał na kluczowym stanowisku zaufaną osobę, z którą współpracował już wcześniej w Ministerstwie Cyfryzacji. Mowa o Elżbiecie Markowskiej, kolejnej #nePObaby.

‍

🔗 NePO babies część 1: TBS

‍

To jednak nie koniec. Jak relacjonuje informator, gdy kończyła się jedna umowa na zastępstwo, kadry miały wyszukiwać kolejną osobę przebywającą na dłuższej nieobecności, aby można było zawrzeć następną umowę na zastępstwo. Formalnie Elżbieta Markowska zastępowała więc kolejnych pracowników, choć faktycznie przez cały czas wykonywała obowiązki dyrektora magistratu.

‍

Według opisanego mechanizmu wygaśnięcie kolejnych umów pozwoliło wypłacić jej ponad 110 tys. zł (!) ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, mimo że nadal pracowała w ratuszu (!).

‍

W swoim stanowisku ratusz przyznał, że Elżbieta Markowska zastępowała i nadal zastępuje innych członków kierownictwa urzędu podczas ich nieobecności. W odpowiedzi użyto określenia „zarząd”, choć formalnie zarządy funkcjonują w dzielnicach. Kierownictwo Urzędu m.st. Warszawy tworzą natomiast prezydent, czterech wiceprezydentów, skarbnik, sekretarz, dyrektorzy-koordynatorzy, dyrektor Urzędu Stanu Cywilnego, dyrektorzy 42 biur oraz ich zastępcy. Łącznie to ponad dwieście osób.

‍

Dlatego nasz radny Jan Mencwel już w zeszłym tygodniu złożył zawiadomienie do Państwowej Inspekcji Pracy. Ta sprawa wymaga rzetelnego i szybkiego wyjaśnienia.

‍

Będziemy konsekwentnie walczyć o transparentność w warszawskim ratuszu.

Dlaczego ten po lewej wymaga zgody wspólnoty, a ten po prawej nie?

Miasto Jest Nasze — Fri, 31 Jul 2026 14:17:36 +0000

Jesteśmy w samym środku walki o wprowadzenie realnych regulacji najmu krótkoterminowego w Polsce. Wskazujemy dlaczego zgody wspólnoty na najem krótkoterminowy są tak bardzo potrzebne.

Od tygodni apelujemy nie tylko o przywrócenie do projektu rządowego stref z ograniczeniami najmu krótkoterminowego, które zostały z niego usunięte, ale także o rozwiązanie, które niemal całkowicie umknęło opinii publicznej: przyznanie wspólnotom i spółdzielniom realnego wpływu na prowadzenie najmu krótkoterminowego w ich budynkach.

‍

To właśnie tutaj widać zasadniczą różnicę pomiędzy projektem Polski 2050 a projektem rządowym.

‍

Konferencja MJN o najmie krótkoterminowym, 27 lipca 2026

‍

Propozycja Polski 2050

‍

Projekt Polski 2050 zakłada, że jeśli ktoś chce prowadzić najem krótkoterminowy w budynku wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielni, musi wcześniej uzyskać ich zgodę. Oznacza to, że mieszkańcy, za pośrednictwem wspólnoty lub zarządu spółdzielni, mają realny wpływ na to, czy taka działalność będzie mogła być prowadzona w ich budynku.

‍

Co ważne, zgoda nie jest dana raz na zawsze. Jeżeli najem zacznie powodować problemy, np. będzie naruszał porządek, bezpieczeństwo albo okaże się niezgodny z wymaganiami sanitarnymi czy przeciwpożarowymi, wspólnota lub spółdzielnia będzie mogła cofnąć zgodę lub odmówić jej dalszego udzielenia. Właściciel lokalu zachowuje przy tym prawo do zaskarżenia takiej decyzji do sądu, co stanowi gwarancję ochrony przed ewentualnymi nadużyciami.

‍

Debata Polski 2050 o najmie krótkoterminowym, 13 kwietnia 2026
Na lewo od minister Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz: Mikołaj Paja, ekspert mieszkaniowy MJN

‍

Odpowiedź rządu Tuska

‍

Projekt rządowy opiera się na zupełnie innym mechanizmie. Nie daje wspólnotom ani spółdzielniom możliwości decydowania o prowadzeniu najmu krótkoterminowego. Mogą one jedynie zgłosić wniosek, który uruchamia procedurę kontroli. Sama działalność nie jest więc automatycznie wstrzymywana, a mieszkańcy nie otrzymują narzędzia pozwalającego skutecznie zapobiegać problemom.

‍

Dopiero później do sprawy wkraczają organy administracji - przeprowadzana jest kontrola, a w przypadku stwierdzenia naruszeń możliwe jest wykreślenie obiektu z ewidencji. Problem polega na tym, że cała procedura jest długa, wymaga zaangażowania wielu instytucji i opiera się na kontrolach następczych. W praktyce oznacza to, że mieszkańcy przez długi czas nadal muszą znosić uciążliwości.

‍

29 lipca 2026 podczas posiedzenia rządu prezes Rady Ministrów mówił o najmie krótkoterminowym

‍

Co więcej, skuteczność tego rozwiązania budzi poważne wątpliwości. Już dziś Policja boryka się z brakami kadrowymi i nie zawsze jest w stanie szybko reagować na zgłoszenia dotyczące zakłócania porządku. Dodatkowo ciężar podejmowania decyzji zostałby przeniesiony na organy administracji, w tym marszałka województwa, który nie jest instytucją powołaną do rozwiązywania konfliktów sąsiedzkich ani do oceny wpływu najmu krótkoterminowego na funkcjonowanie wspólnot mieszkaniowych.

‍

🔗‍ Wyślij pismo do swojego lokalnego posła lub posłanki

‍

Krótko mówiąc, różnica między projektami sprowadza się do jednego pytania: czy o dopuszczeniu najmu krótkoterminowego w budynku powinni decydować przede wszystkim sami mieszkańcy i ich wspólnota lub spółdzielnia, czy dopiero organy administracji po długiej procedurze kontrolnej? Pierwszy model pozwala zapobiegać problemom, drugi reaguje dopiero wtedy, gdy problemy już wystąpią.

‍

Zgoda wspólnoty: dlaczego to ważne

‍

Nie możemy kontynuować niebezpiecznego precedensu, w którym całe budynki mieszkalne zamieniają się w pseudohotele. Skutkuje to obniżeniem komfortu życia mieszkańców, pogorszeniem bezpieczeństwa oraz wypychaniem stałych mieszkańców z centrów miast. Jeżeli poprzestaniemy wyłącznie na obowiązku prowadzenia rejestru, otrzymamy ustawę-wydmuszkę: rozwiązanie, które nie odpowie na najważniejsze problemy i będzie wyraźnie odstawać od regulacji przyjętych już m.in. we Francji czy Hiszpanii.

‍

Wszyscy wiemy, że najwięcej naruszeń związanych z airbnb ma miejsce w weekend, w godzinach wieczornych. Policja ma wtedy ręce pełne roboty przy poważniejszych sprawach niż głośne imprezy, a urząd marszałkowski od 16:00 w piątek do 8:00 w poniedziałek nie kiwnie palcem w tej sprawie. Regulacje rządowe dotyczące porządku i bezpieczeństwa to tak naprawdę całkowita wydmuszka i ciężko sobie wyobrazić, żeby przy tak napisanych przepisach właściciele mieszkań faktycznie dostawali kary pieniężne albo decyzje o wykreśleniu z rejestru.

‍

🔗‍ Zagraj w naszą grę inspirowaną Subway Surfers o ucieczce od najmu krótkoterminowego

‍

Wczorajsze deklaracje premiera Donalda Tuska o powrocie do prac nad projektem rządowym na etapie prac sejmowych oraz o przyznaniu mieszkańcom większego wpływu na funkcjonowanie najmu krótkoterminowego traktujemy dziś wyłącznie jako zapowiedzi. Oczekujemy, że przełożą się one na konkretne działania przede wszystkim zgłoszenie odpowiednich poprawek jeszcze przed rozpoczęciem przerwy parlamentarnej. Jednocześnie oczekujemy politycznej odpowiedzialności ministra Ireneusza Rasia za dotychczasowy sposób prowadzenia projektu.

‍

‍Minister odpowiedzialny za przygotowanie regulacji nie powinien znajdować się w sytuacji, w której pojawiają się uzasadnione wątpliwości dotyczące jego osobistych korzyści finansowych z najmu krótkoterminowego. Tylko pełna transparentność i realna wola zmian mogą przywrócić wiarygodność całemu procesowi legislacyjnemu.

Duży sukces MJN w Sejmie! Nasza petycja o fotoradary akustyczne idzie dalej – wygraliśmy pierwszą bitwę o ciszę na polskich ulicach!

Miasto Jest Nasze — Fri, 31 Jul 2026 14:17:36 +0000

To moment, na który czekaliśmy my, ale prawdopodobnie całe miliony mieszkańców polskich miast i wsi. Pomimo niekorzystnych prognoz i opinii sejmowych ekspertów Komisja do Spraw Petycji Sejmu RP podjęła jednogłośną decyzję: petycja Stowarzyszenia Miasto Jest Nasze w sprawie wprowadzenia fotoradarów akustycznych nie została odrzucona i trafia do dalszego procedowania w Komisji Infrastruktury!

Wszyscy doskonale to znamy - każdego dnia i każdej nocy mała, egoistyczna grupa kierowców zmodyfikowanych samochodów i motocykli terroryzuje hałasem gigantyczną liczbę obywateli i obywatelek. Wszyscy też doskonale wiemy (i słyszymy), że policja nie podejmuje z tą grupą walki, dlatego jako MJN z Waszym ogromnym wsparciem zrobiliśmy właśnie milowy krok w stronę automatyzacji walki z drogowym bandytyzmem. Najwyższy czas z nim skończyć!

‍

Ponad 20 tysięcy głosów sprzeciwu

‍

W krótkim czasie pod naszą petycją podpisało się ponad 20 tysięcy osób z każdej części kraju. To jasny i potężny sygnał dla rządzących: problem potwornego hałasu nie jest tylko lokalnym warszawskim wymysłem, ale powszechną plagą, która wymaga natychmiastowych działań na poziomie parlamentarnym. Ludzie mają dość bezkarności tych, którzy dla własnej... rozrywki (?) niszczą zdrowie i spokój innych. Fotoradary akustyczne – wzorem Nowego Jorku, Paryża czy Rotterdamu, gdzie systemy te działają z powodzeniem – muszą stać się faktem również w Polsce. Nie tylko w Warszawie, ale w każdym polskim mieście i wsi. Wiemy, że w tych ostatnich dodatkowo występuje problem hałasujących quadów.

‍

Mur, który udało się rozbić

‍

Przypomnijmy: jako Stowarzyszenie Miasto Jest Nasze złożyliśmy petycję w lutym 2026 roku. Droga do sukcesu była jednak wyjątkowo kręta. Docierały do nas głosy, że wniosek zostanie odrzucony wprost lub poddany tzw. "kulturalnemu odrzuceniu" poprzez skierowanie dezyderatu do Ministerstwa Infrastruktury, co w praktyce miało sprawę zamrozić. Co gorsza, oficjalna opinia Biura Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji nie pozostawiała złudzeń. Eksperci w konkluzji wprost stwierdzili, iż:

‍

"Można rekomendować Komisji (...) nieuwzględnienie żądania będącego przedmiotem petycji."

‍

Wydawało się, że stoimy pod ścianą. Jednak determinacja członków Miasto Jest Nasze oraz siła Waszych 20 tysięcy podpisów przyniosły pozytywny zwrot akcji.

‍

Ponad podziałami na rzecz spokoju obywateli

‍

Podczas posiedzenia Komisji 2 lipca 2026 roku doszło do przełomu. Poseł sprawozdawca Marcin Józefaciuk nie zgodził się z negatywną opinią biura ekspertów i zarekomendował Wysokiej Komisji dalsze procedowanie petycji. Wtórowali mu Przewodniczący Komisji poseł Rafał Bochenek oraz posłanka Urszula Augustyn.

‍

Efekt? Jednogłośnie i ponad partyjnymi podziałami nasza petycja została faktycznie uwzględniona i przekazana do dalszych prac w Komisji Infrastruktury!

‍

W tym ważnym momencie na sali sejmowej nie mogło zabraknąć reprezentacji naszego stowarzyszenia. Z ramienia Miasto Jest Nasze w posiedzeniu Komisji uczestniczyli nasi przedstawiciele: Eryk Baczyński, Iga Ciszewska, Urszula Kałłaur, Filip Pietrzak i Michał Pochna, którzy na miejscu pilnowali Waszego głosu.

‍

Pierwsza bitwa wygrana, ale wojna trwa dalej

‍

To ogromny sukces, który pokazuje, że zorganizowany głos obywateli ma realną moc zmieniania prawa. Zrobiliśmy wyłom w systemie, ale nie wygraliśmy jeszcze wojny – to na razie pierwsza bitwa, ale za to o fundamentalnym znaczeniu.

‍

Przed nami kluczowe i z pewnością trudne prace w Komisji Infrastruktury i rozmowy z Ministerstwem Infrastruktury. Zapewniamy Was, że nie odpuścimy tego tematu. Będziemy dalej procedować tę sprawę na każdym szczeblu i na bieżąco informować Was o jej przebiegu. Przyjęcie przepisów umożliwiających automatyczne karanie mandatami za ryczące silniki i strzelające wydechy to (obok kontroli policji) jedyna droga do przywrócenia Polkom i Polakom należnego im spokoju i prawa do odpoczynku.

‍

Dziękujemy, że jesteście z nami. Walczymy dalej!

Ireneusz Raś do dymisji! Skompromitowany minister nie może pracować nad ustawą

Miasto Jest Nasze — Fri, 31 Jul 2026 14:17:36 +0000

Jeśli ktoś szukał odpowiedzi dlaczego minister tak gorliwie bronił minimalnych regulacji i wyrzucił podstawowe bezpieczniki (m.in. prawo wspólnoty mieszkaniowej do zabronienia w niej najmu krótkoterminowego) to właśnie ma odpowiedź.

!!️ Bo sam na takiej działalności zarabiał.

‍

Jak ujawnił redaktor Jadczak z Wirtualnej Polski, Ireneusz Raś kupił w 2020 r. trzy mikrokawalerki w łódzkiej kamienicy podzielonej na 55 lokali pod wynajem krótko- i długoterminowy. Lokale polityka miały po 12 i 13 metrów kwadratowych, mniej niż wymagane przez ustawę 25 mkw, by lokal nazwać 'mieszkaniem'. Ustawa nad którą pracuje minister obejmuje firmę, której Raś zlecił wynajmowanie swoich mieszkań.

‍

Nie mamy złudzeń, że minister Raś ma gdzieś mieszkańców miast, szczególnie Warszawy. Jeśli te informacje z dzisiejszego poranka się potwierdzą i okaże się, że rzeczywiście sam prowadził taką działalność i wynajmował mikrokawalerki, naszym zdaniem powinien podać się do dymisji. Nie jest osobą wiarygodną, która może dalej pracować nad tą ustawą - powiedziała dzisiaj rano Aleksandra Lelito, przewodnicząca MJN.

‍

WITAMY W NOWYM CENTRUM WARSZAWY

‍

W poniedziałek 27 lipca zorganizowaliśmy konferencję prasową „Warszawa to nie hotel” wraz z happeningiem, gdzie pokazaliśmy, jak najem krótkoterminowy zmienia nasze miasto oraz uruchomiliśmy stronę STOPAIRBNB.PL.

‍

Podczas happeningu na ul. Chmielnej zamontowaliśmy znak „Strefa wolna od mieszkańców”. To symboliczne ostrzeżenie przed kierunkiem, w którym zmierza centrum stolicy. Chmielna leży w sercu Nowego Centrum Warszawy, które dzięki inwestycjom Rafała Trzaskowskiego zyskało więcej zieleni, nową przestrzeń publiczną i wysoką jakość infrastruktury. Jednak nawet najlepiej zaprojektowane centrum nie będzie żyło, jeśli kolejne mieszkania będą zamieniać się w pseudohotele. Bez skutecznych regulacji Śródmieście stanie się atrakcyjną scenerią dla turystów, ale przestanie być miejscem do życia dla warszawiaków.

‍

To jeszcze nie jest przesądzone. Wejdź na STOPAIRBNB.PL i wyślij wiadomość do posłów i posłanek ze swojego okręgu. Przygotowaliśmy prosty mechanizm, dzięki któremu w kilkadziesiąt sekund możesz zaapelować o poparcie najważniejszych zmian: obowiązku uzyskania zgody wspólnoty na prowadzenie pseudohotelu oraz możliwości tworzenia przez samorządy stref z ograniczeniami dla najmu krótkoterminowego.

‍

🔗‍ Wyślij pismo do swojego lokalnego posła lub posłanki

‍

Najem krótkoterminowy oznacza nie tylko hałas, imprezy i nieustanną rotację obcych osób w budynkach mieszkalnych. To również zjawisko, które napędza gentryfikację, podnosi ceny mieszkań i czynszów, ogranicza ofertę najmu długoterminowego oraz zachęca deweloperów do budowy lokali inwestycyjnych zamiast mieszkań dla mieszkańców.

‍

Dziś z doniesień medialnych wynika, że minister Ireneusz Raś, odpowiedzialny za przygotowanie przepisów dotyczących najmu krótkoterminowego, sam miał wcześniej prowadzić czerpać zyski związane z najmem krótkoterminowym. Tym bardziej nie możemy biernie przyglądać się pracom nad ustawą. Jeśli strona społeczna się nie zmobilizuje, istnieje ryzyko, że zamiast skutecznych regulacji zostaną przyjęte kadłubkowe rozwiązania odpowiadające oczekiwaniom lobby najmu krótkoterminowego, a nie mieszkańców miast.

‍

POTRZEBUJEMY KONKRETNYCH REGULACJI

‍

Jeśli nie chcemy, żeby kolejne ulice centrum Warszawy stawały się strefami wolnymi od mieszkańców, potrzebujemy konkretnych regulacji. Dlatego przedstawiamy dziś nasze cztery rozwiązania:

‍

Po pierwsze: zgoda wspólnoty lub spółdzielni na najem krótkoterminowy w budynku.

Po drugie: prawo samorządów do wyznaczania stref bez Airbnb.

Po trzecie: obowiązkowe przepisy przeciwpożarowe.

Po czwarte: limit dni w roku na najem krótkoterminowy.

‍

Koniec stref wolnych od mieszkańców. Zatrzymajmy je tymi prostymi zasadami. - mówił Mikołaj Paja, ekspert mieszkaniowy MJN

‍

Znak „Strefa wolna od mieszkańców” to ostrzeżenie przed skutkami stawiania bezwzględnie na pierwszym miejscu interesów garstki osób, które swój nadmiar kapitału zainwestowały w parahotelarską działalność w lokalach mieszkalnych. Ja rozumiem, że dla ministra Rasia ważniejsze są dobre relacje z Airbnb Germany niż z Warszawiakami. Ale apelujemy do Koalicji Obywatelskiej, do Lewicy, do Prawa i Sprawiedliwości - wasi wyborcy tu mieszkają i obecnie są bezbronni wobec biznesu, który wypycha ich na obrzeża Warszawy. Warszawa należy do Warszawiaków i Warszawianek, do nas, którzy każdego dnia pracujemy na to miasto. Kochamy to miasto, mamy tu rodziny, historię, ambicje i plany. - apelowała Aleksandra Lelito, przewodnicząca MJN

Niedostępne mieszkania. Ile kosztuje życie w krajach Grupy Wyszehradzkiej?

Miasto Jest Nasze — Fri, 31 Jul 2026 14:17:36 +0000

Wiedzieliście, że w ostatnich latach miasta Europy Środkowej należą do tych najbardziej dotkniętych rosnącą niedostępnością cenową mieszkań?

Posiadanie własnego domu lub mieszkania staje się nierealnym marzeniem dla coraz większej części mieszkańców regionu. Problem ten nie dotyczy już wyłącznie osób o niskich dochodach — obejmuje także coraz szersze grupy klasy średniej. Niedostępność mieszkań na własność zaczyna być również widoczna na rynku najmu. Coraz wyraźniej zaznacza się wpływ dużych właścicieli instytucjonalnych, którzy — w obliczu spadającej siły nabywczej — skupują mieszkania, a następnie przeznaczają je na wynajem.

‍

Z tym problemem mierzymy się w naszej najnowszej publikacji "Niedostępne mieszkalnictwo w krajach Grupy Wyszehradzkiej. Podręcznik ilustrowany". Cztery organizacje Grupy Wyszehradzkiej, od dawna zaangażowane w problem dostępności mieszkań, przyjrzały się temu problemowi bardziej szczegółowo w nowej książce, prezentowanej w formie ilustrowanego przewodnika.

‍

Arnika, ACRED, Spolka i Miasto Jest Nasze połączyły siły, by zbadać skalę zjawiska. Porównanie pokazuje, że istnieją istotne podobieństwa w przyczynach kryzysu w regionie, ale jednocześnie istnieje potencjał do uczenia się z najbardziej oryginalnych przykładów pozytywnych praktyk miejskich lub inicjatyw obywatelskich.

‍

Dziękujemy bardzo za wkład w publikację naszym członkom - Mai Zabirzewskiej, Mai Wróblewskiej, Maciejowi Saja oraz Zofii Nowickiej. Podziękowania należą się też Risko Print, którzy pomogli w druku i złożeniu tego w całość!

‍

Publikacja dostępna jest w pięciu językach:czeskim, węgierskim, słowackim, polskim i angielskim. Zaciekawiona? Pobierz całość z naszej strony, w zakładce Raporty lub na górze tego artykułu.

‍

Projekt jest współfinansowany przez rządy Czech, Węgier, Polski i Słowacji w ramach grantów wyszehradzkich przyznawanych przez International Visegrad Fund. Misją funduszu jest wspieranie idei zrównoważonej współpracy regionalnej w Europie Środkowej.

‍

#MieszkaniaDoMieszkania #visegradfund

Druga edycja Dnia Dziecka z MJN już za nami! Razem zmieniliśmy Jazdów w zaczarowane miejsce!

Miasto Jest Nasze — Fri, 10 Jul 2026 10:39:01 +0000

W zeszły weekend - 24 maja - zamieniliśmy cały Otwarty Jazdów w zaczarowane miejsce dla najmłodszych Warszawiaków i ich opiekunów.

Nasi uczestnicy mieli szansę wziąć udział w paradzie rowerowej #streetsforkids, ulepić garnki z gliny, pochodzić po linie, dowiedzieć się czegośo zmianach klimatycznych, oraz spróbować wielu innych atrakcji.

‍

Dzięki ogromnemu zaangażowaniu naszych przyjaciół z fundacji: Bullerbyn, Pracownia Nauki i Przygody, Odjazdów, Terytorium Neutralne, Rodzice Dla Klimatu, Rodzic w Mieście, oraz Mozaiki Klimatycznej i Polskiego Forum Migracyjnego stworzyliśmy przepiękne wydarzenie dla lokalnej społeczności, które pokazuje, że Osiedle Jazdów jest integralną częścią warszawskiego krajobrazu.

‍

Dziękujemy również Wodociągom Warszawskim za zapewnienie dostępu do zdrowej i smacznej kranówki dla wszystkich uczestników!

‍

Serdecznie dziękujemy firmie OpenGift.plod której w ramach współpracy partnerskiej otrzymaliśmy spersonalizowane MJN-owe gadżety, w tym przypinki i balony, towarzyszące nam w Dniu Dziecka. Jak na zdjęciach poniżej :)

‍

Pomoc dla Jazdowa

‍

Jak pewnie wiele z Was zapewne wie, m.st. Warszawa podniosło niedawno organizacjom na Jazdowie czynsze o ponad 200%. Jako że mieszczące się tam fundacje nie prowadzą działalności komercyjnej, tak drastyczna zmiana stawia ich pod ścianą. Jeśli nic się nie zmieni to niektóre z nich będą zmuszone się stamtąd wyprowadzić w poszukiwaniu tańszego lokum.

‍

Jeśli chcielibyście wspomóc fundacje na Jazdowie, dołączcie do zbiórki pieniędzy na pokrycie podwyżki czynszów: zrzutka.pl/xjkmwa

‍

Zachęcamy też do śledzenia Otwartego Jazdowa oraz do brania udziału w innych atrakcjach organizowanych na Jazdowie! Do zobaczenia za rok na kolejnym Dniu Dziecka z Miasto Jest Nasze!

‍

II Prawobrzeżna Piesza Masa Krytyczna za nami - walka o lepszą Targową i Grochowską trwa

Miasto Jest Nasze — Fri, 10 Jul 2026 10:39:01 +0000

Tydzień temu w ramach II Prawobrzeżnej Pieszej Masy Krytycznej przeszliśmy Targową i Grochowską. Zajęliśmy jezdnię i zrobiliśmy hałas. Wszystko to, aby pokazać władzom Warszawy, że my, jako mieszkańcy prawego brzegu też jesteśmy pieszymi i mamy potrzeby piesze.

Nasza trasa prowadziła przez dwie kluczowe arterie prawobrzeżnej Warszawy - Targową i Grochowską. To właśnie tam na co dzień najbardziej widoczne są problemy, z którymi mierzą się piesi: zbyt szerokie jezdnie, długie oczekiwanie na zielone światło, niebezpieczne przejścia, hałas i dominacja ruchu samochodowego.

‍

Targowa i Grochowska potrzebują zmian:

bezpieczniejszych przejść dla pieszych,
krótszych i bardziej intuicyjnych tras dojścia,
uspokojenia ruchu,
większej ilości zieleni,
przestrzeni projektowanej z myślą o mieszkańcach, a nie wyłącznie o przepustowości samochodów.

‍

Chcemy ulic, które łączą dzielnice, a nie je dzielą - takie, po których można wygodnie chodzić, a nie tylko przez nie przechodzić. Rozmowy o przyszłości Targowej i Grochowskiej trwają już długo i będą trwać dalej. Dziękujemy wszystkim osobom, które wyszły na ulicę, by wspólnie pokazać, że przestrzeń miejska powinna być bezpieczna, dostępna i przyjazna dla pieszych.

‍

WALCZYMY DALEJ!

NePO babies część 1: TBS

Miasto Jest Nasze — Fri, 10 Jul 2026 10:39:01 +0000

Wydarzenia ostatnich dni skłoniły nas do przyspieszenia publikacji nowego projektu MJN #nePO babies. Zebraliśmy ogrom materiałów i danych dotyczących obsadzania stanowisk w różnych spółkach miejskich i wojewódzkich przez osoby związane z Platformą Obywatelską. Serię będziemy publikować nieregularnie, opisując najciekawsze i najbardziej bulwersujące przypadki dotyczące rozbudowanej sieci dobrze opłacanych stanowisk w strukturach publicznych.

Na początek: TBS Warszawa ogłosiła niedawno budowę kolejnych mieszkań TBS i chwali się planem stworzenia ponad 4 tys. nowych lokali. Problem w tym, że mieszkańcy od lat słyszą podobne zapowiedzi, podczas gdy kryzys mieszkaniowy tylko się pogłębia. Jeszcze niedawno ujawniano, że w latach 2021–2022 warszawskie spółki TBS nie oddały do użytku ani jednego mieszkania, a w 2022 roku nie powstało również ani jedno nowe mieszkanie komunalne. W latach 2018–2022 zbudowano łącznie zaledwie 327 mieszkań komunalnych i 502 mieszkania TBS. Sytuacja w ostatnim czasie tylko nieznacznie się poprawiła. Do realizacji PLANOWANYCH jest obecnie ok. 2435 mieszkań, a kolejne ok. 400 pozostaje w fazie analiz.

‍

Tymczasem około połowa osób w wieku 25–34 lata nadal mieszka z rodzicami, a według Habitat for Humanity Poland aż 60 proc. Polaków nie ma wystarczającej zdolności kredytowej do zakupu własnego mieszkania. Wynagrodzenia za pracę w ramach TBS pobierają osoby związane z warszawskim samorządem oraz środowiskiem Platformy Obywatelskiej. Oceńcie sami, czy zakres ich działań i zaangażowania w ten obszar uzasadnia takie wynagrodzenia. Poniżej przedstawiamy wynagrodzenia w TBS Warszawa Południe i TBS Warszawa Północ (od najwyższego do najniższego):

‍

Adam Godusławski – były zastępca burmistrza Wawra, Prezes Zarządu TBS Warszawa Południe – 432 921,95 zł (36.000 zł miesięcznie)
Karol Kretkowski – były dyrektor Gabinetu Prezydenta m.st. Warszawy, Członek Zarządu TBS Warszawa Południe – 399 082,16 zł (33.000 zł miesięcznie)
Piotr Jaworski – radny dzielnicy Białołęka, Prezes Zarządu TBS Warszawa Północ – 397 937,31 zł (33.000 zł miesięcznie)
Arkadiusz Kuranowski – były dyrektor Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa m.st. Warszawy, Członek Zarządu TBS Warszawa Południe – 372 322,72 zł (31.000 zł miesięcznie)
Marcin Podsędek – radny Sejmiku Województwa Mazowieckiego, Członek Zarządu TBS Warszawa Północ – 346 664,50 zł (28.000 zł miesięcznie)
Adam Chwieduk – członek KO, Członek Rady Nadzorczej TBS Warszawa Południe – 36 633,00 zł (3.000 zł miesięcznie)

Łączna kwota ujawnionych wynagrodzeń wynosi 2 183 323,86 zł rocznie (!). To ponad 2,18 mln zł wypłacone sześciu osobom związanym z kierownictwem obu warszawskich spółek TBS.

‍

Wśród działań warszawskich TBS-ów narosło wiele problematycznych praktyk. Największe kontrowersje budzi sposób zarządzania i wykorzystania majątku znajdującego się w systemie TBS, który w dużej mierze powstał dzięki wkładom partycypantów – mieszkańców. System ten generuje bowiem potencjalnie znaczące dodatkowe dochody z działalności komercyjnej prowadzonej na tym majątku, takie jak wynajem pomieszczeń usługowych, powierzchni pod anteny, miejsc pod paczkomaty czy inne formy najmu. Zdaniem części mieszkańców środki te powinny wprost pomniejszać koszty funkcjonowania systemu, a tym samym obniżać czynsze, zamiast pozostawać w ogólnym rozliczeniu.

‍

Kolejnym wskazywanym problemem jest tzw. „wspólny worek kredytowy”, czyli łączenie zobowiązań z różnych inwestycji i rozkładanie ich na wszystkich najemców, co zaciera rzeczywiste koszty poszczególnych projektów i sprawia, że ewentualne oszczędności nie przekładają się bezpośrednio na niższe czynsze. Wątpliwości budzi również brak pełnej przejrzystości struktury opłat – czynsze oparte są na tzw. stawce odtworzeniowej, zależnej od regionu, przy ustawowym limicie wynoszącym ok. 4–5 proc. wartości odtworzeniowej miesięcznie.

‍

Warszawa planuje wydać ponad 2,3 mld zł na kolejne inwestycje TBS.

‍

Pytanie brzmi: czy celem jest rzeczywiście rozwiązanie kryzysu mieszkaniowego, czy dalsze utrzymywanie systemu, który zapewnia dobrze opłacane stanowiska politycznym nominatom, podczas gdy liczba oddawanych mieszkań wciąż pozostaje dalece niewystarczająca wobec potrzeb mieszkańców?

Raport z kontroli radnych ws. opóźnień w rozbudowie Szkoły Podstawowej nr 215 przy Kwatery Głównej w Warszawie

Miasto Jest Nasze — Fri, 10 Jul 2026 10:39:01 +0000

Kilka dni temu odbyliśmy kontrolę w urzędzie dzielnicy związaną z opóźnieniem w realizacji rozbudowy szkoły podstawowej nr 215. Przygotowano wszystkie dokumenty, o które wnioskowaliśmy. Na miejscu obecny był także wiceburmistrz Polinceusz sprawujący nadzór nad inwestycją, naczelnik Agnieszka Stryjewska oraz inspektor Iwona Sadowska.

Skupiliśmy się na wątku, który bezpośrednio przyczynił się do opóźnienia w oddaniu szkoły, czyli przyłączeniu prądu przez Stoen Operator. Dla przypomnienia: stanowisko Urzędu Dzielnicy Praga–Południe jest takie, że Stoen Operator nie wywiązuje się z harmonogramu rozpisanego w umowie przyłączeniowej. Stoen w swoim oświadczeniu broni się, argumentując, że opóźnienia wynikały z licznych zmian w projekcie: zwiększenia mocy z 300 do 450 kW, ciepłociągu na pierwotnym położeniu stacji transformatorowej, a także braku pełnych praw do korzystania z działki. Zweryfikowaliśmy tezy obu stron.

‍

Pierwsza umowa przyłączeniowa z firmą Stoen została podpisana 7.09.2023 r. i zakładała doprowadzenie prądu w ciągu 18 miesięcy, czyli do marca 2025 r. Jest to fakt często przytaczany w mediach, również przez Radę Rodziców. Jeśli chodzi o zwiększenie mocy, to rzeczywiście Urząd Dzielnicy Praga-Południe zmienił koncepcję i zdecydował o zmianie instalacji gazowej w kuchni na elektrycznej w projekcie, co wymagało zwiększenia mocy z 300 do 450 kW. Niejasne jest dla nas, dlaczego tak późno podjęto tak kluczową decyzję. I teraz dochodzimy do pierwszego ciekawego faktu.

‍

Tu warto jeszcze dodać jeden kontekst: szkoły nie budowano w trybie projektuj i buduj, tylko najpierw przygotowano pełną dokumentację projektową, tak by wyłonić jedynie firmę wykonawczą, która podejmie się rozbudowy szkoły. To normalna praktyka przy tego typu inwestycjach, by możliwie skrócić czas samej inwestycji. Pierwszy przetarg na rozbudowę SP 215 ogłoszono 20.02.2024 r. I co się okazało? Jeden z oferentów w pytaniu z 11.03.2024 r. zauważył, że suma mocy instalacji elektrycznej (444 kW) w projekcie jest większa niż zakłada umowa przyłączeniowa ze Stoen uzgodniona przez Urząd na 300 kW.

‍

Nigdzie w dokumentacji nie zaznaczono, że zmiana umowy przyłączeniowej jest w toku, a będzie to miało kluczowe znaczenie dla projektu, który przecież formalnie jest zamknięty.

‍

W dniu 14.05.2024 r. został podpisany aneks do umowy ze Stoen Operator, który zmienił potrzebną moc z 300 kW do 450 kW. Narzuca on zupełnie nowe warunki całego projektu. O ile przy mocy 300 kW wystarczyło wymienić urządzenia w istniejącej stacji transformatorowej, to przy 450 kW potrzebne już było zasilanie z dwóch źródeł i zupełnie nowa stacja transformatorowa.

‍

Sytuacja z 300 kW

‍

Sytuacja z 450 kW

‍

Co więcej aneks ten narzuca Urzędowi uzgodnienie lokalizacji stacji na etapie projektu budowlanego m.in. ze Stoen Operator.

‍

Problem w tym, że skończył się już wówczas etap projektu budowlanego i Urząd Dzielnicy całkowicie scedował na Stoen Operator uzgodnienia stacji transformatorowej również z innymi gestorami takimi jak Veolia, ale do tego dojdziemy później.

‍

Ostatecznie wyłoniono firmę, która miała wykonać rozbudowę szkoły: Baudziedzic sp. z o.o. Umowę podpisano 11.07.2024 r. i określono w niej 30.04.2026 r. jako datę oddania inwestycji, tak by mieć 4 miesiące na odbiory techniczne i przygotowanie szkoły do rozpoczęcia nowego roku szkolnego.

‍

Inwestycja rusza, rodzicom obiecano, że w roku szkolnym 2026/27 dzieci będą już mogły wrócić do placówki na ul. Kwatery Głównej. Można też podpisać konkretną umowę na dostarczenie prądu. Tymczasem umowę ze Stoen Operator, która warunkuje harmonogram dostarczenia prądu podpisano dopiero 29.01.2025. Dlaczego tak późno? Tego w czasie kontroli nie wyjaśniono, a wynikło dopiero w czasie analizy dokumentów po zakończeniu spotkania.

‍

W umowie tej określono termin wykonania przyłącza przez Stoen Operator do 18 miesięcy od podpisania umowy, co oznacza, że wypadał on 29.07.2026 r., czyli zaledwie na miesiąc przed rozpoczęciem roku szkolnego. A przecież należało jeszcze pełne odbiory i przeprowadzić szkołę z budynków zastępczych.

‍

W tym miejscu warto spojrzeć na Obowiązki Klienta, czyli Urzędu Dzielnicy Praga-Południe. To na nim spoczywa zaprojektowanie części budowlanej stacji. Tymczasem od miesięcy jesteśmy już na etapie, w którym projektowanie całej inwestycji jest dawno zakończone i trwa budowa.

‍

Nie jest dla nas jasne, kto powinien na tym etapie wykrywać kolizje stacji z innymi gestorami sieci. Czytając literalnie umowę, to projektant po stronie Urzędu jest tą stroną, która uzgadnia ten element ze wszystkimi stronami, w tym z firmą Stoen. Nie wiemy, jakie są powszechne praktyki w takich sytuacjach, wiemy jednak, że w tej sytuacji z dokumentów i przebiegu sprawy wynika, że Dzielnica w dużym stopniu polegała na firmie Stoen w zakresie uzgodnień lokalizacji stacji, zamiast aktywnie je koordynować ze względu na ryzyko kolizji z gestorami, co już bezpośrednio doprowadziło do opóźnień.

‍

Dopiero w lutym 2026 r., czyli na 5 miesięcy przed planowanym przyłączeniem, Stoen Operator wysłał wiadomość do projektanta z pytaniem, czy możliwe jest przesunięcie stacji transformatorowej ze względu na negatywne uzgodnienie obecnego projektu przez Veolię w związku z kolizją z ciepłociągiem. Uzgodnienie tak dużej zmiany, czyli lokalizacji stacji transformatorowej, musiało doprowadzić do opóźnienia całości inwestycji. Ponadto 10.02.2026 r. podpisano również aneks z generalnym wykonawcą, który przesuwa oddanie całej inwestycji na 31.07.2026 r.

‍

Robi się zatem nerwowo, tymczasem ani rodzice, ani radni nic nie wiedzą o potencjalnych problemach. Urząd Dzielnicy gwarantuje, że terminy będą dotrzymane. Co więcej w lutym odbywa się rekrutacja do klas pierwszych. Nie wstrzymano jej, a rodzicom, że szkoła na pewno zostanie oddana na czas. Nie powstał żaden plan awaryjny. W marcu podczas sesji Rady Dzielnicy dalej nie poinformowano radnych o możliwych opóźnieniach. Co więcej, zapewniano, że prace przebiegają zgodnie z harmonogramem.

‍

Chociaż daleko było do realizacji przyłącza energetycznego, o opóźnieniu poinformowano rodziców dopiero na początku czerwca. Zaraz potem w aneksie do umowy z 17.06.2026 r. zapisano, że Stoen dostarczy przyłącze do 31.01.2027 r., z czego kluczowa moc 350kW ma być dostarczona do 15.10.2026 r. Tym samym o tym, że czeka ich kolejny semestr w zastępczych lokalizacjach, rodzice dowiedzieli się tuż przed wakacjami

‍

Z analizy dokumentów wynika, że odpowiedzialność za opóźnienia jest rozmyta między Urząd Dzielnicy Praga-Południe a firmę Stoen Operator. Nie można w 100% mówić o winie Stoen Operator. Co więcej, Urząd Dzielnicy nie przygotował planu awaryjnego ani nie poinformował w odpowiednim czasie rodziców i radnych o ryzyku opóźnienia.

‍

Zabrakło prawidłowego zarządzania ryzykiem w sytuacji, gdy termin realizacji przyłącza ustalony na koniec lipca nie zostawiał praktycznie żadnej elastyczności. Podczas sesji Rady Dzielnicy burmistrz Polinceusz poinformował, że urząd otrzymał nieoficjalne zapewnienie, że firma Stoen zakończy prace wcześniej. Nie można jednak tak poważnych inwestycji opierać o ustne ustalenia. Co więcej, inwestycja rozbudowy SP 215 została wpisana przez Biuro Inwestycji jako strategiczna pod względem przyspieszenia uzgodnień z gestorami. Nie znalazło to jednak żadnego odzwierciedlenia w praktyce.

‍

Podsumowanie pytań, które nasunęły się nam w czasie analizy dokumentów:

Dlaczego zdecydowano się na publikację przetargu na budowę, gdy realnie projekt w zakresie energetycznym nie został jeszcze uzgodniony?
Dlaczego tak późno podpisano umowę ze Stoen Operator po podpisaniu umowy z wykonawcą?
Czy na pewno to nie Urząd Dzielnicy Praga-Południe z projektantem szkoły powinni ustalać lokalizację stacji transformatorowej z innymi gestorami sieci zamiast polegać na Stoen? Wówczas możliwe byłoby szybsze wychwycenie kolizji z siecią Veolia.
Co wydarzyłoby się, gdyby jeden z oferentów nie wychwycił niespójności w zakresie mocy w projekcie?
Dlaczego od początku nie informowano o ryzyku opóźnienia?

‍

Dokumenty nie pozwalają stwierdzić jednoznacznie, że wyłączną winę ponosi firma Stoen. Przeciwnie: pokazują, że problem dotyczący przyłącza energetycznego był znany już na etapie przetargu oraz że zwiększenie mocy zasadniczo zmieniło warunki techniczne przyłączenia, a Dzielnica jako inwestor nie zabezpieczyła odpowiednich planów awaryjnych w sytuacji ryzyk związanych z lokalizacją stacji, kolizjami i harmonogramem. Szukaliśmy innych przykładów inwestycji w Warszawie, które byłyby opóźnione z winy firmy Stoen Operator i takich nie znaleźliśmy. Tym samym stwierdzamy, że firma Stoen mogła mieć swój udział w opóźnieniach, ale kluczowa jest odpowiedzialność polityczna i zarządcza spoczywająca na Urzędzie Dzielnicy.

‍

Kontrolę przeprowadzili radni dzielnicowi klubu Razem-Miasto Jest Nasze: Inga Domańska, Robert Migas i Dorota Spyrka

‍

Raport sporządził Robert Migas

‍

TOP najgorszych rzeczy, które Renata Kaznowska zrobiła dla Warszawy

Miasto Jest Nasze — Fri, 10 Jul 2026 10:39:01 +0000

Renata Kaznowska od 2016 roku była jedną z najważniejszych twarzy warszawskiego ratusza. Na początku swojej kadencji wiceprezydentki miasta odpowiadała za architekturę, transport i planowanie przestrzenne, a następnie za edukację, zdrowie i sport.‍ Jej dymisja to szansa dla Warszawy na empatyczną, prospołeczną i nowoczesną politykę miejską, zamiast ślepe realizowanie interesów władzy i lobbystów.‍ O katastrofie w Szpitalu Południowym usłyszał już chyba każdy w Polsce. Z okazji dymisji Kaznowskiej przypominamy też inne lokalne wtopy jej i KO, które od lat pogrążały Warszawę!

Popierała zamykanie przedszkoli.

Niż demograficzny jest faktem, jednak zamiast zamykać placówki z powodu małej liczebności grup można potraktować go jako okazję do poprawy jakości opieki przedszkolnej. W końcu im mniejsza grupa tym więcej uwagi opiekun może poświęcić jednemu dziecku. Pod rządami Renaty Kaznowskiej reorganizacja przedszkoli była przeprowadzana jak restrukturyzacja firmy produkującej uszczelki. Na odchodnym udało jej się przepchnąć likwidację 6 przedszkoli.

‍

Kochała Lex Deweloper

Renata Kaznowska mówiła, że „prywatne inwestycje są szansą na rozwój miasta dla wszystkich”. Pod rządami Renaty Kaznowskiej ratusz zbyt łatwo przyzwyczaił się do myślenia, że skoro deweloper coś „dowiezie” — szkołę, drogę, kawałek infrastruktury — to problem jest rozwiązany. Nie jest. Miasto nie może być układane w drodze targu z inwestorami. Skandaliczna zabudowa w Porcie Żerańskim jest takim symbolem. Zamiast spokojnego, publicznego planowania dostaliśmy logikę lexów, presję inwestycyjną i pytanie: czy Warszawa naprawdę planuje miasto, czy tylko dopasowuje miasto do kolejnych projektów deweloperskich?

‍

Przeforsowała budowę hali na Skrze mimo sprzeciwu mieszkańców i mieszkanek.

Renata Kaznowska forsowała budowę hali na Skrze nawet wtedy, gdy mieszkańcy i mieszkanki mówili wprost o hałasie, ruchu samochodowym i zniszczeniu Pola Mokotowskiego. Zapewnienia, że „nie będzie koncertów”, nie rozwiązują zasadniczego problemu: Kaznowska przepchała dużą inwestycję bez wystarczającego zaufania społecznego i wbrew umowie koalicyjnej, która łączyła Koalicję Obywatelską i Miasto Jest Nasze na Ochocie. Argumenty, że stadion Legii lub Stadion Narodowy są utrapieniem dla osób mieszkających w okolicy do niej nie docierały. Zdjęcia z lobbystami Legii każą postawić pytanie, czy działała dla nich, czy dla mieszkańców.

‍

Firmowała zamykanie szpitali w Warszawie

Szpital na Barskiej i Szpital na Solcu stoją puste. Obie te placówki działające w Warszawie przez dziesięciolecia zostały zamknięte, podczas gdy Kaznowska była wiceprezydentką zajmującą się obszarem zdrowia. Jako prezydentka odpowiedzialna za zdrowie Kaznowska powinna była dbać o łatwy dostęp do specjalistów i dobre warunki leczenia a nie wyłącznie interes spółek zapewniających usługi medyczne.

‍

Nie powołała miejskiego architekta

Po odejściu Marleny Happach z funkcji dyrektora Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w 2024 Kaznowska nie powołała następnego dyrektora. Jednostką dalej zarządza p.o. Bartosz Rozbiewski. Konkurs na stanowisko dyrektora został rozpisany, natomiast nasze źródła mówią, że nikt nie chciał być na tyle zależny.

‍

Zbywała mieszkańców

Dopychanie kolanem niechcianej inwestycji na Ochocie. Recytowanie definicji ustaw na Radzie Miasta. Brak zaangażowania w dialog tylko ciągłe pchanie swojej narracji Kaznowska nawet wśród członków Koalicji Obywatelskiej miała opinię osoby, która idzie po trupach do celu i nie przejmuje się niczym.

‍

Umyła ręce od Szpitala Południowego

Na koniec perełka - Szpital Południowy. Gdy trzeba było chwalić się budową nowej placówki,

to Kaznowska zawsze była na czołówkach gazet, a gdy pojawiły się informacje o oburzających nadużyciach, wzięła na siebie zero odpowiedzialności. W oświadczeniu pożegnalnym mówi jedynie o dumie ze swojej kadencji i braku “złych emocji”. No cóż, my takowe czujemy.

‍

Powyższe zarzuty świadczą tylko o jednym. Ktokolwiek zostanie następcą Kaznowskiej ma naprawdę duże pole, żeby się wykazać. Czekamy z niecierpliwością na nominację!

‍

Miasto Jest Nasze składa wniosek o objęcie Osiedla Szwoleżerów ochroną w wojewódzkiej ewidencji zabytków!

Miasto Jest Nasze — Mon, 06 Jul 2026 18:11:47 +0000

Miasto Jest Nasze, we współpracy z mieszkańcami Osiedla Szwoleżerów, złożyło wniosek o wpis zespołu urbanistycznego do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Dokument przygotował członek naszego stowarzyszenia, Eryk Baczyński, w odpowiedzi na coraz bardziej realne zagrożenie dla jednego z najwybitniejszych przykładów powojennej architektury mieszkaniowej w Polsce.

Na początku tego roku mieszkańcy osiedla nagłośnili plany, które mogą doprowadzić do nieodwracalnego naruszenia historycznej kompozycji założenia autorstwa prof. Haliny Skibniewskiej. Wspólnie uznaliśmy, że konieczne jest podjęcie działań zmierzających do zapewnienia skuteczniejszej ochrony tego wyjątkowego miejsca.

‍

Wyjątkowe dziedzictwo powojennej Warszawy

‍

Przedmiotem wniosku jest teren Osiedla Szwoleżerów, położony w kwartale ulic Czerniakowskiej, Szwoleżerów, Kawalerii i Noiego, ze szczególnym uwzględnieniem działek nr 15/11, 15/14 oraz części działki 15/9. Są one integralnym elementem historycznego założenia urbanistycznego.

‍

Osiedle, zrealizowane w latach 1971–1974 według projektu zespołu kierowanego przez prof. dr inż. arch. Halinę Skibniewską, należy do najwybitniejszych osiągnięć polskiej architektury mieszkaniowej drugiej połowy XX wieku. Stanowi przykład nowoczesnego myślenia o mieście, w którym architektura, krajobraz i potrzeby mieszkańców tworzą spójną całość.

‍

Projekt świadomie odchodził od schematów typowych dla osiedli z wielkiej płyty. Zamiast monotonnych, powtarzalnych bloków zastosowano zabudowę łańcuchową i łamaną, tworząc kameralne wnętrza urbanistyczne, liczne powiązania widokowe oraz harmonijne relacje z otaczającą zielenią.

‍

Jednym z największych walorów osiedla jest jego niezwykle staranne wpisanie w historyczny krajobraz Warszawy. Kompozycja została podporządkowana relacjom z Osią Stanisławowską, Łazienkami Królewskimi, Kanałem Piaseczyńskim oraz Skarpą Warszawską. Projekt zachowuje wyjątkową równowagę pomiędzy architekturą a krajobrazem, dzięki czemu osiedle pozostaje jednym z najcenniejszych przykładów polskiej szkoły projektowania urbanistycznego.

‍

Integralnym elementem założenia są również rozwiązania krajobrazowe oraz wykorzystanie historycznych elementów architektonicznych, w tym uratowanych rzeźb i detali z dawnych warszawskich rezydencji. Wartości krajobrazowe osiedla są także ważnym elementem badań nad dorobkiem Aliny Scholtz i historią polskiej architektury krajobrazu.

‍

Dlaczego ochrona jest dziś tak ważna?

‍

Największym zagrożeniem dla Osiedla Szwoleżerów są obecnie projektowane zmiany planistyczne wynikające z Planu Ogólnego Warszawy oraz zapisów Strategii Warszawa 2040+.

‍

Dla działek 15/11, 15/14 i części działki 15/9 przewidziano możliwość realizacji intensywnej zabudowy wielorodzinnej o wysokości do 25 metrów, czyli około ośmiu kondygnacji. Są to jednak tereny, które od początku istnienia osiedla pełniły funkcję niezbędnego elementu jego kompozycji.

‍

To właśnie tam zaplanowano parkingi zlokalizowane na obrzeżach założenia, dzięki czemu wnętrze osiedla mogło zostać całkowicie uwolnione od ruchu samochodowego. Było to jedno z podstawowych założeń koncepcji Haliny Skibniewskiej – stworzenie bezpiecznej przestrzeni dla dzieci i wysokiej jakości środowiska życia mieszkańców.

‍

oryginalne rysunki projektowe

‍

Zabudowanie tych terenów oznaczałoby nie tylko utratę historycznego układu funkcjonalnego. Nowe budynki mogłyby doprowadzić do zniszczenia relacji widokowych z Kanałem Piaseczyńskim i Skarpą Warszawską, zaburzenia historycznej kompozycji urbanistycznej oraz fizycznego zdominowania chronionego zespołu architektonicznego. W praktyce oznaczałoby to stopniową utratę wartości, które decydują o wyjątkowości całego osiedla.

‍

Dlaczego wojewódzka ewidencja zabytków?

‍

Osiedle Szwoleżerów zostało ujęte w Gminnej Ewidencji Zabytków już w 2016 roku. Jednak po wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym zasad włączania nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków sytuacja uległa zasadniczej zmianie.

‍

Trybunał uznał, że obowiązujące przepisy naruszają konstytucyjne prawo własności, ponieważ właściciele nieruchomości nie mieli możliwości skutecznego zakwestionowania wpisu do gminnej ewidencji zabytków. W odpowiedzi na to orzeczenie środowisko samorządowych konserwatorów zabytków z wielu polskich miast wypracowało wspólne stanowisko o wstrzymaniu dokonywania nowych wpisów do gminnych ewidencji do czasu zmiany przepisów.

‍

Oznacza to, że obecnie najwłaściwszą drogą zapewnienia ochrony obiektom o wysokich wartościach historycznych jest ich ujęcie w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W praktyce wpis do wojewódzkiej ewidencji umożliwia następnie objęcie obiektu ochroną także w gminnej ewidencji oraz pozwala Stołecznemu Konserwatorowi Zabytków na zajęcie stanowiska przy wszelkich inwestycjach mogących wpływać na jego wartości zabytkowe.

‍

Warto podkreślić, że wojewódzka ewidencja zabytków nie jest tożsama z rejestrem zabytków. Nie powoduje ona tak daleko idących ograniczeń prawa własności jak wpis do rejestru. Jej zadaniem jest przede wszystkim identyfikacja obiektów posiadających wartości historyczne i stworzenie podstaw do ich uwzględniania w procesach planistycznych oraz inwestycyjnych.

‍

Ochrona dziedzictwa to odpowiedzialność za przyszłość miasta

‍

Osiedle Szwoleżerów jest świadectwem epoki, w której architektura mieszkaniowa była projektowana jako dobro wspólne – z poszanowaniem krajobrazu, zieleni i jakości życia mieszkańców. Dziś, kiedy presja inwestycyjna staje się coraz większa, ochrona takich miejsc jest obowiązkiem zarówno instytucji publicznych, jak i organizacji społecznych.

‍

Dlatego wspólnie z mieszkańcami podjęliśmy działania zmierzające do objęcia osiedla ochroną w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Wierzymy, że pozwoli to zachować integralność tego wyjątkowego założenia dla przyszłych pokoleń.

Puste witryny – czy ulice mogą lepiej wyglądać, a miasto lepiej wykorzystywać swoje zasoby?

Miasto Jest Nasze — Tue, 23 Jun 2026 15:26:37 +0000

Czy zastanawiało Was kiedyś, gdy chodziliście ulicami Śródmieścia, Woli czy Pragi, dlaczego tyle witryn sklepowych straszy pustką, zamiast zachęcać do oglądania i zakupów? Czy można „coś” z tym zrobić?

Spacerując po Warszawie, łatwo natknąć się na zamknięte lokale z zakurzonymi witrynami, zasłoniętymi oknami i wyblakłymi ogłoszeniami sprzed lat. Choć często mijamy je bez większego zastanowienia, pustostany stanowią realny problem miasta i wpływają na to, jak czujemy się w swojej okolicy.

‍

Miasto Stołeczne Warszawa jest właścicielem 8567 lokali użytkowych , z czego 511 pozostawało niewynajętych i dostępnych do najmu (stan na koniec 2025 roku). Oznacza to, że około 6% miejskich lokali nie pełni dziś żadnej funkcji, mimo że mogłyby służyć mieszkańcom, przedsiębiorcom czy organizacjom społecznym.

‍

Co ważne, problem pustych lokali nie dotyczy wyłącznie tych, które są własnością miasta – zaniedbane obiekty należą także do Skarbu Państwa oraz prywatnych właścicieli. Wystarczy wspomnieć dawny Empik przy Rondzie gen. de Gaulle’a, z dumnym napisem „Cały naród buduje swoją stolicę” (Skarb Państwa) czy „ozdobiony” pseudograffiti pałac na skrzyżowaniu ulic Złotej i Zgody, a także słynne „wolskie colosseum” (prywatni inwestorzy). Zdegradowane budynki w centrum, z pustymi lokalami, zamiast zdobić miasto, straszą przechodniów.

Najlepsza sytuacja pod względem liczby pustostanów miała miejsce w 2019 roku. Pandemia COVID-19, ograniczając wychodzenie z domu, miała negatywny wpływ na najem, pozostawiając wiele lokali zamkniętych na dłużej.

‍

Najwięcej miejskich lokali użytkowych znajduje się w Śródmieściu – to ponad jedna trzecia całego zasobu. Dużo jest ich także na Woli (14%) oraz na Pradze-Północ (13%) i Pradze-Południe (12%). Ponadto, jak wskazuje poniższy wykres, są dzielnice, w których brak jest w ogóle miejskich lokali użytkowych na wynajem, co uzależnia przedsiębiorców wyłącznie od oferty komercyjnej i może powodować zmniejszoną dostępność do usług i mniej miejsc pracy w tych dzielnicach.

‍

_{Wykres wskazuje, że w 5 z 18 dzielnic znajduje się 80% warszawskich lokali użytkowych: Śródmieście, Wola, Praga Północ, Praga Południe i Mokotów.}

‍

Jak wspominaliśmy, 6% lokali miejskich pozostaje niewynajętych i w ostatnich latach ten % utrzymywał się na podobnym poziomie, natomiast sytuacja w poszczególnych dzielnicach jest pod tym względem bardzo różna. Podczas gdy na Woli czy w Śródmieściu odsetek pustostanów jest stosunkowo niski, znajdowanie nowych najemców jest szybkie, na Pradze-Południe niemal co piąty lokal użytkowy pozostaje niewynajęty. Dla mieszkańców oznacza to mniej usług „pod ręką” i poczucie zaniedbania przestrzeni.

_{Najwięcej niewykorzystanych lokali jest na Pradze Południe, i liczba ta zwiększa się. W Śródmieściu, ze względu na największą całkowitą liczbę lokali, odsetek pustostanów nie odbiega od innych dzielnic (6 – 8%).}

‍

Oprócz samej liczby niewynajętych lokali, istotne jest także to, jak długo pozostają one niewynajęte. Krótkie przerwy w użytkowaniu są naturalne i wynikają z procedur administracyjnych – i co drugi lokal znajduje nowych najemców w przeciągu 6 miesięcy. Niepokój budzi jednak fakt, że w niektórych dzielnicach, takich jak Bielany czy Praga-Południe, znaczna część pustostanów pozostaje niewykorzystana przez ponad dwa lata (odpowiednio 53% i 52%). Często nie wynika to z braku chętnych, lecz z rzadko organizowanych konkursów na najem lub długotrwałych przygotowań lokali do użytkowania.

‍

Ponadto, w całej Warszawie, co dziesiąty lokal pozostaje niewynajęty przez 5 lat lub dłużej. Miasto wskazuje, że wiele pustostanów znajduje się w starszych budynkach o niskim standardzie technicznym. Zanim taki lokal trafi do najemcy, musi zostać uprzątnięty, oceniony pod względem technicznym, a często także wyremontowany. To wszystko zajmuje czas i generuje koszty, które ponosi miasto.

‍

Jednym z elementów, który również wpływa na przydatność lokali do wynajmu jest ich wielkość. Wśród pustostanów dominują najmniejsze powierzchnie, do 30 m2. Choć mogłoby się wydawać, że to właśnie one powinny być najbardziej atrakcyjne dla drobnych przedsiębiorców, w praktyce często są one trudne do zagospodarowania – szczególnie gdy znajdują się w suterenach, oficynach lub nie mają podstawowej infrastruktury. W efekcie lokale te stoją puste przez długie lata. Takich najmniejszych lokali, do 30 m², jest w Śródmieściu czy na Woli ok. jedna trzecia, a na Pradze północ i Pradze Południe ponad 40%. Lokale o powierzchni 30 do 60 m²stanowią 25 – 30% w różnych dzielnicach, a 20 – 25% to lokale większe, 60 – 120 m².

‍

Podstawowym sposobem oferowania pustostanów do najmu są konkursy. Liczba konkursów organizowanych przez poszczególne dzielnice jest ściśle związana z wielkością zasobu na ich terenie.

‍

W 2023 r. przeprowadzono 232 postępowania na najem lokali, w których wystawiono łącznie 631 lokali, a nowych najemców znalazło ponad 300 lokali. Dzielnice, w których w ogóle nie przeprowadzano konkursów – Białołęka, Rembertów, Ursynów – mają bardzo mały zasób lokali użytkowych należących do m.st. Warszawy tj. łącznie 0,9% całego zasobu. Najwięcej postępowań przeprowadzono w dzielnicy Śródmieście – 55, a na kolejnych miejscach znalazły się Mokotów– 50, Praga-Północ – 36, Ochota – 27, Wola – 25.
W 2024 r. przeprowadzono 201 postępowań na najem lokali, w których wystawiono łącznie 532 lokale, a nowych najemców znalazło ponad 261 lokali. Najwięcej postępowań przeprowadzono w Dzielnicy Śródmieście – 50, a na kolejnych miejscach znalazły się Mokotów – 38, Ochota – 28, Wola – 23, Praga-Północ – 36 oraz Żoliborz – 15.
W 2025 r. przeprowadzono 247 postępowań na najem lokali, w których wystawiono łącznie 607 lokali, a nowych najemców znalazło ponad 317 lokali – wśród nich, w Śródmieściu, nowa siedzba MJN.

Konkursy regulowane są przez przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.). Zarząd dzielnicy sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz lokali położonych na terenie dzielnicy przeznaczonych do najmu, zgodnie z terminami z art. 35 ust. 1 i 2. Następnie ogłaszany jest konkurs lub przetarg na najem, który, bez procedury podpisania umowy, trwa około 30 dni. Procedury te – choć przejrzyste – są czasochłonne. Brak jasnej i łatwo dostępnej informacji sprawia, że wiele lokali pozostaje poza zainteresowaniem mieszkańców i lokalnych inicjatyw.

‍

Problem pustostanów najlepiej widać w konkretnych lokalizacjach.

‍

Na Pradze-Północ przy ul. 11 Listopada 68 od lat stoi pusty lokal o powierzchni ponad 100 m2. Mimo kolejnych przetargów nie znalazł on najemcy, głównie ze względu na bardzo zły stan techniczny i wysokie koszty koniecznego remontu. Dla mieszkańców oznacza to kolejną martwą witrynę przy jednej z ważniejszych ulic dzielnicy.

‍

_{Pustostan przy ul. 11 listopada 68 na Pradze-Północ}

Na Pradze-Południe przy ul. Obrońców 28/30 niewynajęty lokal w piwnicy, mimo podejmowanych prób znalezienia najemcy, przez długi czas pozostawał pusty. Potencjalni użytkownicy dwukrotnie wycofywali się z podpisania umowy, zniechęceni skalą niezbędnych prac. Dopiero niedawno lokal uzyskał nowe przeznaczenie jako Warszawska Historyczna Pracownia Artystyczna, co pokazuje, że zmiana funkcji może być szansą na ożywienie takich miejsc.

‍

^{Pustostan przy ul. Grochowskiej 324 na Pradze-Południe}

Z kolei na Mokotowie przy ul. Wielickiej 29 mieści się bardzo mały lokal na poddaszu, który przez długi czas pozostawał niewykorzystany. Dopiero decyzja o zmianie przeznaczenia na pracownię twórczą otworzyła drogę do jego remontu i ponownego wystawienia do najmu.

Na Woli, przy ul. Nowolipki 28B, jest duży lokal uzytkowy, który kiedyś był kotłownią, potem sklepem, galerią sztuki – od czasu pandemii stoi pusty i niszczeje, plany ulokowania w nim sklepu sieciowego czy klubu walki nie zostały zrealizowane.

‍

_{Pustostan przy ul. Nowolipki 28B na Woli}

_{Pustostan przy al. Solidarności 84 na Woli}

W Śródmieściu problem pustostanów bywa mniej widoczny, ale nie znika całkowicie. Dobrym przykładem jest duży lokal przy ul. Marszałkowskiej 55/73, który formalnie figurował jako pusty, choć w rzeczywistości był objęty długotrwałymi pracami konserwatorskimi i remontowymi. Wysokie koszty adaptacji sprawiły jednak, że mimo znalezienia najemcy działalność nigdy nie ruszyła, a lokal ponownie czeka na zagospodarowanie.

‍

_{Pustostan przy ul. Marszałkowskiej 55/73 w Śródmieściu}

‍

Miasto podejmuje wysiłki zmierzające do zmniejszenia liczby pustostanów użytkowych, m.in. stworzyło wyszukiwarkę, które pomaga znależć w jednym miejscu lokale użytkowe dostępne we wszystkich dzielnicach. Wyszukiwarka ta dostępna jest na stronach Urzędu Miasta st, Warszawy, a wkrótce ma pojawić się jej wersja w formie aplikacji do smartfonów.

‍

Często najemców – szczególnie początkujące, małe firmy - odstrasza wywoławcza cena najmu, która może ulec podwyższeniu w konkursie. Istnieje możliwość obniżenia czynszu nawet do poziomu kosztów utrzymania lokalu, jednak potencjalni najemcy często nie wiedzą o możliwości takiego rozwiązania, więc szersza informacja na temat możliwości wynajęcia lokalu d miasta byłaby bardzo przydatna.

‍

Podsumowanie

‍

Z perspektywy warszawiaka pustostany to nie tylko statystyka, ale realny problem wpływający na jakość życia. Zamknięte lokale oznaczają puste ulice, mniej usług w sąsiedztwie i mniejsze poczucie bezpieczeństwa. Dlatego kluczowe wydaje się regularne udostępnianie informacji o wolnych lokalach, częstsze organizowanie konkursów we wszystkich dzielnicach oraz inwestowanie w remonty zapobiegające degradacji dostępnych lokali. Ożywione partery budynków mogą stać się przestrzenią spotkań, pracy i lokalnych inicjatyw – a tym samym sprawić, że Warszawa będzie miastem bardziej przyjaznym dla swoich mieszkańców.

‍

Artykuł autorstwa Melanii Łuczak i Ewy Illg-Latko.

‍

Ochota: Presja ma sens! Rusza przetarg na projekt przebudowy ul. Grójeckiej

Miasto Jest Nasze — Tue, 23 Jun 2026 14:03:03 +0000

Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta ogłosił w ostatnią środę (17.06.) przetarg na projekt przebudowy ul. Grójeckiej.

Piesza Masa Krytyczna, koncepcja Grójecka od Nowa i w końcu wpisanie remontu Grojeckiej do umowy koalicyjnej na Ochocie. Po raz kolejny okazuje się że #PresjaMaSens

‍

W ostatnią środę (17.06) Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta ogłosił przetarg na projekt przebudowy ulicy Grójeckiej na jej początkowym odcinku. W wyniku prac ulica zostanie zwężona i zmieni swój przebieg. Po obu stronach jezdni pojawią się drogi dla rowerów. Chodniki zostaną poszerzone i pojawi się więcej zieleni. W miejscu, z którego zniknie jezdnia, powstanie nowy miejski plac.

‍

W wyniku przebudowy ulica Grójecka zmieni swój przebieg i nie będzie bezpośrednio dochodzić do Placu Zawiszy, lecz skręci na północ w kierunku Alej Jerozolimskich. Prace będą skoordynowane z budową drugiej nitki Alej Jerozolimskich od Niemcewicza do Placu Zawiszy.

‍

Wstępna koncepcja przebudowy

‍

Przypomnijmy, że około miesiąc temu Ratusz ogłosił również przetarg na przebudowę skrzyżowania Wawelskiej i Grójeckiej. Te zmiany uczynią Grójecką bardziej przyjazną dla wszystkich użytkowników!

‍

Jako Miasto Jest Nasze od dawna zabiegamy o zmiany na ulicach Warszawy. W 2023 r. zorganizowaliśmy “Pieszą masę krytyczną” domagając się m.in. przebudowy Grójeckiej. A w 2024 r. - protest “Czas na pas” na rzecz wyznaczenia dróg rowerowych od Banacha do Placu Zawiszy.

‍

Piesza Masa Krytyczna na Grójeckiej

‍

Przebudowa Grójeckiej stanowiła również element umowy koalicyjnej zawartej po wyborach w 2024 r.

‍

Chcesz mieć realny wpływ na swoją okolicę? Czuć, że możesz zmienić swoje miasto? Dołącz do nas i razem z nami zmieniaj Warszawę w coraz piękniejsze miejsce!

‍

🔗‍ Dołącz do nas!

Tylko u nas: Zobacz jak radni KO doją system ochrony zdrowia!

Miasto Jest Nasze — Thu, 18 Jun 2026 14:41:24 +0000

W ostatni wtorek na naszych social mediach donosiliśmy Wam o skandalicznym przypadku Dawida Kacprzyka - milionera z SORu, którego rezygnację z członkostwa w KO przyjął szef jej warszawskiego okręgu, Marcin Kierwiński. To jednak nie koniec całego skandalu. Dzisiaj prezentujemy Wam zarobki pozostałych partyjnych dygnitarzy...

❗ Przypomnijmy: 27-letni radny Ursusa i były szef młodzieżówki KO Dawid Kacprzyk wykazał w 2025 roku ponad 1,7 mln zł dochodu, z czego blisko 1,6 mln zł z działalności medycznej. Według ujawnionych informacji miał przepracować nawet 331 godzin miesięcznie, a jednocześnie znajdować czas na działalność polityczną, sesje rady dzielnicy, występy w mediach i aktywność partyjną...

‍

W poniedziałek 15 marca Marcin Kierwiński ogłosił, że przyjął rezygnację Dawida Kacprzyka z członkostwa w KO. Dopiero teraz, gdy sprawa stała się głośna medialnie. Podobnie władze Warszawy - audyt w pozostałych SOR-ach zarządziły dopiero pod presją opinii publicznej. Znowu reakcja następuje nie wtedy, gdy pojawiają się sygnały ostrzegawcze, ale gdy wybucha kryzys.

‍

Salonik VIP i "szybka ścieżka" dla warszawskich polityków PO

‍

Warszawa. Publiczny szpital. Tysiące mieszkańców czekających godzinami na przyjęcie na SOR. A obok tego, jak wynika z najnowszych ustaleń medialnych, specjalna ścieżka dla polityków warszawskiej PO i osób z ich otoczenia: błyskawiczne przyjęcia, szeroka diagnostyka wykonywana niemal od ręki oraz możliwość oczekiwania w wydzielonym saloniku VIP, z dala od zatłoczonej poczekalni.

‍

Poczekalnia VIP w szpitalu Południowym dla polityków KO

‍

W centrum tej historii znajduje się znowu Dawid Kacprzyk – lekarz, samorządowiec i były szef młodzieżówki PO Nowa Generacja. Od lat funkcjonuje on na styku polityki, samorządu i publicznej ochrony zdrowia, będąc jedną z bardziej rozpoznawalnych postaci młodego pokolenia warszawskiej Koalicji Obywatelskiej. Według relacji byłych działaczy młodzieżowych struktur PO to właśnie Kacprzyk odegrał kluczową rolę w konflikcie, który doprowadził do rozpadu Młodych Demokratów i powstania Nowej Generacji - organizacji postrzeganej jako znacznie bliżej związana z partyjnym kierownictwem. W relacjach uczestników przewija się obraz Kacprzyka wręcz jako “żołnierza Marcina Kierwińskiego” bezwzględnie realizującego dyrektywy partyjne.

‍

Wygląda na to, że w miejskim szpitalu powstał system dwóch prędkości i polityczne znajomości mogły zapewniać szybszy dostęp do świadczeń finansowanych z pieniędzy wszystkich podatników. Dyrekcja szpitala musiała lub powinna była wiedzieć o tych praktykach.Nie sposób pominąć politycznego otoczenia tej placówki. Warszawski Szpital Południowy jest w 100 proc. własnością miasta stołecznego Warszawy. W radzie nadzorczej zasiadają m.in. burmistrz Ursynowa Robert Kempa oraz wiceprezydent Warszawy Aldona Machnowska-Góra, a za politykę zdrowotną miasta odpowiada wiceprezydent Renata Kaznowska. Mówimy więc o placówce pozostającej pod bezpośrednim nadzorem władz Warszawy, a nie o szpitalu funkcjonującym poza zainteresowaniem najważniejszych decydentów.

‍

Rafał Trzaskowski jako prezydent Warszawy odpowiada za nadzór nad tą miejską placówka. Mieszkańcy mają prawo oczekiwać pełnego wyjaśnienia sprawy oraz wyciągnięcia konsekwencji wobec wszystkich osób, łącznie z odwołaniami ze stanowisk dyrektorskich!

‍

Jak KO doi system ochrony zdrowia?

‍

Jeśli myśleliście, że afera ze Szpitalem Południowym to jakiś odosobniony przypadek urządzenia sobie przez warszawskich polityków Koalicji Obywatelskiej prywatnego folwarku dla swoich, to niestety jesteście w błędzie. Warszawskie szpitale są jedną wielką przechowalnią dla całych zastępów polityków warszawskiej KO i sposobem na łatwe i duże pieniądze. W tabeli przedstawiliśmy przykładowych dziesięciu polityków warszawskiej KO, którzy zasiadają w radach nadzorczych szpitali i placówek zdrowotnych, a to tylko skrócona lista - takich przykładów jest więcej.

‍

Dane za 2025 rok.

‍

Rada Nadzorcza to dla polityka wymarzona posada - w praktyce niemal zerowa odpowiedzialność, minimalny nakład pracy (zgodnie z Kodeksem Spółek Handlowych rada nadzorcza powinna się spotykać przynajmniej raz na kwartał), a za odbębnienie kilku spotkań w roku wynagrodzenie może przekroczyć 50 tysięcy złotych!

‍

Wymownym przykładem jest Mazowiecki Szpital Bródnowski - na ośmiu członków rady nadzorczej siedmiu jest politykami Koalicji Obywatelskiej czy Polskiego Stronnictwa Ludowego lub zasiada we władzach organów rządzonych przez te partie. Cóż za zbieg okoliczności! Naprawdę sądzicie, że na obradach takiej rady nadzorczej odbywa się realna kontrola działań szpitala, w którego władzach notabene są inni politycy Koalicji Obywatelskiej (wiceprzewodnicząca Rady Warszawy z KO Ewa Janczar pełni tam bowiem funkcję członkini zarządu)?

‍

Nie dziwi zatem, że wczoraj członek rady nadzorczej szpitala południowego, burmistrz Ursynowa Robert Kempa, z rozbrajającą szczerością przyznał, że nie znał oszałamiających zarobków swojego kolegi Dawida Kasprzyka. Przecież rada nadzorcza w szpitalu nie temu służy.

‍

Za ten krajobraz warszawskiej opieki zdrowotnej największą odpowiedzialność ponosi Marcin Kierwiński - szef lokalnych struktur i nadprezydent Warszawy, który decyduje o tym kto, gdzie, kiedy i jaką dostanie posadę. Nie dziwcie się zatem dlaczego warszawscy radni KO potrafią wypowiedzieć publicznie każdą bzdurę - tak było z kwestią ograniczenia nocnej sprzedaży alkoholu i powoływaniem się na Ku Klux Klan czy Fenicjan. Za taką kasę mało kto się wyłamie.

Zaprosiliśmy Rafała Trzaskowskiego na sejmową komisję o radarach akustycznych!

Miasto Jest Nasze — Wed, 17 Jun 2026 19:05:52 +0000

Przedstawiamy list do Prezydenta Rafała Trzaskowskiego z zaproszeniem na komisję sejmową o fotoradarach akustycznych. List ten wysłaliśmy do pana prezydenta oficjalną drogą poprzez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy 13. czerwca 2026 r.

"Szanowny Panie Prezydencie,

‍

w nawiązaniu do Pańskiej wypowiedzi podczas spotkania z mieszkańcami Pragi w dniu 10 czerwca 2026 r., w której wyraził Pan poparcie dla wprowadzenia w Polsce fotoradarów akustycznych, chcielibyśmy zaprosić Pana do udziału w posiedzeniu Komisji do Spraw Petycji Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, które odbędzie się dnia 1 lipca 2026 r. w budynku Sejmu przy ul. Wiejskiej 4/6/8 w Warszawie.

‍

Petycja, która zostanie rozpatrzona na posiedzeniu Komisji, dotyczy stworzenia podstawy prawnej do stosowania na polskich drogach fotoradarów akustycznych. Prawo o ruchu drogowym nie zna obecnie przepisu, który umożliwiałby wdrożenie takiego rozwiązania.

‍

Naszą petycję podpisało ponad 20 tysięcy osób domagających się ochrony przed hałasem pochodzącym z głośnych zmodyfikowanych aut i motocykli.

‍

Hałas staje się ważnym problemem z zakresu zdrowia publicznego i ochrony środowiska. Poparcie społeczne dla walki z nim stale rośnie. W Badaniu świadomości i zachowań ekologicznych mieszkańców Polski 2024, zrealizowanym na zlecenie Ministerstwa Klimatu i Środowiska wykazano, że w 2020 r. zaledwie 1% osób wskazało hałas jako jedno z trzech najważniejszych problemów środowiska naturalnego w Polsce. Dwa lata później liczba respondentów urosła do 10%, a w 2024 r. aż do 46%. Na przykładzie naszej petycji oraz ww. badania widać, że świadomość dotycząca zanieczyszczenia hałasem wzrasta, a społeczeństwo domaga się podjęcia realnych działań ochronnych.

‍

Cieszymy się, że kwestia ograniczania hałasu w mieście, która jest bardzo istotna dla mieszkańców i mieszkanek Warszawy, ma także Pańskie poparcie i że mówimy o tym jednym głosem. Jesteśmy przekonani, że Pańska obecność mogłaby wpłynąć na pozytywne rozpatrzenie naszej petycji i tym samym przybliżyłaby nas do życia w spokojniejszym mieście, a także państwie. Zachęcamy do poparcia naszej inicjatywy i zabrania głosu podczas posiedzenia.

‍

Z wyrazami szacunku,

‍

Urszula Kałłaur, Filip Pietrzak, Michał Pochna

w imieniu Komisji ds. Hałasu Stowarzyszenia Miasto Jest Nasze

‍

Zofia Jaworowska, Marcel Świerkocki

w imieniu Zarządu Stowarzyszenia Miasto Jest Nasze

‍

Marta Szczepańska, Melania Łuczak, Jan Mencwel

Radni Miejscy MJN

‍

Burmistrz Wilanowa z KO woli mieć w połowie pusty budynek niż zmniejszyć grupy przedszkolne!

Miasto Jest Nasze — Tue, 16 Jun 2026 23:09:39 +0000

W Wilanowie doszło do kuriozalnej sytuacji. Przedszkole „Wesołe Kubusie” w roku szkolnym 2026/2027 ma uruchomić zaledwie połowę (!) z ośmiu planowanych grup, przy jednoczesnym utrzymaniu maksymalnej dopuszczalnej liczby dzieci w każdej z nich. Co to oznacza w praktyce? Władze dzielnicy wolą upychać maluchy w przepełnionych, 25-osobowych oddziałach, pozostawiając połowę budynku niewykorzystaną.

Co dalej z nauczycielami i personelem pomocniczym? Nie wiadomo. Budżet w tabelkach się zgadza. Biuro Edukacji wyraziło zgodę, więc władze dzielnicy wolą ogrzewać w połowie pusty budynek niż realnie poprawić komfort dzieci.

‍

A przecież „Wesołe Kubusie” dysponują świetną infrastrukturą: mają własny budynek, kuchnię (a nie katering) oraz zacieniony ogród, którego niedawna modernizacja z publicznych środków kosztowała ponad 600 tys. zł. Placówka mieści się tuż obok szkoły sportowej, placu zabaw i ośrodka kultury.

‍

Część infrastruktury “Wesołych Kubusiów”

‍

Co w tej sytuacji robi burmistrz? Zamiast promować rekrutację i odciążyć grupy, redukuje personel i zamyka oddziały. Wszystko to dzieje się w czasach, gdy Warszawa dopłaca do niepublicznych przedszkoli ponad miliard złotych rocznie.

‍

Takie działania trudno nazwać inaczej niż cichą prywatyzacją edukacji przedszkolnej. I to w dzielnicy, która obok Białołęki i Wawra notuje najwyższą dzietność w stolicy! Burmistrz decyduje się na taki krok, mimo że w Wilanowie inne placówki borykają się z problemem otwarcia oddziałów z powodu braku nauczycieli.

‍

Kto na tym zyskuje? Głównie właściciele placówek prywatnych i niepublicznych. Choć zwykle nie oferują oni tak dobrych warunków lokalowych, często wygrywają z publicznymi przedszkolami właśnie dzięki mniejszym grupom. Kameralność to dla rodziców gwarancja, że ich dziecko nie zginie w tłumie i zostanie otoczone większą uwagą i opieką.

‍

Ludwik Rakowski woli jednak upychać dzieci w 25-osobowych grupach, zamiast udowodnić mieszkańcom, że publiczna edukacja może być świetnym, konkurencyjnym wyborem. I to w tak zamożnej dzielnicy jak Wilanów. WSTYD

‍

Temat warszawskich przedszkoli jest dla Ciebie ważny? Podpisz i udostępnij PETYCJĘ o zmniejszeniu grup!

‍

‍🔗 Link do petycji

‍

Jazda z hałasem - pobierz plakat!

Miasto Jest Nasze — Tue, 16 Jun 2026 23:09:39 +0000

Pod koniec stycznia tego roku złożyliśmy w Sejmie petycję o fotoradary akustyczne, żeby walka z hałasem przerobionych samochodów i motocykli nabrała wreszcie mocy. Teraz udostępniamy Wam plakat reklamujący tę petycję, z którym możecie zebrać więcej podpisów wśród swoich sąsiadów!

Jako ruch miejski Miasto Jest Nasze od lat walczymy o zdrowsze, cichsze i bezpieczniejsze miasta. Mamy już dość ignorowania jednego z najbardziej uciążliwych i bagatelizowanych problemów naszych ulic - hałasu komunikacyjnego, który nie tylko odbiera nam spokój, ale też realnie szkodzi zdrowiu. Dlatego domagamy się wprowadzenia w Polsce fotoradarów akustycznych - skutecznego narzędzia, które pozwoli wreszcie egzekwować przepisy i ukrócić plagę głośnych motocykli, przerobionych aut i nielegalnych wydechów.

‍

Warszawa (nie) śpi

‍

Codziennie docierają do nas głosy Warszawianek i Warszawiaków, którzy skarżą się na nieustanny ryk silników przetaczających się przez centrum, Śródmieście Południowe, Ochotę, Powiśle czy Pragę. W nocy - zamiast odpoczywać - słyszymy rajdy pod oknami. W dzień - rozmawiamy przez podniesiony głos albo zamykamy okna w upale. Miasto nie należy już do ludzi – należy do wąskiego grona egoistów, którzy z generowania hałasu uczynili swoje hobby.

‍

Bo jak nie my, to kto?

‍

Tymczasem my, jak zawsze, bierzemy sprawy w swoje ręce! Jako MJN zebraliśmy rekordowe 20 tysięcy podpisów pod petycją ws. fotoradarów akustycznych, które w styczniu złożyliśmy własnoręcznie do Sejmu. Dziękujemy Wam za każdy podpis i za każdy komentarz! Teraz możecie jeszcze łatwiej zbierać podpisy wśród swoich sąsiadów - do Waszej dyspozycji oddajemy plakat przygotowany przez naszą graficzkę, Olę Pieczko. Zajrzyjcie do załączników tego artykułu, by łatwo i szybko wydrukować go na domowej drukarce i dalej szerzyć dobrą nowinę. Udekoruj klatkę w swoim bloku już teraz. Bo razem możemy więcej!

‍

Oświadczenie Zarządu Stowarzyszenia Miasto Jest Nasze

Miasto Jest Nasze — Tue, 16 Jun 2026 23:09:39 +0000

Protest w obronie mieszkańców Osiedla Koło!

Miasto Jest Nasze — Tue, 09 Jun 2026 09:57:29 +0000

W zeszły czwartek wraz z mieszkankami i mieszkańcami Osiedla "Koło" na Woli wyszliśmy pod Sejm protestować przeciwko kolejnej warszawskiej aferze reprywatyzacyjnej, w której mieszkańcy mogą stracić dach nad głowa a państwo pozwala na rozbój w biały dzień!

Historia w skrócie: tzw. “wielki polski biznesmen” Ryszard Krauze wykupił za grosze papiery własnościowe przedwojennej spółki, a prawo polskie pozwoliło mu ją reaktywować. Następnie, ta przedwojenna spółka odsprzedała prawo do własności gruntów na Woli firmie deweloperskiej “Lokaty budowlane".

‍

Teraz mieszkańcy i mieszkanki Koła - od tych którzy na osiedlu mieszkają od pół wieku, po młode rodziny, które kupiły mieszkanie kilka lat temu - słyszą, że koszty życia w ich mieszkaniach mogą niebotycznie wzrosnąć, a nawet “Lokaty budowlane” mogą żądać milionowych “odszkodowań” za użytkowanie gruntów, do których roszczą sobie prawa.

‍

Po proteście w Sejmie sprawą zajął się Parlamentarny Zespół ds. Spółdzielczości, a Ministerstwo Sprawiedliwości zadeklarowało podjęcie tematu. Zaangażowanie obiecywali też posłowie i posłanki - Adrian Zandberg (Razem), Kamil Wnuk (Polska 2050) i Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz (Polska 2050).

‍

Patrzymy politykom wszystkich opcji na ręce! Mieszkańcom Koła trzeba pomóc - czy to za pomocą zmian legislacyjnych, czy dbając o sprawiedliwość i rzetelność procesów sądowych, w których interes społeczny i cały kontekst sprawy musi być brany pod uwagę na każdym etapie. Przy czym potrzebujemy też rozwiązania, które zabezpiecza wszystkich w Polsce przed podobnym bezprawiem.

‍

Działania mieszkańców i mieszkanek Osiedla "Koło" w walce o swoje domy śledzić i wspierać można na na Instagramie @w_kolo_ reprywatyzacji oraz na Facebooku, W Koło Reprywatyzacji.

‍

Zdjęcia z protestu autorstwa Anny Maksymiuk @ania.maksymiuk. ‍

‍

Budżet Obywatelski: 6 projektów społeczników MJN, na które warto zagłosować!

Miasto Jest Nasze — Mon, 08 Jun 2026 14:25:19 +0000

Co roku jak bumerang wraca Budżet Obywatelski w Warszawie! Zastanawiacie się na jakie projekty zagłosować? W takim razie przychodzimy Wam z pomocą - oto 6 projektów autorstwa społeczników z MJN, które polecamy.

Jak co roku członkowie Miasto Jest Nasze zgłaszają projekty w Budżecie Obywatelskim, które mają za zadanie poprawić nasze miasto. Wybraliśmy z nich najciekawszą szóstkę, na którą gorąco zachęcamy żebyście zagłosowali:

‍

1. Program odnowy podwórek na Ochocie

‍

Program Odnowy Podwórek dotyczy trzech adresów: Korotyńskiego 44, Kaliskiej 1 i Skarżyńskiego 9. Każde z nich jest dziś nieatrakcyjne i nieprzyjazne dla mieszkańców. Razem możemy to zmienić! Koszty łącznie - 895 000 zł

‍

🔗‍ Zagłosuj na ten projekt

‍

2. Chodniki zamiast przedeptów na Białołęce

‍

Budowa chodników w miejscach istniejących przedeptów, które ułatwią poruszanie się pieszo. Poprawmy infrastrukturę dla pieszych na Żeraniu! Koszt łącznie - 463 000 zł

‍

‍🔗 Zagłosuj na ten projekt

‍

3. Żoliborska Potańcówka przed Teatrem Komedia

‍

Projekt zakłada organizację cyklu międzypokoleniowych potańcówek plenerowych na placu przed Teatrem Komedia. Żoliborska Potańcówka to wydarzenie, które od lat udowadnia, że taniec jest najlepszym sposobem na przełamywanie barier wiekowych! Koszt - 26 500 zł

‍

‍🔗 Zagłosuj na ten projekt

‍

fot. Zarząd Zieleni

‍

4. Poidełka na Trakcie Królewskim

‍

Projekt zakłada montaż czterech miejskich poidełek z wodą pitną w kluczowych lokalizacjach Traktu Królewskiego w Warszawie oraz w jego pobliżu, aby zwiększyć komfort mieszkańców i turystów oraz zmniejszyć zużycie plastiku. Koszt - 120 000 zł

‍

‍🔗 Zagłosuj na ten projekt

‍

5. Pomoc psychologiczna dla dzieci z Targówka

‍

Bezpłatna pomoc dla dzieci i młodzieży doświadczającej trudności w obszarze zdrowia psychicznego. Indywidualne, rodzinne i grupowe spotkania z psychoterapeutami, psychologami i innymi specjalistami. Łączny koszt projektu - 318 400 zł

‍

‍🔗 Zagłosuj na ten projekt

‍

fot. Zarząd Zieleni

‍

6. Poidełka na placach i ulicach całej Warszawy

‍

W Warszawie dostęp do poidełek jest ograniczony, mimo dużej liczby parków, placów zabaw i tras spacerowych. W obliczu częstszych fal upałów zapewnienie mieszkańcom i zwierzętom dostępu do wody jest realną potrzebą społeczną. Koszt - 180 000 zł

‍

‍🔗 Zagłosuj na ten projekt

‍

Jakie projekty jeszcze zgłosiliśmy w całej Warszawie? Zerknijcie na nasze profile dzielnicowe, gdzie możecie zobaczyć więcej propozycji! A teraz lećcie na stronę bo.um.warszawa.pl, bo bez Waszych głosów się nie uda! Głosować można tylko do 15 czerwca.

Od dzisiaj #stopalkonocą w całej Warszawie. Jak MJN przełamało alkoholowy status quo?

Miasto Jest Nasze — Mon, 01 Jun 2026 19:55:25 +0000

Od dzisiaj możemy cieszyć się uchwałą #stopalkonocą, o którą walczyliśmy przez ostatnie 4 lata. Dziękujemy wszystkim, którzy wsparli nas w tej walce!

Jak to się zaczęło? We wrześniu 2022 roku wystąpiliśmy razem z Porozumieniem Dla Pragi ze wspólnym apelem i petycją do władz Warszawy o ograniczenie sprzedaży alkoholu między godziną 22:00 a 06:00. Nasza petycja została odrzucona, ale nie przestaliśmy działać. Zebraliśmy 1400 podpisów pod petycją o konsultacje miejskie, które pod naszym naporem udało się przeprowadzić - z rekordową frekwencją!

‍

Rok 2022, konferencja w sprawie #stopalkonocą na Nowym Świecie

‍

Złożyliśmy projekt uchwały, który zbyt długo czekał w ratuszowej zamrażarce. W 2025 roku organizowaliśmy happening na Radzie Miasta, gdzie wręczyliśmy radnym PO małpki zebrane spod sklepów monopolowych.

‍

W odwecie nasza dwójka naszych radnych straciła ważne funkcje: radna Melania Łuczak rolę wiceprzewodniczącej Rady Miasta, Jan Mencwel wiceprzewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska. Nasza uchwała została odrzucona podczas pamiętnej sesji Rady Miasta gdy porównywani byliśmy do Ku Klux Klanu, a starożytni Fenicjanie przewracali się w grobach.

‍

...w tym czasie przewodniczący warszawskiej KO - Jarosław Szostakowski, mimo apelów stołecznej policji o przegłosowanie uchwały jawnie powiedział, że „policja nie jest od tego, żeby mieć łatwiej”. Komendant stołecznej policji został odwołany dzień po tym, jak wystąpił podczas Rady Miasta i wyraził swoje poparcie dla uchwały ograniczającej nocną sprzedaż alkoholu. Rafała Trzaskowskiego za to nie było w dniu głosowania uchwały. Przebywał akurat w Budapeszcie.

‍

Gdy ogłaszaliśmy nasz postulat nocnej ciszy alkoholowej cztery lata temu, wszystkie partie polityczne były przeciw. Na końcu wszyscy byli za. Najdłużej opierał się beton partyjny KO pod wodzą Jarosława Szostakowskiego. Walczyli przeciwko bezpieczeństwu i przede wszystkim mieszkańcom, którzy od początku dawali jasno znać czego od miasta oczekują. - mówi Jan Mencwel, radny miasta Warszawy, MJN

‍

Dzięki nam #stopalkonocą stało się ogólnopolskich ruchem i trafiło do krajowych mediów. Dopiero mając nóż na gardle, KO nagle „zmieniło zdanie” i wreszcie zezwalają na #stopalkonocą w całej Warszawie!

‍

Warto jednak pamiętać, że to nie koniec. Nasz niepokój wzbudza widoczna już praktyka przekształcania sklepów w lokale gastronomiczne oraz sposób lokowania sklepów monopolowych w stolicy: tuż przy kościołach i świetlicach dziecięcych. Niedawno nasza radna Marta Szczepańska złożyła w tej kwestii interpelację.

‍

Działamy dalej!

‍

Teraz, gdy mamy już #stopalkonocą w całej Warszawie, powinniśmy skupić się na ustaleniu limitów na koncesję na poziomie dzielnicowym - a nie, jak jest teraz, na poziomie ogólnomiejskim. Obecnie tracą na tym Śródmieście i inne centralne dzielnice. Warszawa ma jako samorząd takie kompetencje, będziemy więc naciskać na Miasto, aby taką uchwałę wprowadzić. - podkreśla Melania Łuczak, radna miasta Warszawy, MJN

II PRAWOBRZEŻNA PIESZA MASA KRYTYCZNA 2026

Miasto Jest Nasze — Thu, 28 May 2026 09:06:21 +0000

Ulice są dla ludzi - także po prawej stronie Wisły!

Zapraszamy na kolejną edycję Pieszej Masy Krytycznej organizowanej przez stowarzyszenie Miasto Jest Nasze. W tym roku spotykamy się po prawej stronie Warszawy, bo potrzeby mieszkanek i mieszkańców prawobrzeżnych dzielnic są od lat zaniedbywane. Chcemy zwrócić uwagę na KONIECZNE zmiany na Targowej i Grochowskiej, gdzie tylko w tym roku miały tam już miejsce wypadki również z udziałem pieszych.

‍

Mieszkańcy codziennie mierzą się z:

- zbyt długim oczekiwaniem na zielone światło,

- zastawionymi chodnikami,

- hałasem i ogólną dominacją ruchu samochodowego,

- niedoborem bezpiecznej infrastruktury pieszej i rowerowej.

‍

Piesza Masa Krytyczna powstała z potrzeby przypomnienia, że ulica to nie tylko przestrzeń tranzytu samochodów. To miejsce codziennego życia: spacerów, rozmów, zakupów, drogi do szkoły i pracy, odpoczynku i spotkań. Pieszy żyje na ulicy, a samochód tylko nią przejeżdża.

‍

NASZE POSTULATY:

- więcej przestrzeni dla pieszych i lokalnych społeczności (np. szkolne ulice zamknięte dla ruchu samochodów),

- więcej naziemnych przejść dla pieszych (np. Targowa z Ząbkowską),

- większa dostępność dla osób starszych, dzieci i osób z niepełnosprawnościami,

- rozwój infrastruktury rowerowej i bezpiecznych połączeń między dzielnicami (DDR przy Grochowskiej, eliminacja tzw. "teleportów"),

- skuteczniejsze egzekwowanie kar za parkowanie na chodnikach,

- miasto projektowane dla wszystkich użytkowników nie tylko kierowców (np. więcej buspasów, ławek).

‍

To wydarzenie dla wszystkich osób, które chcą bardziej bezpiecznej, dostępnej i przyjaznej Warszawy.

‍

📍 TRASA PRZEJŚCIA: Pl. Wileński pod Cerkwią -> Centrum Lokalne Kamionek, ok. 2km spaceru.

Na końcu czeka na Was „Piesze Miasteczko”, w którym będą różnego rodzaju atrakcje dla każdego - more info soon!

‍

📅 20.06.2026

🕐 13:00

‍

Organizator: Miasto Jest Nasze

Autorka grafiki: Milena Chwedorowicz

‍

🔗‍ Wydarzenie na Facebooku

Miasto powołało swój zespół ds. dzikich zwierząt. Nasza ocena? Mocne 3/10

Miasto Jest Nasze — Wed, 27 May 2026 10:34:27 +0000

25 maja odbyło się pierwsze spotkanie warszawskiego zespołu ds. dzikich zwierząt powołanego przez Rafała Trzaskowskiego zgodnie z deklaracjami z kwietniowej Sesji Rady m.st. Warszawa. Powołanie tego zespołu jednak to raczej pozorny ruch i chwilowa chęć zażegnania PR-owego kryzysu, a nie faktyczna próba wypracowania strategii.

Jako, że o utworzenie takiego zespołu apelowaliśmy do prezydenta Warszawy od dawna, wspólnie z reprezentantami strony społecznej stworzyliśmy przekrojowy zestaw osób chętnych do wsparcia miasta swoją ekspertyzą i doświadczeniem. Nasza radna Marta Szczepańska złożyła tę listę w formie interpelacji. Gotowość do merytorycznego zasilenia prac powoływanego zespołu zgłosili uznani eksperci, wśród których znajdują się:

‍

• Naukowcy, zoolodzy i bioetycy: prof. dr hab. Andrzej Elżanowski (Uniwersytet Warszawski), dr Gabriela Jarzębowska-Lipińska (Uniwersytet Warszawski), prof. dr hab. Wojciech Pisula (Instytut Psychologii PAN), prof. dr hab. Michał Żmihorski (Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy), dr hab. Jakub Gryz (Instytut Badawczy Leśnictwa) oraz dr hab. Aleksander Rachwald (Instytut Badawczy Leśnictwa).

‍

• Praktycy i specjaliści ds. ochrony prawnej zwierząt: lek. wet. Dorota Sumińska, mec. Karolina Kuszlewicz, Marek Michałowski (Dzika Inicjatywa) oraz Bartosz Kozłowski (Fundacja Międzynarodowy Ruch Na Rzecz Zwierząt Viva!, MiastoJestNasze).

‍

• Eksperci ds. urbanistyki, infrastruktury i komunikacji: dr inż. Robert Skrzypczyński (urbanista, Biuro Urbanistyki Wielogatunkowej), Aleksandra Wasilkowska (architektka), Aleksandra Litorowicz (kulturoznawczyni i ekspertka od komunikacji), Joanna Szmigiel i Katarzyna Trzaskowska (Kolektyw Dziki Zostają) oraz Karol Wójcik (specjalista ds. gospodarki odpadami Izba Branży Komunalnej).

‍

fot. Julian Łoziński

‍

Niestety, mimo oświadczenia koordynatorki ds. Zielonej Warszawy - Magdaleny Młochowskiej w depeszy PAP o otwartości, by uwzględnić propozycje strony społecznej, co do składu osobowego zespołu, interpelacja radnej Marty Szczepańskiej przeszła bez echa. Stronę społeczną w świeżo utworzonej komisji reprezentują... 2 osoby z listy przez nas proponowanej: dr inż. Robert Skrzypczyński i prof. dr hab. Andrzej Elżanowski.

‍

Pozostałych nazwisk osób powołanych do zespołu ds. dzikich zwierząt nie znamy, z wyjątkiem wcześniej wspomnianej Magdaleny Młochowskiej, która została jego przewodniczącą oraz dwóch radnych - Spinkiewicz i Niewiteckiej. Co więcej, nazwisk współpracowników nie znają nawet osoby zasiadające w zespole, co tłumaczone jest RODO. Gdyby tego było mało (bo sam fakt nieznajomości osób, z którymi się będzie współpracować, już wystarczająco niedobrze wróży na przyszłość i sukces zespołu), to kolejne spotkanie zapowiedziano na... wrzesień!

‍

Cieszymy się bardzo, że w końcu po długim postulowaniu, powstał w Warszawie zespół ds. dzikich zwierząt. Mamy jednak obawy, co do merytorycznego zakresu prac zespołu. Brak uwzględnienia proponowanej listy społecznej w jasny sposób sygnalizuje marginalizację głosów krytycznych wobec obecnej polityki miasta oraz ignorowanie zdania mieszkańców, co do potrzebnych zmian. Manipulacyjne wypowiedzi świeżo upieczonej przewodniczącej Młochowskiej “Będziemy też oczekiwać od strony społecznej, że ona też zaproponuje swoich ekspertów” dobitnie wskazują, że powołanie tego zespołu to raczej pozorny ruch i chwilowa chęć zażegnania PR-owego kryzysu, aniżeli faktyczna próba wypracowania strategii.

‍

Jeśli Rafał Trzaskowski postanowi jednak uwzględnić głosy społeczników, to zachęcamy do spojrzenia na naszą listę. Wszystkie te osoby deklarują gotowość do pracy - wystarczy je zaprosić.

‍

fot. Julian Łoziński

Jak głośno można imprezować w mieście?

Miasto Jest Nasze — Mon, 25 May 2026 11:34:44 +0000

Startuje letni sezon imprezowy, a przed nami kolejne festiwale i koncerty. Warszawa tętni życiem – i tak być powinno! Chcemy się bawić, chcemy żeby miasto przyciągało muzyczne gwiazdy, chcemy żeby Warszawa była ważnym miejscem na europejskiej scenie muzycznej.

Możemy jednak i trzeba zadbać o ramy i przepisy, które pozwolą jednym na udział w imprezie, drugim na spokojny sen. O to właśnie od zawsze postulujemy w Miasto Jest Nasze – aktywnie w tym temacie działają nasi radni oraz członkowie przyglądając się imprezom, zwłaszcza tym na zewnątrz i trwającymi do późnej pory nocnej, które generują skargi mieszkańcowi zwracających się do nas o pomoc.

‍

Na świecie restrykcyjnie podchodzi się zarówno do limitów godzinowych imprez, jak i dopuszczalnych poziomów głośności. Zbyt mocne podkręcenie basów często skutkuje automatycznym odcięciem dźwięku, gigantycznymi karami finansowymi, a nawet utratą licencji przez organizatora. Nie ma tu świętości - wiele gwiazd, m.in. Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, The Cure czy Lana Del Rey doświadczyli nawet wyłączenia sprzętu i dźwięku w trakcie koncertu za naruszenie warunków imprezy.

‍

W Polsce z kolei przepisy dotyczące hałasu na koncertach są traktowane bardzo liberalnie. Przeciąganie występu do rana nigdy nie kończy się zamknięciem imprezy pomimo skarg mieszkańców. Organizator dostaje po wszystkim jedynie mandat za zakłócanie ciszy nocnej, co jest po prostu drobnym kosztem wpisanym w biznes. Ostatnio dobitnie przypomniała nam o tym afera wokół festiwalu Circoloco na terenie Muzeum Pałacu w Wilanowie. Impreza trwała do czwartej nad ranem, basy niosły się po całej dzielnicy i okolicach rezerwatu przyrody, ale nie było nawet mowy o jej przerwaniu mimo licznych skarg.

‍

Polska scena muzyczna dynamicznie się rozrasta i czas najwyższy, aby rząd pochylił się nad lepszymi regulacjami. O zmianę przestarzałych przepisów od lat bezskutecznie apelują RPO i prezydent Rafał Trzaskowski. A przecież istnieją ramy, w obrębie których możemy tworzyć i uczestniczyć w kulturze masowej i dbać o komfort mieszkańców.

‍

Co proponujemy?

- Operat akustyczny przed organizacją imprezy,

- Stały pomiar hałasu podczas jej trwania,

- Konsekwentne stosowanie się do obecnie obowiązującego prawa chroniącego środowisko i ludzi i stanowcza egzekucja w razie naruszania wymogów formalnych.

‍

Jasne i klarowne zasady pomogą również organizatorom, którzy będą wiedzieli w jakich granicach mogą działać aby uniknąć problemów i skarg.

‍

Wierzymy, że lato przyniesie dużo dobrej zabawy i zmiany, które przysłużą się nam wszystkim!

Do dziś Polska miała wprowadzić regulacje dot. Airbnb - nie udało się.

Miasto Jest Nasze — Thu, 21 May 2026 08:20:58 +0000

Nie da się normalnie mieszkać w Warszawie, mając za ścianą mieszkanie funkcjonujące jak hotel. Goście lokalu zmieniają się jak w kalejdoskopie, a będąc zupełnie anonimowymi, w praktyce bezkarnie niszczą wspólne mienie i zakłócają spokój stałych mieszkańców o każdej porze dnia i nocy. Airbnb zamienia życie mieszkańców Warszawy w koszmar, pogłębiając pustoszenie dzielnic centralnych.

20 maja w całej Unii Europejskiej zaczęło obowiązywać rozporządzenie UE z 2024 roku, które nakazuje m.in. prowadzenie rejestru lokali przeznaczonych na wynajem krótkoterminowy, czyli np. na Airbnb. Polska miała więc dwa lata, aby przygotować się do tej zmiany, a przede wszystkim wykorzystać to jako szansę na kompleksowe uregulowanie patonajmu krótkoterminowego. Bez polskich przepisów, unijne regulacje nakładają na właścicieli tylko obowiązek stosowania numeru identyfikacyjnego oferty. Tymczasem prace nad rządowym projektem ustawy regulującej Airbnb wciąż nie mogą się zakończyć, a gotowy projekt poselski Polski 2050 trafił do zamrażarki.

‍

Miasto Jest Nasze zorganizowało 14 kwietnia manifestację pod sejmem, domagając się natychmiastowego uregulowania najmu typu Airbnb.

‍

Chcemy, aby wspólnoty miały prawo decydowania o tym, czy ich budynek zostanie zamieniony w hotel!
Chcemy, aby Rada Miasta miała prawo wyznaczać strefy z zakazem najmu krótkoterminowego, limity na liczbę takich lokali, i limity na długość wynajmu.

‍

Miasto Jest Nasze będzie zabiegać o natychmiastowe przeprocedowanie przez Radę Miasta uchwał regulujących najem krótkoterminowy, gdy tylko sejm przegłosuje stosowną ustawę.

‍

Jakie wy wprowadzilibyście reguły? W jakich dzielnicach? Co jest dla Was najbardziej uciążliwe w sąsiadowaniu z lokalem wynajmowanym na Airbnb? Piszcie na naszym Facebooku i Instagramie.

‍

#MieszkaniaDoMieszkania!

Kto napisał najwięcej interpelacji na Mokotowie? Radni MJN!

Miasto Jest Nasze — Tue, 19 May 2026 19:02:10 +0000

Jesteśmy właśnie po dwóch latach działalności obecnej kadencji Rady Dzielnicy Mokotów i nadszedł dobry moment na podsumowanie aktywności naszych radnych!

W ostatnich wyborach samorządowych obecność MJN w Radzie Dzielnicy Mokotów rozrosła się do pięciu radnych, którzy od początku swojej kadencji pozostają liderami i liderkami pracowitości na rzecz mieszkańców Mokotowa. Dane przytaczane przez serwis Sadyba24 nie pozostawiają złudzeń.

‍

Publicznie dostępnym dowodem aktywności Jacka, Dominiki, Zofii, Michała i Agnieszki jest liczba przygotowanych przez nich interpelacji. Nasz klub kolektywnie może się pochwalić 305 interpelacjami, co daje średnio 61 na osobę. Dla porównania rządząca Koalicja Obywatelska kolektywnie ma wynik 102,

a opozycyjne Prawo i Sprawiedliwość 81 interpelacji.

‍

Wśród wszystkich 25 radnych liderem jest Jacek Grzeszak z wynikiem 114 pism, a za nim na podium znajdują się Dominika Jankowska (72) i Zofia Jaworowska (59).

‍

Wśród 6 najbardziej płodnych w tym zakresie radnych oprócz radnej Czerniewskiej z KO wszystkie miejsca są zajęte przez radnych Miasto Jest Nasze.

‍

Interpelacje naszych radnych przekładają się na konkretne interwencje i działania, takie jak np. modernizacja ścieżki rowerowej wzdłuż Sobieskiego dzięki interpelacji Jacka Grzeszaka.

‍

Jesteśmy dumni z pracy naszych radnych, którzy prócz wymienionych interpelacji są aktywni w kontakcie z mieszkańcami, organizują dyżury radnych oraz udzielają się w pracach komisji!

Cmentarz pod inwestycją. Wiemy co odkryto przy budowie nowej plebanii przy ul. św. Barbary. Sprawa budzi wątpliwości prawne i konserwatorskie.

Miasto Jest Nasze — Mon, 18 May 2026 15:44:50 +0000

Kilka tygodni temu opinię publiczną obiegła wstrząsająca informacja o rozkopaniu dawnego cmentarza pod budowę nowej plebanii przy ul. św. Barbary w Warszawie. Inwestycja ta jest elementem szerszej transakcji związanej z realizacją wieżowca Roma Tower na gruntach warszawskiej kurii.

Po ujawnieniu pierwszych informacji postanowiliśmy przeprowadzić własne śledztwo i przeanalizować dokumenty dotyczące prowadzonych tam prac archeologicznych. Z materiałów, do których dotarliśmy, wynika, że skala odkryć była znacznie większa, niż początkowo informowano opinię publiczną.

‍

Publikujemy również materiał zdjęciowy i graficzny z prac archeologicznych prowadzonych na terenie inwestycji.

‍

przykład wyeksplorowanego poziomu trumien

‍

O co chodzi?

‍

Między ulicami św. Barbary i Emilii Plater, w samym centrum Warszawy, powstaje nowy, pięciokondygnacyjny budynek parafialny należący do parafii św. Barbary.

‍

Nowy budynek parafialny został zaprojektowany przez pracownię architektoniczną Juvenes, należącą do dewelopera BBI Development. Spółka przeznaczyła środki na realizację inwestycji, które formalnie przekazano stronie kościelnej z przeznaczeniem na budowę plebanii. Inwestycja stanowi więc porozumienie, zgodnie z którym BBI Development wspólnie z firmą Liebrecht&wooD oraz Fundacją Pro Bonum planują budowę 170-metrowego apartamentowca Roma Tower na dawnej działce kościelnej przy skrzyżowaniu ulic Emilii Plater i Nowogrodzkiej.

‍

Budowa została jednak częściowo wstrzymana po interwencji stołecznego konserwatora zabytków, który odmówił zgody na wykonanie przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych od strony ul. Emilii Plater. Powód był jednoznaczny: teren inwestycji znajduje się na obszarze dawnego Cmentarza Świętokrzyskiego.

‍

W trakcie badań archeologicznych odkryto bowiem szczątki należące do co najmniej 4242 osób. Z informacji, do których dotarliśmy, wynika również, że część pochówków może należeć do żołnierzy chowanych tam w ostatnich stuleciach.

‍

Mimo tak ogromnej skali odkrycia nie zdecydowano się na pełne objęcie terenu ochroną właściwą dla istniejącego cmentarza historycznego. Według naszych ustaleń zabezpieczono jedynie część szczątków, podczas gdy dalsze działania prowadzono w sposób budzący poważne pytania prawne i konserwatorskie.

‍

“Ekshumacja” tysięcy osób

‍

Szczątki ludzkie zostały następnie wywiezione na podwarszawski cmentarz w Jawczycach, gdzie podczas kameralnej ceremonii ponownie złożono je do ziemi.

‍

Pozostaje jednak pytanie: czy tak powinno wyglądać przenoszenie ponad czterech tysięcy osób z historycznej nekropolii wpisanej do rejestru zabytków?

‍

W związku ze sprawą wszczęto postępowanie wyjaśniające dotyczące możliwego niedopełnienia obowiązków związanych z nadzorem nad badaniami archeologicznymi.

‍

Konserwator zabytków skierował również zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na zniszczeniu zabytku - Cmentarza Świętokrzyskiego. W argumentacji wskazano, że zabytkiem nie są wyłącznie „pozostałości po cmentarzu”, jak określano to wcześniej, ale sam historyczny cmentarz, który przetrwał pod ziemią przez ponad 150 lat.

‍

Co odkryli archeolodzy?

‍

Dotarliśmy do sprawozdania z prac archeologicznych prowadzonych na placu budowy. Dokument zawiera opisy odkryć, które pokazują rzeczywistą skalę stanowiska.

‍

pojedyncze pochówki szkieletowe

‍

W raporcie czytamy między innymi:

‍

„W trakcie zdejmowania warstwy humusu natrafiono na liczne, luźne szczątki ludzkie oraz szkielety w układzie anatomicznym. Nadzór archeologiczny zgodnie z wytycznymi decyzji MWKZ zmieniono na ratownicze badania wykopaliskowe.”

‍

Archeolodzy odsłonili także:

nawarstwienia cmentarne z dużą ilością ludzkich kości,
nienaruszone parcele cmentarne,
liczne pochówki szkieletowe w trumnach,
ossuaria wypełnione przemieszanymi szczątkami ludzkimi,
zbiorowe pola pochówków z dużą ilością depozytów trumiennych.

‍

W podsumowaniu badań stwierdzono jednoznacznie, że na terenie inwestycji znajduje się historyczny Cmentarz Świętokrzyski z bardzo dużą liczbą zachowanych pochówków (!).

‍

Co szczególnie istotne, archeolodzy podważyli powtarzaną od lat narrację, według której szczątki z cmentarza miały zostać niemal całkowicie ekshumowane już w XIX wieku. Z dokumentacji wynika, że wcześniejsze ekshumacje dotyczyły jedynie niewielkiej części pochowanych osób, a na badanym obszarze nie zaobserwowano śladów szeroko zakrojonych prac ekshumacyjnych.

‍

Oznacza to, że historyczny cmentarz nadal istnieje pod niemal całym terenem przykościelnym.

‍

Nieobecny nadzór

‍

Jednym z najbardziej niepokojących ustaleń jest fakt, że przez około pół roku trwania wykopalisk nikt z biura mazowieckiego konserwatora zabytków nie pojawił się na miejscu prowadzonych prac.

‍

Przy inwestycji realizowanej na terenie jednej z najważniejszych historycznych nekropolii Warszawy brak regularnego nadzoru konserwatorskiego rodzi poważne pytania o sposób prowadzenia postępowania oraz ochronę odkrytych szczątków.

‍

Co należało zrobić?

‍

W naszej ocenie odkrycie tysięcy pochówków powinno skutkować czasowym wstrzymaniem inwestycji oraz ponownym przeanalizowaniem statusu prawnego terenu.

‍

Zastosowanie powinien znaleźć art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że postępowanie można wznowić, jeżeli ujawnione zostaną nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi w chwili wydawania decyzji.

‍

Odkrycie tak ogromnej liczby zachowanych pochówków bez wątpienia stanowi właśnie taką nową okoliczność.

‍

W praktyce mogłoby to oznaczać konieczność ponownego wpisania terenu do rejestru zabytków -już nie jako „pozostałości po cmentarzu”, ale jako pełnoprawnego, istniejącego cmentarza historycznego. Taka decyzja mogłaby całkowicie zmienić sposób prowadzenia prac lub wręcz uniemożliwić czasowo realizację inwestycji w obecnym kształcie.

‍

Historia inwestycji

‍

Przypomnijmy, decyzję umożliwiającą realizację inwestycji wydał w 2023 roku ówczesny Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, prof. Jakub Lewicki, mimo negatywnej opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa.

‍

wykop pod prowadzone prace archeologiczne

‍

W opinii tej wskazano, że realizacja inwestycji narusza integralność terenu wpisanego do rejestru zabytków, a budowa nowego obiektu w obrębie dawnego cmentarza stanowi rażącą ingerencję w chroniony historyczny obszar. Podkreślono również, że na terenie nekropolii zachowały się liczne pełne pochówki, a nie jedynie „pozostałości po cmentarzu”, co ma kluczowe znaczenie dla oceny całej sprawy.

‍

Mimo tych zastrzeżeń wydano zgodę na budowę pięciokondygnacyjnego budynku wraz z dwupoziomowym parkingiem. Pozwolenie obowiązuje do końca bieżącego roku.

‍

Historia Cmentarza Świętokrzyskiego

‍

Cmentarz Świętokrzyski znajdował się pomiędzy dzisiejszymi ulicami Nowogrodzką, Emilii Plater i Wspólną. Powstał pod koniec XVIII wieku na terenie tzw. folwarku świętokrzyskiego, a jego poświęcenie odbyło się w 1783 roku.

‍

krzyżyk prawosławny

‍

grobowiec na dawnym cmentarzu

‍

Początkowo chowano tam głównie mieszkańców miejskich przytułków, jednak z czasem nekropolia stała się jednym z najważniejszych miejsc pochówku w Warszawie. Spoczywali tam m.in. uczestnicy insurekcji kościuszkowskiej oraz powstania listopadowego.

‍

W pierwszej połowie XIX wieku cmentarz był już przepełniony: szacuje się, że pochowano tam ponad 100 tysięcy osób. Nekropolię zamknięto ostatecznie w 1836 roku decyzją władz carskich, które wskazywały na względy sanitarne oraz wysoki poziom wód gruntowych.

‍

Miasto, biznes i pamięć

‍

Sprawa budowy przy ul. św. Barbary stawia fundamentalne pytania o granice współpracy wielkiego biznesu, instytucji kościelnych i administracji publicznej.

‍

Czy w imię wielomilionowych inwestycji można ignorować historyczne dziedzictwo miasta? Czy rozwój centrum Warszawy musi odbywać się kosztem zabytków i pamięci historycznej?

‍

Nie jest to zatem wyłącznie spór o jedną inwestycję. To pytanie o standardy pracy urzędów, ochronę dziedzictwa i sposób, w jaki traktujemy miejsca pochówku tysięcy dawnych mieszkańców Warszawy.